Neurobioloxía e Psicoloxía

domingo, 20 de mayo de 2018

​Folie à Deux (locura compartida): os casos máis estranos

Resultado de imaxes para heavenly creatures



A Folie à Deux ou trastorno psicótico compartido é un desos fenómenos que teñen difícil explicación. ¿Cómo pode ser que dos persoas cheguen a compartir un brote psicótico? Non existe o coñecemento de motos casos, pero a súa presenza aínda é descoñecido para os psicólogos e psiquiatras do mundo enteiro, que seguen sorprendidos pola posibilidade de que isto ocorra.

A rareza da Folie à Deux  inspiroua distintas novelas e películas. Levouse ao cine coa película Heavenly Creatures, na que dous rapazas xoves sufrían o delirio compartido de que necesitaban asasinar á nai dunha delas para seguir xuntas, e na películo Intruders. Ademais, nun dos capítulos da famosa serie Expediente X, un individuo provoca que todo o mundo pense que o seu xefe é un monstruo.                  

trailer heavenly creatures: heavenly creatures

Qué é a Folie à Deux?

Cando falamos sobre o que é a realidade, acostumamos a entendela como a verdade obxectiva que sempre permanece aí, aínda que nadie lle preste atención ou reflexione sobre ela. A realidad é, polo tanto, o obxectivo, o que non depende dos puntos de vista. Así, é fácil que unha persoa chegue a desenvolver unha visión distorsionada da realidad, pero enténdese que o diálogo entre diversas xentes  permítenos aproximarnos a unha visión máis realista das cousas. Pero... ¿qué pasa cando dous ou máis persoas perciben a realidade dun modo totalmente ilusorio? Esto é o que pasa na Folie à Deux.

'Folie à Deux' significa locura de dous

A denominación Folie à Deux, que literalmente significa locura de dous, ten unha orixe francés porque se usou por primeira vez para describir o caso do matrimonio de Margaret e Michael. Esta parella experimentou este trastorno psicótico compartido. Os psiquiatras non sabían cal dos dous comenzou o ciclo da psicose, pero ambos sumerxironse nun circuito de retroalimentación que reforzou os delirios do matrimonio.

Ambos pensaban que a súa casa estaba no punto de mira de distintas persoas ao azar. Estas persoas xamais lles robaron nin intentaron destrozarlles o seu fogar, senón que esparcían polvo ou anacos de pelusa arredor da casa, ou camiñaban cos zapatos da parella ata que gastaban as seas suelas.

¿Quén pode sufrir Folie à Deux?

En xeral, as persoas que sofren Folie à Deux adoitan ter unha estreita relación e un nivel de illamento social significativo. Por iso pode darse entre os membros dun matrimonio, entre irmáns ou entre pais e fillos.

O caso das irmás Úrsula e Sabina Eriksson

Un caso que se fixo moi famoso ocorreu en 2008, cando Úrsula e Sabina Eriksson, dúas irmás xemelgas , estaban sendo detidas por intentar suicidarse cruzando a autopista. Tras increpar aos axentes e aos paramédicos e acusalos de querer robarlles os órganos e de que non eran reais, conseguiron cruzar a autopista e ser impactadas por dos vehículos.

Úrsula quedou seriamente ferida tras ser arrollada por un camión, mentras que Sabrina, tras ser atropellada por un coche, recuperouse aos poucos días. Tras pasar unha noite no calabozo por intentar agredir aos axentes, continuou cos seus delirios. O mesmo día de salir á rúa asasinou a un home e volveu a intentar suicidarse. Foi condeada a cinco anos de cárcere. O suceso foi grabado polas cámaras da policía. (As imaxes son duras)

Folie a Trois: outro estrano caso de trastorno psicótico compartido

Outro caso que se fixo famoso é o de tres irmás americanas que protagonizaron un caso de Folie à Trois. Ningunha de elas sufrira abusos ni tiña unha historia clínica caracterizada por trastornos mentais. O trastorno emerxeu repentinamente cando as tres estreitaron os seus lazos, posto que a maior necesitaba axuda para coidar dos seus fillos. As outras dúas irmás  mudáronse a unha casa preto, polo que pasaban moito tempo xuntas.

Co tempo, teiñan fortes crencias relixiosas e a pequena empezou a cuestionarse como podía haber distintas interpretacións da biblia. No seu delirio compartido, ela era a elixida para por orden a esta situación. Tras tres días rezando, sen dormir, as irmás creron que debían empezar o seu traballo nunha casa que non era súa. Foron a esa casa e pediron aos donos de forma amable que lles deixaran entrar. Cando fueron rexeitadas, intentaron entrar á casa. Entón a policía fixo acto de presencia, o que provocou que as tres  atacaran aos axentes.

Causas do Trastorno Psicótico Compartido

A pesar de que non está nada claro a orixe deste trastorno, un rasgo característico que a miúdo aparece nestos casos, ademais da estreita relación, é o illamento social de ambos membros. Ademais, unha situación estresante pode desencadear os síntomas psicóticos.

Os expertos pensan que entre os actores desta psicopatoloxía hai unha persoa dominante que é a primeira que sofre o trastorno, e unha persoa dependente que se considera unha persona inducida ao trastorno.

Tratamentos posibles para este trastorno

O obxectivo do tratamento é separar á persona inducida e tratar de estabilizar á persoa dominante. Por tanto, pode existir un tratamento distinto para ambos afectados.

Dito tratamento require paicoterapia para axudar ao pacente a recoñecer que ten a patoloxía. Así como para tratar os problemas emocionais e relacións que están presentes no trastorno. O tratamento farmacolóxico tamén é necesario para actuar de maneira directa sobre os síntomas psicóticos. Por tanto, é necesario administrar antipsicóticos para estabilizar ao paciente con delirios.





Publicado por Unknown en 9:41 1 comentario:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

jueves, 17 de mayo de 2018

SÍNDROME DE ESTCOLMO (II)


Un pouco de historia.



Jan Erik Olsson.


O coñecemento do Síndrome de Estocolmo é relativamente recente, unha persoa de máis de cinconta anos probablement nunva oíra tal cousa, foi descrito poli psiquiatra Nils Bejerot en 1973 tras un atraco e secuestro en Estocolmo.

Jan Erik Olsson é un cidadán sueco, nado na localidade de Ekeby no condado de Skane en Suecia. Durante a súa adolescencia foi internado nun correccional de menores na cidade de Kalmar, por diversos actos delictivos cometidos. Alí coñeceu a un delincuente, Clark Olofsson, coñecido atracador de bancos. Entre ambos xurdiu unha forte amizade, baseada na gran admiración de Jan Erik polo atracador.

A principios de 1973, Jan Erik Olsson intentou liberar ao seu amigo volando con dinamita o muro da prisión. O intento fracasou, pero esto non desanimou ao xoven sueco. O 23 de agosto do 1973, Jan Olsson entrou nos almacéns Pressbyran e se disfrazou. Desde alí dirixuse cunha metralleta baixo a chaqueta cara ao banco Kreditbanken, no distrito de Norrmalm, en pleno centro de Estocolmo.

                 

Jan Erik Olsson, el secuestrador.

El Atraco de Norrmalm.

A intención de Olsson era efectuar un rápido roubo na sucursal bancaria. Para a súa desgracia, a policía foi alertada inmediatamente e produciuse un forte tiroteo. Un dos axentes resultou ferido. O atracador tomou catro rehenes, tres mulleres e un home, y se atrincheru no interior do banco.  A noticia do atraco correu como a pólvora e os medios de comunicación fixéronse eco da noticia. O intento de roubo tivo o dubidoso honor de ser o primeiro suceso retransmitido en directo pola televisión sueca.

O atracador púxose en contacto coa policía e pediu, a cambio dos rehenes, a liberación do seu amigo Clark Olofsson. Ademáis esixiu tres millóns de coroas suecas, diverso armamento e un vehículo para escapar. A policía liberou a Olofsson para que actuara como mediador.

O secuestro durou seis días, durante os cales o secuestrador mantivo contacto coas máis altas instancias do gobierno sueco. O entonces primeiro ministro sueco, Olof Palme, recibiu dous chamadas de teléfono. Na primera amenazabase con matar aos catro rehenes, si non se cumprían todas as esixencias. Na outra chamada o secuestrador puxo á fala a unha das retidas, Kristin Enmark, co primeiro ministro.




Robo e secuestro en Norrmalm.
Kristin Enmark.

Para sorpresa de todo o mundo, na conversación co primeiro ministro, a muller criticou con dureza os métodos policiais. Kristin pediu a liberación do secuestrador, acompañado polos rehenes e o cumprimento das demandas.

O 28 de agosto a policía interveu con gases lacrimóxenos. Liberou aos catro rehenes e detivo ao mediador Clark Olofsson e ao secuestrador Jan Erik Olsson.

Tras a súa liberación, Kristin Enmark non colaborou coa policía en ningún momento. Manifestou a súa simpatía polo secuestrador e criticou o labor policial. S atitude desta muller, unha das tres retidas no banco, foi analizada polo psiquiatra Nils Bejerot, colaborador da policía sueca durante os seis días de secuestro. Tras o estudo do caso, acuñou o termo síndrome de Estocolmo para denominar a conduta das vítimas, que simpatizan e defenden ao agresor.

Kristin Enmark pasaría á historia como a primeira muller que sufriu o síndrome de Estocolmo.

En declaraciones posteriores á BBC, Kristin manifestou:

“Olsson  dicíame ‘A ti non che va a pasar nada’. Para quen non vivse unha situación como aquela é difícil comprender o que esas palabras significaron para mí. Había alguén a quen lle importaba. Quizais era algún tipo de dependencia.”

“Non me sinto culpable por sentir aquilo: fíxeno para sobrevivir”.

O atracador, Jan Erik Olsson cumpliu dez anos de prisión en Suecia. Viviu quince anos en Tailandia, volveu a Suecia e pediu publicamente perdón polos seus actos. Na actualidade está xubilado tras traballar varios anos nun taller mecánico de vehículos.




Kristin Enmark, unha das secuestradas.

Patricia Hearst.

vídeo rtve: Patricia Hearts rtve

William Randolph Hearst foi un magnate lexendario que levantou un impoñente imperio periodístico na primeira metade do século XX.  O director Orson Welles inspirouse na súa vida a la hora de rodar su más famosa película “Ciudadano Kane”.

Patricia Hearst, é unha neta de William Randolph Hearst, que agora ten 64 anos. Leva unha acomodada vida en Nueva York e pasou á historia por ser secuestrada fai 43 anos por un grupo marxista americano.

O 4 de febreiro de 1974, Patricia Hearst de 19 anos , que estudaba na universidade de Berkeley, en California, foi secuestrada no piso do seu mozo por un grupo terrorista, que se identificou como o Exército Simbiótico de Liberación (SLA). 

Os guerrilleiros pediron un rescate de máis de seis millones de dólares. Dixeron que o diñeiro sería repartido entre os pobres de California. As ordes dos secuestradores chegaban á familia mediante grabacións. Nalgunha delas podese oír a voz de Patricia suplicando que paguen. A 
familia pagou o rescate, pero tras facelo non houbo noticias do paradero de Patricia.


Patricia Heart, cun rifle na man.
Exército Simbiótico de Liberación (SLA).

A familia recibiu unha grabación de Patricia en abril de 1974.  Nesa comunicaba que decidirá unirse  ao SLA. Que cambiárase o seu nome por Tania, en honor de Tamara Bunke, compañeira revolucionaria do Che Guevara. Ao final da cinta gritaba en castelán: “Patria ou muerte. Venceremos”. 

Uns días máis tarde foi fotografiada rifle en man no asalto dunha sucursal do banco Hibernia. O fiscal xeneral cambiou o seu status de secuestrada polo de delincuente común.

En setembro de 1975, tras algúns atracos e tiroteos, foi detida en san Francisco, xunto a outros integrantes do SLA. En fotos da época, aparecía sonrinte, orgullosaey desafiante co  brazo en alto e o puño pechado, tras a súa detención.

O xuízo polo atraco ao banco Hibernia, foi considerado “o xuízo do século”. A defensa argumentou que a xoven padecía o síndrome de Estocolmo. Argumentaron que vírase obrigada a unirse aos terroristas e non era responsable dos seus actos. 

A estratexia da defensa non funcionou e foi condenada a sete anos de cárcel. Recibiu un indulto parcial en 1979 por parte do presidente americano Jimmy Carter. En 2001, grazas ao presidente Bill Clinton obtivo o perdón completo. Non chegou a pasar máis de dous anos en prisión.

En 1981 publicou as súas memorias e contou como os secuestradores mantivérona encerrada nun armario durante 51 días. Estaba atada y cos ollos vendados. Neste tempo, foi obxecto de toda clase de agresións físicas e sexuais. Recibiu un exhaustivo lavado de cerebro por parte dos seus secuestradores e iso  impulsouna a unirse ao grupo guerrilleiro.


Detención e xuízo de Patricia Hearst.
Publicado por Unknown en 8:48 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

SÍNDROME DE ESTOCOLMO (I)

                                 Concepto e xénesis


Concepto.

Co termo Síndrome de Estocolmo  denomínase ao comportamento que presenta un individuo obxecto dun secuestro e que desenvolve actitudes amistosas e sentimentos de simpatía cara aos seus captores. Poderíamos dicir que durante o tempo que dura o secuestro, a vítima va desenvolvendo unha identificación co  agresor. Esta identificación coas crencias, gustos ou pensamentos do agresor é un mecanismo de defensa, baseado no instinto de supervivencia, que se produce a nivel inconsciente.

Non é unha entidade psicopatolóxica recoñecida. Trátase máis ben dun conxunto de síntomas e rasgos de comportamento que aparecen en situacións moi concretas. Por este motivo, se buscamos o síndrome  nos grandes manuais de referencia mundial, usados para diagnosticar as enfermidades mentais, como son o DSM-5 da AMA ou o CIE-10 da OMS, veremos que non aparecen  por ningunha parte. É máis, aínda que se trate dunha corrente minoritaria, existen autores que dudan da existencia deste síndrome.

Que este tipo de comportamentos apareza só nos secuestros dificulta notablemente o seu estudo, debido ao baixo número de casos.

Co paso dos anos o xenuino síndrome de Estocolmo, que aparece en vítimas de secuestro, foise extendendo a outras situacións, que comparten semellanzas e onde existe unha parte que exerce a forza e a violencia ante unha vítima, que acaba desenvolvendo sentimentos de simpatía e afecto cara ao agresor.

Entrarían neste grupo as vítimas de violencia de xénero, o abuso e maltrato na infancia, prisioneiros de campos de concentración, agresións no entorno dunha secta, anciáns institucionalizados en precarias situacións, rehenes…

                                           

Xénese do síndrome de Estocolmo.

En todos estos casos o nexo común é o desenvolvimiento de sentimentos positivos hacia o agresor. Os estudos realizados indican que a aparición de estos lazos afectivos, están condicionados por fortes sentimentos de supervivencia. A vítima séntese ameazada de morte. Al pasar el tiempo y ver que el agresor no acaba con su vida, se siente agradecida hacia él.

Os rasgos máis comúns  son:
  • Atitude positiva e de gratitude cara ao secuestrador.
  • Aparición dunha atitud negativa e de rexeitamento cara á policía e forzas de orde público (libertadores)
  • Unha atitude que poderíamos calificar de “bondadosa” por parte dos captores. Deron un trato correcto ás vítimas e non exerceron unha violencia gratuita ou indiscriminada.
  • En todo momento mantívose o contacto e a relación entre vítima e secuestrador.
  • O secuestro dura bastante tempo, días ou semanas. Isto permite que xurdan os sentimentos positivos cara ao agresor.
  • A aparición de violencia ou maltrato por parte dos agresores é un factor que predispon á NO aparición do síndrome de Estocolmo.

Publicado por Unknown en 4:38 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

martes, 15 de mayo de 2018

TEPT


TRASTORNO ESTRÉS POS TRAUMÁTICO



                      terapia-estres-trauma

O trastorno de estrés postraumático é uno dos máis coñecidos trastornos mentais, en moitos casos por velo en series e películas de televisión, asociado a personaxes que  viviron situacións extremadamente graves como agresións, participación en guerras, desastres naturais, etc.

Aínda que a maioría oímos hablar de el, non todos o coñecemos en detalle. Aquí contamosche cales son sos seus síntomas, que pode causalo e como se trata.

¿Que é o estrés postraumático?


O estrés postraumático é un trastorno mental englobado dentro do grupo dos trastornos relacionados con traumas e factores de estrés.

Está relacionado con algún evento ou situación previa extremos como unha agresión ou accidente, c
dos que os danos físicos poden ser tratados de forma inmediata , polo contrario, os danos mentais requieren más tiempo para aflorar y ser tratados. En muchos casos, los pacientes siguen sintiendo la presencia de una amenaza grave e inminente incluso mucho tiempo después de que haya desaparecido.
estrés-postraumatico

Desencadenantes do estrés postraumático


Como dicimos, o estrés postraumático está provocado por unha situación extrema vivida no pasado: unha agresión sexual, participación nunha guerra, torturas, accidentes graves, a morte deun familiar o persona cercana de forma violenta o inesperada, violencia doméstica, encarcelamiento, una catástrofe natural...

Sin embargo, ás veces poden aparecer los mismos síntomas despois de eventos menos estremos pero altamente estresantes, como enfermidades graves propias ou dun familiar, situaciónss laborais inusualmente exigentes, etc.

Estrés postraumático crónico o complejo

É unha variedade que aparece cando a situación desencadenante da patoloxía non se deu no pasado da persoa nun momento concreto ou de forma puntual, senón que foi algo continuado no tempo.
estres-postraumatico


Está relacionado sobre todo con situaciónss vividas na infancia, como o abandono, o abuso e a violencia, aínda que tamén aparece tras situacións de violencia doméstica continuadas, acoso e explotación laboral ou sexual, secuestros, esclavitued ou torturas entre outros.

Síntomas do estrés postraumático

Os síntomas  poden ser moi diferentes dependendo da persoa que os sufra e cales son as causas que o desencadenen.

Os síntomas máis comúns son os flashbacks ou a sensación, moi potente, de que o evento traumático se está repitiendo novvamente; insomnio, dificultades para durmir e pesadelos; explosións de ira cara ás persoas cercanas ou hacia descñecidos; sentimento de soidade e depresión; tristeza, culpa e preocupación.
trauma-estres


As persoas que padecen este trastorno adoptan evitar as situacións, persoas u obxectos que lle recordan ao evento traumático: as multitudes, conducir se padeceu un accidente de coche, as películas sobre catástrofes naturales o bélicas. 
Encóntranse en alerta a miúdo, como si se acercase de novo unha amenaza inminente; de aí os problemas de sueño e tamén de concentración, sobresaltos habituais ou evitar dar a espalda a portas ou vías de entrada, entre outros.

Tratamento del trastorno por estrés postraumático

O tratamento deste trastorno baséase sobre todo na terapia cognitiva, na que un terapeuta traballa co  paciente para entender e cambiar a forma na que pensa sobre o evento desencadenante, de forma que termine causándolle menos estrés e así poida manexalo e volver a levar unha vida normal.

Outro tipo de terapia é a de exposición, baseada na idea de que as persoas aprenden a temer os sentimentos e pensamentos que lles producen un recordo. A terapia baséase en recordar a propósito e a miúdo o  evento desencadenante para deixar de temer os pensamentos a respeto e que así non teñan un impacto negativo sobre o pacente.

En ocasión, tamén se utilizan algúns medicamentos. A maioría son compostos que aumentan os niveis de serotonina no cerebro, unha substancia cuxa ausencia ou niveles demasiado baixos  asócianse coa ansiedade e a depresión.

Publicado por Unknown en 11:52 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

sábado, 12 de mayo de 2018

Reseñas



                   Recomendacións personáis

Essta entrada do blog está decicada a das recomendacóns, una película e un libro, ambos relacionados coa psicología, que están mi ben para os fines amantes da psicoloxía.



Recuerda

Esta é unha película do famoso cieneasta Alfred Hitchcock, centrada nunha psiquiatra e un paciente. Trata centralmente a psicanális e. 
Ficha filmográfica: reuerda

Fragmento:




Hacia el amanecer

Libro sobre a historia de Michael Greenberg (o autor) e a súa filla, que un día perder a cordura.

Resultado de imaxes para hacia el amanecer michael greenber
O libro é unha crónica dos sucesos do verán de 1996, no que a filla de Michael, perdeu a cordura tras unha crise nerviosa. A partir dese momento pai e filla ven a súa vida cambiada totalmente.

O viaxe dun home ao longo da enfermidade da súa fila, no que descubre a fraxilidade humana, pero tamén a capacidade de loita, e a forza do amor. 
No principio da historia, está devastado, non quere recoñecer na súa totalidade o que lle ocorre a sally, pero ao longo dos sucesos apreciamos como crece a súa relación, como de importante é loitar polo que queres, e o forte que pode ser o mor que fai q fagas o imposible por aquela persoa que amas.

Algunha frase do libro:

“Síntome como si estivera viaxando sen parar, sen ningún sitio ao que volver”- Sally
"Estar en presencia dunha rara forza da natureza, como unha grave ventisca ou inundación: destrutiva, pero á súa maneira asombrosa”- Michael (en referencia á súa filla enferma)



















Publicado por Unknown en 11:30 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

¿Existe unha relación entre drogas e creatividade?

A actividade cerebral, a creatividade e o consumo de drogas

                                    
Imaxe relacionada

Primeiramente mencionar que isto é únicamente unha entrada informativa desde o punto de vista curioso, non para fomentar as drogas, que non son boas para nada.

As drogas e narcóticos son unha serie de substancias consumidas coa intención de alterar o estado de ánimo, experimentar sensacións alternativas e nalgúns casos intentar potenciar o rendimento físico e mental. Mais os seus efectos secundarios sobre o organismo poden chegar a ser sumamente nocivos e perigosos.

É necesario saber qué efectos directos exercen as drogas sobre o noso funcionamiento cerebral e así poder discernir si realmente facilitan os procesos creativos ou, polo contrario, inhíbeos e dificultaos.

A nivel xeral, os estupefacentes , tanto legais como ilegais, provocan unha serie de cambios no organismo. A súa actuación sobre as reaccións bioquímicas do cerebro estimulan o inhiben o funcionamiento neuronal, causando numerosos efectos tanto a nivel físico como psicolóxico.

- O cannabis, este tende a actuar sobre os procesos metabólicos que regulan o estado de ánimo e a dor, entre moitos outros.
- A cocaína é coñecida por aumentar notablemente os niveis de dopamina no corpo, xerando grandes cantidades de enerxía pero sendo tamén altamente aditiva.
- A heroína, provoca unha sensación e vivencia de éxtasis na persona moi asociada a sentimentos de felicidade extrema, pero os seus efectos sobre a función respiratoria pueden llegar a ser letales.

¿Potenciar a creatividade con substancias? 


Resultado de imaxes para creatividad

Independentemente do tipo de substancia de abuso que se consuma, esta va a cambiar a maneira na que funciona o noso cerebro. 
Ahora ben, a ciencia deberá establecer si estos cambios se dan directamente sobre os procesos cerebrais relacionados coa creatividad ou se é un efecto secundario ou colateral das sensacións placenteras e da éxtasis que estas provocan.

Sea cual sea a conclusión, os efectos secundarios destas poden chegar a ser tan nefastos, e incluso mortais, que é necesario pararse a pensar si realmente merece a pena arriscarse.

¿Qué dicen los estudios?

 Zsolt Demetrovics levou a cabo unha , cun obxetivo,  que era  demostrar si as afirmación de que as drogas favorecen a creatividade eran só un mito ou se, polo contrario existen evidencias empíricas que la respaldan.

Demetrovics y sus colaboradores realizaron unha revisión sistemática de los artículos relacionados con este asunto, a raíz de lo cual descubrieron que solamente existían 14 estudios empíricos y 5 estudios de casos en los que se intentaba dar respuesta a la relación entre drogas y creatividad. Un número moi pequeno en relación á importancia do tema.
Tras realizar una revisión exhaustiva destos artículos encontrouse que existía unha asociación moi xeral entre a creatividad e o consumo de substancias.Pero ningunha lograba proporcionar ningún tipo de proba substancial do que o consumo de drogas aumentara a creatividade de maneira directa. Polo tanto, a conclusión á que chegou Demetrovics era que realmente non existe ningún tipo de vínculo directo entre estos dous factores.

Por outra parte, sí se chegou a percibir unha tendencia que asociaba ás persoas cunha alta creatividade co consumo de drogas. Ademais, tamén evidenciouse que as drogas tiñan a capacidade de alterar substancialmente o enfoque artístico dunha persoa, pero non por iso aumentar a produción creativa deesta.

Finalmente, Demetrovics participou nun estudo cualitativo cunha mostra de 72 persoas que se dedicaban profesionalmente ao mundo da arte. A maioría destes participantes puxeron de manifiesto que o consumo de substancias como o alcohol e o cannabis axudábanlles a equilibrar os estados emocionais intensos propios do proceso creativo, facilitando así a aparición de novas ideas e a creatividade.
                             Resultado de imaxes para creatividad y drogas

Ciencia, arte e consumo de drogas


Non son poucos os casos e historias que relacionan a grandes celebridades do mundo da arte, a música, a literatura e ata a ciencia co consumo de drogas, chegando ata o punto de que os propios artistas declararon públicamente que estas facilitaban e potenciaban o proceso creativo.

1. Drogas e música: el caso de Jim Morrison  

É de sobra coñecido que un gran número de artistas e compositores recorren ao consumo de drogas para encontrar a inspiración, así como para aumentar o seu rendimento en escena. Aínda que existen decenas de casos, o de Jim Morrison é un dos máis coñecidos, tanto polo seu talento como pola seu desgraciado final.

O vocalista de The Doors, atravesou numerosos episodios depresivos e traumáticos que intentou superar a través das súas creacións musicais e o consumo de drogas. Seguramente, o inmenso talento de Jim Morrison fora independiente do consumo de drogas pero el  aferrouse a elas como motor de inspiración e como medio para recuperar forzas.

Sin embargo, a adicción ás drogas foi desgastando cada vez máis a súa capacidade creativa, así como o seu estado físico, ocasionándolle a morte con tan só 27 anos.

Resultado de imaxes para creatividad y musica          Resultado de imaxes para jim morrison


Resultado de imaxes para aldous huxley

2. Aldous Huxley e a inspiración mediante LSD


O prolífico escritor, autor de grandes obras como Un mundo Feliz (1932) o La isla (1962), o cal chegou a probar sorte ca pintura e incluso coa parapsicoloxía; chaguo a atribuír ao consumo do LSD o potencial da súa creatividad.

Non obstante, el mesmo advirtiu dos perigos do seu consumo, así como da dependencia que estas poden chegar a ocasionar.
Resultado de imaxes para creatividad y ciencia

3. Ciencia, tecnoloxía e drogas

Existen outras moitas historias sobre a tendencia ao consumo de drogas dunha gran cantidade de famosos inventores, científicos e xenios da tecnoloxía. Uno deles é o famoso inventor Thomas Alva Edison, coñecido por consumir unha substancia coñecida como “elixir de cocaína"   a cual contiña esta substancia combinada con vino.

Outro exemplo  é o do archicoñecido magnate da informática Steve Jobs, o cual recoñeceu consumir LSD nalgunhas ocasións co obxectivo de potenciar a súa creatividad e expandir os límites da súa mente.
Resultado de imaxes para steve jobs










Publicado por Unknown en 4:01 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

jueves, 3 de mayo de 2018

Investigación revela por qué a marihuana pode causar esquizofrenia


NOVO DESCUBRIMENTO RELACINADO CO CANNABIS

      
                                Resultado de imaxes para marihuana

Un reciente estudio realizado polo CSIC, en España, en colaboración co Instituto Cajal, atopou probas sobre cómo os cannabinoides regulan a activación de determinadas rexións nerviosas do cerebro. 

Do mesmo modo, o consumo desorganizado de cannabis pode desactivar un mecanismo de forma máis intensa do que resulta necesario, ocasionando algúns trastornos mentais, como a psicose ou a esquizofrenia.

Marihuana e esquizofrenia: novas evidencias da súa relación, según un novo estudo do CSIC

Si certas alteracións no funcionamento dos neurotransmisores (como a dopamina ou o glutamato) se producen nunhas rexións cerebrais determinadas, dan lugar á manifestación de distintas condutas patolóxicas como a esquizofrenia. Varios son os factores xenéticos que aumentan a vulnerabilidade dalgúns individuos a esta patoloxía. Sin embargo, os factores ambientais e os hábitos perniciosos como o consumo de marihuana u outras substancias poden desencadear nunha aceleración dos síntomas, ou ben aumentar a súa intensidade.

Unha investigación sobre as posibles características xenéticas e epixenéticas descubriu que a alteración do sistema nervioso non sería o principal factor de risco na aparición de esquizofrenia, sino que la causa se hallaría en una mala función del receptor NMDAr, encargados da plasticidade neuronal e a memoria. Por esta razón, ao carecer de suficiente glutamato para contrarrestar os efectos da droga, a dopamina incrementa o seu efecto, dando como resultado unha maior predisposición á psicose e á esquizofrenia.

O rol do cannabis na esquizofrenia

Primordialmente, o sistema cannabionoide propio da nosa  química neuronal é positiva, porque regula a unión do glutamato co seu receptor NMDAr e permite certos procesos neurolóxicos como a aprendizaxe ou a memoria. Os cannabinoides desactivan este receptor, e deste modo se manteñen unha estabilidade fisiolóxica en todo o sistema neuronal. Non obstante, o sistema é endeble e a estabilidade vese comprometida fácilmente. Os cannabinoides exóxenos, esto é, os que producen o uso e abuso da marihuana, aumenta significativamente a inhibición do receptor NMDAr do neurotransmisor glutamato, permitindo un efecto moito máis, exacerbando o efecto da dopamina, e podendo provocar psicose.

O cerebro, nesta situación, trata de evitar que ese efecto se produza, e  habilítanse algúns mecanismos de liberación do receptor NMDAr, pero esta reacción pode desactivar o sistema neuronal, causando unha vulnerabilidade que podería desencadear a esquizofrenia.

Os expertos falan

Xavier Garzón Niño, un dos investigadores, explica:
“El abuso en el consumo de marihuana produce un desequilibrio entre la excitación (NMDAr) y la inhibición (cannabinoides propios o endógenos). Esto acaba rompiendo el equilibrio en favor de la inhibición, y en consecuencia genera una mayor actividad en los sistemas regulados negativamente por el NMDAr, como el sistema dopaminérgico"

Varios científicos do CSIC puntualizaron que o abuso no consumo inhalado de marihuana pode producir cadros de psicose transitoria. Pero no caso que o mal hábito non se eliminara, o deterioro do sistema nervioso central podería ser permanente. Si a esos malos hábitos engadímoslle unha predisposición xenética, as probabilidades de desenvilver esquizofrenia aumentan.


Publicado por Unknown en 14:55 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

martes, 24 de abril de 2018

Seguindo a historia dun asasino en serie

Ed Gein " el carnicero de Plainfield": Vida e retrato psicolóxico.


Parte I

O contexto da vida e os asasinatos de Ed Gein

Resultado de imaxes para ed geinPara mellor entendemento da historia de Gein, debemos trasladarnos á América profunda dos anos 50, unha sociedade moi marcada por prexuízos e ideais sexistas xa desfasados nos nosos días. Un claro exemplo sería a censura que se facía nas radios e televisións con rspecto á vida matrimonial (moitos  mostrábanse en programas ou anuncios televisivos durmindo en camas separadas na mesma habitación), ademais dunha evidente voluntad de eliminar todos aqueles símbolos e imaxes que puideran incitar a cometer ‘pecados carnais’.

Ed Gein naceu e  criouse nuhna granxa ás aforas dun pobo chamado Plainfield (condado de La Crosse, Wisconsin), fruto da unión de George, un alcohólico maltratador que se caracterizaba pola súa falta de devoción hacia á súa familia, e Augusta. Ela, que era unha fanática relixiosa con fortes conviccións que despreciaba aos homes, consideraba ás mullres o obxecto de pecado do que debía mantener alexados aos seus dous fillos, Henry (1902) y Ed (1906). 

Este matrimonio  caracterizouse por un estilo de crianza deficiente que supuso o primeiro factor relevante que contribuiu a crear a personalidad antisocial de Ed: moitos sociópatas sono, non só por características inherentes que os moldean desa forma, senón moito máis importantee, por  recibir unha educación dos sus proxenitores que os  alexaron de toda actividad prosocial e os abocaron cara a  unha socialización desviada, volvéndoos incapaces de asumir responsabilidades e/ou adaptarse ás reglas e expectativas da sociedad na que viven. 

Por consevuencia, a infancia de Ed e o seu irmán foi moi dura: a súa  impúxolles unha estricta disciplina e constantemente castigáballe e daba palizas, incapaz de mostrar nunca ningún afecto ou amor polos seus fillos; mentras o pai gastaba todo o seu diñeiro na taberna do pobo. Contrariamente ao que anos despois puidera parecer, Ed Gein sentía unha gran aversión polo sangue e as matanzas ou sacrificios de animais, actividades por oytro lado típicas en pobos dedicados á gandaría. De feito, quedou mi marcado cando, de adolescente, presenciou a hurtadillas a través do cristal da puerta do matadeiro da tenda dos seus pais cómo el sostiña a un cerdo plas patas mentras a outra, armada cun largo e afiado coitelo, abríalle o ventre en canal e sacáballe as tripas cunha gran habilidade ao animal, que agonizaba entre estridentes gritos.

A personalidade de Ed Gein: unha adolescencia tormentosa

A pesar disto, tamén é certo que Ed se aficcionou a leer cómics, revistas e libros acerca de asasinatos, morte ou violencia ("Tales from the Crypt", entre outros) e incluso sobre as torturas que se levaron a cabo nos Campos de Concentración nazis. Estos temas causaron unha gran fascinación en él, chegándolle a absorber e aislar ata perder a noción da realidade. Aínda que asistía á escuela,  a súa nai  prohibiulle forjar ningunha amizade cos seus compañeiros ( e moito menos compañeiras) alegando, Biblia en mano e a golpe de versículos, que éstos eran pecadores e debía afastarse de eles. 

Si ben a primeira responsabilidad parental consiste en proporcionar as necesidades básicas dos fillos (alimentar, cobijar e protexer), a segunda función máis importante é a socialización dos mesmos, e poden llevala a cabo os dous proxenitores, o pai ou a nai. Neste caso, a nai. De modo que debido á incompetencia de Augusta en educar a Ed, otorgarlle os recursos necesarios para poder vivir en sociedade e permitirlle socializar cos seus pares, éste aumentou a súa tendencia ao retraimento, á marxinalidade e á soledad, refuxiándose nas fantasías de morte e depravación dos cómics e libros que lía pechado no seu cuarto. Esta predisposición ermitaña e obsesiva compondrían o segundo factor que forxou a súa personalidaed e o definiron para o resto da súa vida.

A muerte do pai, George Gein

Resultado de imaxes para ed gein y su padreTras anos de borracheiras, palizas á súa muller e fillos, vexacións e  desprezos, George Gein morreu en 1940 aos 66 anos. Desde ese momento, o negocio familiar comezou a ir mal, e Ed e Henry tiveron que buscar traballo e aportar diñeiro á casa. Esto fixo que  a súa relación se estreitara, non obstante volveuse tensa cando Henry observou a relación de dependencia e o evidente complexo de Edipo  ( unha expresión que Sigmund Freud utilizaba para referirse ao suposto conflicto que experimentan os nenos ao sentir un desexo incestuoso pola súa nai, mentres que cara ao seu pai e calquera que amenace esa relación os sentimientos son de hostilidad e ira) desenvolvido  no seu irmán pequeno. Por iso Henry optou por afastarse e intentar manterse á marxe desa relación tan tóxica, opoñéndose ás ordes da súa nai. 

 Pouco despois, Augusta Gein sufriu un ataque ao corazón e Ed cuidona devotamente ata a súa morte doce meses despois. Tras o sucedido, cpechou con chave a habitación da súa nai, conservándoa intacta tal e como ella a deixara, e empezou a realizar pequenos traballos para os seus veciños.

A perda da súa nai significou o tercer factor que moldeou a personalidad de Ed Gein e supuxo o detonante dos asasinatos e actos que cometeu, que tiveron dous claros motivos:                     o
  1. A voluntad de manter viva a idea ou ilusión de que a súa nai seguía con vida e en casa. 
  2. A obsesión polo xénero feminino producto de anos de represión, reprimendas e castigos que Augusta exercera sobre el.

Os seus primeros asesinatos

O 8 de decembro de 1954, un granxeiro do pobo chamado Seymour Lester entrou na taberna dos Hogan e encontrouna deserta a pesar de estar a porta aberta e as luces encendidas. Ao ver que nadie saliu a atenderlle, indagou pola estancia e encontrou un cartucho calibre 32 xunto a un rastro de sangue seca que empezaba xusto detrás da barra e conducía hasta máis alá da puerta traseira. 

O rastro conducía ata o aparcamento de detrás do local, onde o home puido observar que o coche da propietaria, Mary Hogan, seguía aparcado no seu sitio habitual e que o río de sangre se perdía xunto a unhas marcas de neumáticos recén fecitas na neve.

A noticia acerca da desaparición de Mary Hogan causou un gran impacto na pequena localidade de Plainfield  dispersouse polos pobos dos arrededores. Todos os habitantes do pobo especulaban acerca do que lle puido suceder. O dono do aserradeiro recordou ver a Ed Gein sentado a fondo da barra da taberna de Hogan, só e absorto nos seus pensamentos, contemplando á propietaria con ollos fríos e inexpresivos. El e moitos outros vecinos  conversaran con Ed, recordaron como este bromeaba frecuentemente sobre o paradero de Mary Hogan con frases como “Non desapareceu… De feito está agora mesmo na miña granxa”. 

Pero ningún destos comentarios alarmaron nunca a nadie, posto que o atribuían a outra mostra máis do comportamento excéntrico do granxeiro.

Parte II

Más asasinatos a sangue frío

O 16 de Novembro de 1957, cando o caso xa empezaba a quedar no olvido, Ed Gein asasinou á dona dunha ferretería, Bernice Worden, disparándolle un tiro na cabeza cun rifle de caza. Da mesma maneira que tres anos antes, arrastrou o corpo ata a parte traseira do local, cargándoo na súa furgoneta e llevándolo de alí. Pero esta vez cometeu un erro: Ed entrara coa excusa de comprar líquido anticonxelante para a súa furgoneta e o seu nome non figuraba apuntado no libro de contabilidade da tenda como último cliente.

Mentras dous axentes de policía arrestaban a Ed, outros dos foron a rexistrar a súa granxa e o que viron ao entrar no cobertizo das ferramentas heloulles o sangue: o cadáver dunha muller colgaba boca abaixo dunhas poleas, decapitado e desnudo. Fora aberto en canal desde o peito ata a base do abdomen e vaciado por dentro. As tripas estaban metidas dentro dunha bolsa de esparto y noutra bolsa apareceu a cabeza de Bernice Worden. Tiña uns garfios atravesando as orellas, preparada para colgar do techo a modo de decoración.

La policía se percata de los actos macabros de Ed Gein

Ao seguir inspeccionando a granxa, ademais dunha gran acumulación de basura e desperdicios, encontraron un espectáculo macabro: unha colección de cráneos humans, algúns enteiros e outros cortados transversalmente para ser usados como cuncos, máscaras feitas con pel humana que decoraban a habitación de Ed Gein, así como cadeiras e varias prendas de vestir confeccionadas da mesma maneira. Había caixas con ósos humanos dentro, e na cociña acharon unha olla hirvndo co corazón de Bernice Worden nela. Tamén hacharon a cabeza de Mary Hogan nunha das bolsas. A única habitación de toda a casa que estaba intacta era a da súa nai, que estaba sellada con tablóns de madeira desde que faleceu.

Xa en comisaría, Ed admitiu que moitas veces sentía a necesidad de acudir ao cementerio e exhumar os cadáveres das mulleres muertas que lle recordaban á súa nai, moitas das cales coñecera en vida. Ás veces levábase os corpos enteiros, mentras que outras veces simplemente aquelas partes que máis lle interesaban. Según dixo, nunca mantivera sexo cos cuerpos, porque dicía que “olían mal”.

Asimesmo, Ed Gein recoñeceu que moitas noites oía a voz da súa antes de durmirse e que dealgunha maneira, lle instaba a matar. De acordo con esto, según a clasificación de Holmes e DeBurger (1988) dos asesinos en serie, formaría parte do tipo de asesino “visionario”, que é aquel que mata movido por un trastorno mental evidente. Este trastorno provoca en quen o padece unha ruptura coa realidade e, debido a delirios e alucinacións (a maioría de veces de tipo auditivo), cumple as órdes de matar a un tipo de persoas, que adoitan reunir unhas características común entre elas. Estos mandatos adoitan provenir de seres doutro mundo ou do mismísimo diablo, pero tamén de seres que, por unha razón u outra, exerceron un gran dominio sobre os asasinos,que llegan a percibilos como deidades de innegable autoridade.

Os traumas do carnicero de Plainfeld

Imaxe relacionada
Neste caso, os sentimientos de amor e odio que Ed tiña hacia a súa nai o levaron a vela como alguén que seguía tendo unha enorme influencia a pesar de levar anos falecida. Según declarou ante o sheriff, Mary Hogan e Bernice Worden eran o tipo de mulleres que encarnaban todo o que a súa nai detestaba, así que seguindo o estricto código moral que ella lle impuxo, asasinounas para intentar evitar que continuaran coa súa (según cría el) indecente vida pecaminosa. A acumulación de probas forenses na escena do crime (o cartucho de escopeta, rastros de sangue ou as marcas na neve da furgoneta, por non falar de todo o encontrado na súa granxa) sería outro factor máis á hora de considerar a Ed Gein dentro desta tipoloxía.
Sin embargo, parece que hai elementos que non encaixan, xa que os asasinos visionarios sadoitan abandonar a arma e o cadáver na mesma escena do crimen. Asimismo, as súas vítimas son elexidas ao azar e, polo que alegaron os testigos y o propio Ed Gein, éste estivéralles rondando durante algún tempo.
Existe un elemento engadido de gran relevancia nesta historia, e é que o propósito de Ed Gein ao matar a aquelas mulleres e desenterrar os cuerpos do cementerio non era únicamente o de revivir á súa nai, senón que quería convertirse nela: a confrontación do amor que sentía, cos sentimentos de ira e frustración por negarlle o contacto con mulleres, mesturados cun desarrollo sexual tardío e anómalo, causaron que, ao morrer Augusta, Ed Gein dera rienda solta a fantasear coa transexualidade. Estas ideacións de cambio de sexo e a súa admiración pola muerte e os desmembraientos foi o que levou a Ed Gein a confeccionar todas aquelas prendas de vestir coa pel das súas víctimas. Moitas noites enfundábase nos seus traxes e se paseaba pola súa casa imitando os xestos e a voz de Augusta, comportándose como si continuara viva, sentándose na súa butaca, etc.

No interrogatorio policial  administrouselle a prueba de intelixencia de Weschler, cuxos resultados reflexaron unha intelixencia dentro da media, chegando incluso a superala. Pero tamén se detectaron grandes dificultades para expresarse e comunicarse. Complementariamente a estas conclusións, os psicólogos do hospital onde foi internado dictaminaron que padecía un trastorno emocional que lle llevaba a comportarse de forma irracional, combinado con periodos de lucidez durante os cales sentía remordimentos polos crímes que acumulaba no seu historial.

Internamento e muerte

Ed Gein ingresou no manicomnio de Mendota en 1958 por tempo indefinido, decisión que non gustou aos familiares das vítimas, que pedían un xuízo que nunca chegou a celebrarse. Tras convertirse nun recluso modélico, destacando polo seu bo comportamento tanto con gardas como co resto dos internos, así como realizando labores e varios traballos que lle valeron unha boa reputación, en 1974 pediu a libertade. E o juez que levaba o caso solicitou que se lle practicara un segundo informe levado a cabo por catro psicólogos, que determinaron unánimemente que Gein continuara confinado.

Ed Gein morreu por unha insuficiencia respiratoria o 26 de Xulio de 1984 no Hospital Xeriátrico para Enfermos Mentales de Mendota. 
Da vida de Ed Gein podemos extraer ceertas conclusiones acerca dos factores de risco que conduciron  a súa vida criminal ata o extremo de ser catalogado como un asasino en serie:
  • A súa procedencia dun fogar disfuncional, cunha historia familiar de desatención parental, abuso de alcohol e malos tratos, entre outros, foi  o primer compoñente que posibilitou o desarrollo da súa personalidad psicopática e violenta.
  • En segundo lugar,  o illamento social sufrido durante a adolescencia  incapacitoulle para entablar as relacións sociais necesarias durante este período e así ser capaz de conectar emocionalmente coas persoas.
  • E por último, o retraimento e a soledad que lle levaron á xeneración de fantasías e ao desenvolvemento do comportamento antisocial, basado na creencia de que o mundo é un lugar hostil. Canto máis solitario se volvía Ed Gein, máis incrementaba a dependencia hacia as súas fantasías. Co tempo, estas fantasías volvéronse máis violentas e retorcidas.























Publicado por Unknown en 15:55 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

Psicoloxía criminal: ¿como é un asasino en serie?


Psicoloxía do asasino en serie, psicoloxía criminal

Quizais pola alarma que xenera, pola súa crudeza ou o desafío intelectual que o seu estudo esixe, os asasinatos en serie son desde a aparición da Psiquiatría forense un dos principais fundamentos do estudo do criminal. Hasta hoxe non se pudo establecer de maneira definitiva cal é o perfil psico-clínico que delimita ao asasino en serie dun ciudadán normal.

Sábese que os antecedentes psicolóxicos do perfil dun asasino en serie é o dun neno humillado, maltratado e violentado. Na metade dos casos sufriron a ausencia paterna e consideran á súa nai como un perigo do que é preciso protexerse.

Investigacións

Nun recente descubrimento presentado no New England Journal of Medicine constátanse as diferenzas anatómicas entre os asasinos en serie e as personas correntes. No asasino en serie apréciase un lóbulo frontal de maior tamaño e por iso máis funcional, característica que lles confire maior agresividade e menor empatía que a media.

No lóbulo frontal residen a conducta, a estratexia, a memoria de traballo e a capacidade de planificación. Podrísea afirmar que é a parte máis “humana” do noso cerebro. A súa hipertrofia indica unha alta agresividade e, á súa vez, un aumento na capacidad de estratexia así como unha baixa capacidade de empatía que pode desembocar en certo risco de sadismo.

A neuroquímica do asasino en serie

Según o Dr Reid Meloy, outra característica diferencial entre os asasinos en serie e o resto da población é un nivel anormalmente alto de manganeso, ferro e cobre, tal que ten un impacto directo sobre a disminución de dopamina e serotonina, que son sustancias relaxantes que diminúen os niveis de testosterona (hormona que provoca non só a agresividade desmedida senón a necesidade de dominio), de tal maneira que o individuo sofre unha alteración conduyual que lle empuxa ao acto criminal nun intento desesperado por impoñer a súa superioridade respecto os seus semellantes.

Lamentablemente, incluso co avance deste descubrimiento, que nos permite aproximarnos un pouco máis á mente do asasino en serie referencial, estos achados clínicos non nos permiten todavía poder predecir ou prevenir a pulsión sádica destos suxeitos.

É preciso descifrar a combinación exacta de factores que conlleva a esta conducta criminal. ¿La ciencia tiene respuesta a este reto? Sen dúbida, posiblemente en poucos anos se achará a resposta.

Exemplos de asasinos en serie

Ed Gein" El carnicero de Plainfed"

Resultado de imaxes para ed gein
Ed Gein foi un dos asasinos máis tristemente célebres da historia criminal de Estados Unidos, tamén coñecido como “el carnicero de Plainfield” (Wisconsin), en honor á localidade onde cometeu os feitos. O seu caso inspirou moitos dos personaxes máis coñecidos e icónicos de obras literarias e cinematográficas de terror e suspense dos anos 60, 70, 80 e 90, como por exemplo, Norman Bates (“Psycho”, de Alfred Hitchcock, 1960), Leatherface (“The Texas Chainsaw Massacre”, de Tobe Hooper, 1974) ou Buffallo Bill (“The silence of the lambs", de Jonathan Demme, 1990).
Resultado de imaxes para jack the ripper

Jack "el destripador"

Durante 1888, os habitantes do distrito de Whitechapel (Londres), viviron aterrados ante unha ola de crímes que asolaron este barrio de clase obreira de finais do s. XIX.

Cinco prostitutas asasinadas entre agosto, setembro e novembro, e un regueiro de pistas levaron á búsqueda dun asasino incansable e escurridizo que burlou ao corpo de policía e de investigadores da época, quen, incluso hoxe en día, continúa sin ser identificado positivamente e de forma definitiva.






Publicado por Unknown en 14:12 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

sábado, 21 de abril de 2018

Os efectos psicolóxicos do encarcelamento

 ¿Qué pasa na mente dos reclusos?

Esstar encarcelado e privado de  libertad provoca unhas consecuencias psicolóxicas importantes. Estas poden desenvolver unha cadea de reaccións e distorsións afectivas, cognitivas, emocións e perceptivas, todo  provocado pola tensión emocional dentro do ambiente penitenciario. 

A prisonalización

É unha variable  que interven na conduca dos reclusos. Proceso polo que unha persoa asume inconscentemente o código de conduta e valores da subcultura carcelaria como efecto de estar en contacto directo con esta.

Existe unha diferenciación entre unha prisionalización superficial, que é o mínimo necesario para que unha persona poida adaptarse ao ambiente carcelario, e unha profunda, que xa sería unha institucionalización. Esto ocorre cando as condutas e ideas adquiridas sobrepasan a individualidad do interno.

Por outro lado, existen factores que determinan o grado de prisionalización nos individuos:
  • Personalidade: falando de madurez, intelixencia emocional, capacidade intelectual, estabilidade, etc. 
  • Conxunto de circunstancias externas aeredor da persoa: frecuencia de reingreso, duración de estancia, tipo de delitos y expectativas tanto familiares como personales. 
  • Idade y nivel cultural: entendidas como as experiencias personais , coñecementos e capacidadese, respectivamente. Mentres máis experiencias, coñecemento e capacidades teña, hai mayor facilidade de adaptación. 

Os tipos de delincuentes

Outra clasificación acerca do grao no que afecta a prisonalización ten que ver co tipo de delincuente ao que se pertenza: 

1. Delincuente primario
É a súa primeira vez en prisión, manten condutas prosociais polo que se rehúsa a apegarse ao código carcelario. O encarcelamento é un gran impacto.
2. Delincuente ocasional
É un individuo que non ten problemas para vivir baixo as normas da sociedade, pero no momento que se da a oportunidade, comete algún delito. Normalmente trata de minimizar o acto e xustificalo.
3. Delincuente habitual
O crimen é como o seu estilo de vida; consideran que as actividades ilegais  danlles maior satisfacción que as legais. Xa están completamente familiarizados coas normas do cárcere. 

Poderíase dicir que a maior tempo de estancia en prisión, maior será o grado de prisionalización. Se ben esto pode ser certo, tamén inflúe  que o interno saiba que xa pronto saldrá do cárcere e regresará á sociedade. Así que pode empezar a recuperar valores e atitudes olvidadas ou no aplicadas dentro do cárcere, para prepararse para unha reinserción e recuperar a súa vida.

Os efectos psicolóxicos da estancia en prisión

Ahora, pasando aos efectos psicolóxicos dos internos, estos son os seguintes:
1. Ansiedade
O nivel no que ésta aparece depende das circunstancias nas que se dé o encarcelamento e da personalidade do suxeito en sí. Enfrentanse ao descoñecido.
2. Despersonalización
Perda da súa individualidade. E feito de que ao entrar a prisión, se lle sea asignado a un número, a eso se rebaixa a súa persoa. Ademais vólvese parte dun colectivo rexeitado pola sociedade. 

3. Perda da intimidade
Xurde pola convivencia forzada con outros internos. Teñen pouco ou nada de tempo para concentrarse en sí mesmos. Isto se agrava cando o ambiente é violento e a súa seguridade está en xogo. 

4. Baixa autoestima
Dase por non cumplir expectativas propias o defraudar a imaxe que un tiña de sí mesmo, e polo frito de estar encarcelado. Porén, hai moitos outros cuxa autoestima non se ve afectada negativamente, xa que se senten satisfeitos levando unha vida delictiva.

5. Falta de control sobre su propia vida
Dase a causa dunha certa imposibilidade de tomar decisións personais, familiares o sociais; sí pode haber unha marxe de decisión, mais o abanico de opcións non é grande. O que máis se ve limitado é o control do interno ante a evolución de acontecementos externos. Esta situación causa frustración.
6. Ausencia de expectativas
Hai poucas expectativas na vida do recluso máis alá do seu desexo de liberdade. As persoas están condicionadas por unha idea recurrente: todo o tiempo que se perdeu e a forma máis rápida de recuperalo.
7. Cambios na sexualidad
Pode haber frustracións por non ter as rutinas sexuais acostumadas, poden aparecer disfuncións e se pode bloquear o desenvolvemento normal dunha práctica adecuada.

A necesidade de comprender ao recluso

Requírse unha análise de antecedentes personais e de circunstancias vitais que haxan levado á persoa a cometer un delito para poder darlle un abordaxe terapéutico óptimo que tome en conta todolos aspectos da súa personalidade. Así se pode cumplir directamente o obxectivo da prisión: unha reeducación das carencias ou valores perdidos e unha posterior reinserción positiva á sociedade.

É fundamental que haxa intervención de calidaed por parte de profesionais, específicamente psicólogos, para favorecer a súa reinserción social. O ámbito carcelario pode afectar aos reclusos de gran maneira e é importante que, antes de que sexan liberados, recuperen a súa esencia positiva, reconstrúan valores e se reencontren con eles mesmos.

No é suficiente que se fagan propostas xenerais para abordar o tema, tense que ter un plan individualizado con cada un xa que teñen diferentes personalidades e necesidades. Aínda que sexan delincuentes, seguen sendo seres humanos.






Publicado por Unknown en 9:56 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

miércoles, 18 de abril de 2018

Gua, a chimpancé criada como un bebé humano

   

                                    GUA e DONALD

Winthrop N. Kellogg era un psicólogo doctorado na Universidad de Columbia e profesor da Universidade de Indiana, cuxa área de especialización accábase no estudo do condicionamiento, a conduca a a aprendizaxe. Una vez estudada a capacidade do ser humano para adaptarse á ecolocalización, decidiría extender a súa investigación a descubrir qué separaba ao humano do animal. 
Donald y Gua

É así que realizaría en 1931 a súa obra máis famosa: “El simio y el niño” un estudo no cal se utilizaría a un chimpacé bebé e a un humano de menos de 1 ano, co  fin de facelos convivir como se foran irmáns, utilizando a mesma roupa, xoguetes e utensilios, para así observar e estudar a evolución e a aprendizaxe de ambos baixo un entorno similar.
Para o experimento Kellogg utilizaría unha chimpacé recén nacida, Gua, e asombrosamente ao seu propio fillo de 10 meses, Donald. 


    
   
                                                           Parte I




                                 


                                             Parte II


                                 




máis vídeos: GUAU A CHIMPANCÉ "HUMANA"










Publicado por Unknown en 7:53 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

domingo, 15 de abril de 2018

Personas cínicas: sus 7 características y rasgos típicos

                                        O cinismo

Os cínicos son individuos caracterizados entre outras cousas por non ter reparos por mostrar dun modo bastante aberto que non se axustan ás reglas que para a maioría son importantes. Son acusadas frecuentemente por actuar con descaro, e isto fai que nun instante poidan pasar a gañarse a enemistade de moitos.

Aínda que o cinismo é un patrón de comportamento aprendido, normalmente exprésase de maneira bastante consistente ao longo que pasa o tempo, a non ser que experiencias vitais puntuais ou a simple maduración da persoa fagan cambiar iso.

 
                                    Resultado de imaxes para cinismo

Características das persoas cínicas

Estas son as características que mostran unha tendencia ao cinismo nunha persoa. Non están ordenadas según un criterio determinado, nin deben darse todas á vez necesariamente. En todo hai diferentes niveis de intensidade, e é moi difícil encontrar a persoas que leven todas estas características hasta o extremo máis puro do que é o cinismo.

1. Tendencia ao uso de falacias básicas

As persoas cínicas non teñen ningún reparo á hora de utilizar trampas na súa maneira de argumentar, xa que en ocasións tratan de persuadir ao resto aproveitando a nosa propensión a pensar a través de atajos cognitivos, aínda que isto implique facernos chegar a unha conclusión falsa.

Por iso, realizan comparacións falaces, critican á persoa en vez de ao argumento, apelan á opinión de unha suposta autoridade no tema sen mostrar por qué está no certo, etc. Normalmente, o feito de que nunha mesma discusión poidan aparecer moitas falacias fai que moitas delas sexan detectadas como tales de inmediato, pero ás persoas cínicas isto non lles adoita importar.

2. Tendencia ao egocentrismo

Outra das características máis importantes das persoas cínicas é que viven casi totalmente orientadas hacia elas mesmas, e por iso non se senten especialmente mal ao pensar que outros poden ter unha mala opinión de eles. Ademais, outra consecuencia deste egocentrismo é que fácilmente danse situacións nas que dañan a alguén voluntaria ou involuntariamente, para conseguir algo que só elas disfrutarán.

3. Facilidade para finxir

As persoas cínicas non son simplemente individuos que non están conformes coas convencións sociais; tampouco se axustan a unha moral na que a honestidade ten valor. Por iso, non lles custa esfoerzo finxir que se preocupan polos demais e, cando lles interesa, rompen totalmente esa ilusión para actuar tal e como realmente senten y pensan, prácticamente sen ningunha vergoña.

4. Perspectiva pesimista sobre a sociedade

Normalmente, as persoas cínicas non esperan gran cousa da sociedade como conxunto. En todo caso, poden vela como unha suma de individuos que se poñen de acordo para non dañarse uns aos outros durante un tempo, só para non recibir danos. Trátase dunha maneira individualista de concebir as relacións sociais.

5. Se muestran desconfiadas

Ao ter unha visión máis ben negativa da vida, as persoas cínicas non se sinten empuxadas a gañarse a simpatía doutros se non é por motivos concretos relacionados con vantaxes específicas.

6. Poden decir o que pensan, sen vergoña

En moitas ocasións non o fan respondendo a un propósito práctico, pero alí donde facelo non ten consecuencias negativas claras, as persoas cínicas poden ser moi transparentes, o que significa que se non dicen algo que sería relevante nunha conversación, é máis fácil que non sexa por medo ao qué dirán ou por vergoña, elementos que son máis ben irracionais. Isto pode ser bo ou malo, dependendo do caso e da sensibilidade de quen escoita ou le.

7. Minten con facilidade

Como non hai un “tope” moral para iso, a mentira é considerada unha ferramenta máis nun mundo no  que todos mira polo seu. Por conseguinte, as persoas cínicas tenden máis a mentir para conseguir os seus obxectivos.




Publicado por Unknown en 15:32 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

domingo, 8 de abril de 2018

Os 3 principais tipos de motivación homicida en asasinos





                           Resultado de imaxes para homicidio


Posiblemente, o acto de arrebatar a vida a outro ser humano sexa dos máis mediáticos e repudiados na nosa sociedade, e dos más difíciles de comprender. Qué motivaciones “moven” aos asasinos en serie e por qué se manteñen ditas condutas homicidas? Hai que ter en conta que en cada caso estas motivacións variarán en maior ou menor grado

O concepto da motivación homicida

A motivación homicida é un construto multidimensional, é dicir, que existen varios conceptos clásicos a ter en conta vinculados á motivación dos asasinos en serie, como por ejemplo: o modelado (aprender ou mellorar unha conduta por imitación), as técnicas de ensaio e error (perfeccionan o seu modus operandi), a aprendizaxe vicario (ver unha conduta para aprender de ela), o autorreforzamento e condicionamento da conduta e as propias xustificacións do asasino que perpetúan a comisión destos asasinatos.
Os asasinos poden chegar a aprender e a modelar as súas conducas. É máis, un dos “problemas” que existen nas prisións é que moitos presos penados chegan a aprender a cometer asasinatos de forma máis precisa grazas ás explicacións doutros delincuentes.

Os 3 tipos de motivación en homicidios

Aínda que os procesos motivacionais básicos son semellantes aos doutras persoas non homicidas, os asasinos adoitan ter uns obxectivos determinados, unhas atribucións distintas e, sobre todo, cognicións erróneas. Digamos que os procesos cognitivos asociados a uns actos son reevaluados mediante os mesmos procesos cognitivos distorsionados.

O foco para coñecer a motivación delictiva en homicidios está no tipo de violencia utilizada. O modo e os medios empleados proporcionarános pistas cruciais sobre a sú motivación. Por esto a análise da   escena do crimen é tan sumamente importante, pois refléxanos o estado de ánimo do agresor e os seus sentimientos, o que nos pode dar pistas para saber por qué cometeu ese crimen.           Imaxe relacionada
A continuación; os 3 motivos de homicidio, que ningún excluye a outro, pero en cada persona é mas forte un determinado:

1. Venganza y xustificación

A motivación principal destes homicidas é vengarse da forma máis ou menos específica daqueles que cren que contribuíron ás súas desgracias.

Estos asasinos xustifican os seus actos como lícitos e xustos; para eles, o asasinato é unha consecuencia natural polo maltrato ou o rexeitamento inxustificado que padeceron. Sinten que deben castigar a un perfil de persoas por algo que fixeron ou polo que representan (p. ex., un agresor que de xoven foi rexeitado en varias ocasións por mulleres, anos máis tarde vengaráse por estes feitos asasinando a varias mulleres que non teñen nada que ver co asunto, pero que se parecen ás que inicialmente o rexeitaron).

2. Control y poder

Si existe algo  totalmente reforzante para un asasino é a sensación de poder, aínda que esta sexa fugaz. Teñen o control e o poder absoluto sobre a vítima, sobre a súa vida ou a súa morte. É común o sentimento de ser “omnipotente”, é dicir, ser como unha especie de Deus. Trátase dunha experiencia que se pode volver totalmente adictiva para o agresor, convertíndose nunha fonte moi potente de satisfacción persoal. Pode chear o vacío que senten en outros aspectos da súa vida, como por exemplo o aburrimento, o pasar desapercibido, o ser “un máis”...

Esta sensación de control-poder reforza e manten as condutas agresivas, polo que é moi probable que si o asssino se move por este tipo de motivación volva á acción.

3. Éxtasis-Alivio

Ante un estado xeral de malestar ou excitación non aliviada, inténtase buscar unha conduta ou actividade que os libere desa tensión. Presentan un estado de ansiedade, nerviosismo e intranquilidade que en moitas ocasións maniféstase en alcoholismo ou en comportamentos antisociais, e outras veces acaba nun acto homicida.

O momento catártico de expresión de sentimentos e de ira é o asesinato en sí, e é habitual un sentimento intenso de euforia e éxtasis. Despois do acto homicida sobreven unha sensación de calma intensa e placentera, de alivio. Porén, esta sensación de alivio non dura para sempre, e o máis habitual é a aparición ao cabo dun tempo de novos sentimentos de intranquilidade, ansiedade, tensión, ira acumulada… Aprenderon que para “aliviar” estas sensacións unha vía infalible é a comisión dun asasinato.

Reflexión final sobre la motivación en asesinatos (sacada de mente e psicoloxía)

Debemos facer algúns matices sobre a motivación delictiva en homicidios: a motivación dun asasino é implícita, individual e non xustificada. Encontraremos tantas motivacións como asasinos existan: é difícil identificar todas as motivacións dos homicidas dentro dos tres tipos anteriormente citados, aínda que dita clasificación pode ser de axuda inicial de cara a entender as súas motivacións.

Neste sentido, as motivacións para cometer un asasinato foron sempre moi heteroxéneas: existen motivacións ideolóxicas, relixiosas (proba de iso é o terrorismo do ISIS), motivacións pasionais, egoístas, económicas, venganzas, etcétera. Obviamente, a mellor maneira de coñecer as motivacións de homicidas seriais é falar directamente con eles, realizar unha entrevista meticulosa por parte dun profesional entrenado e sacar conclusións. Algunhas entrevistas moi famosas dentro deste ámbito son a realizada a Jeffrey Dahmer e a Ted Bundy.

O máis importante, máis que poder encadrar ao homicida nun tipo de motivación u outro dentro da clasificación, é poder predicir qué é importante para el e por qué o fai, poder entender cal é a súa motivación criminal persoal, cal é a súa historia. Desta maniera poderemos predicir con maior seguridade o seu comportamento, analizar con maior detalle as súas condutas e poder detenelo.





Publicado por Unknown en 15:18 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest
Entradas más recientes Entradas antiguas Inicio
Suscribirse a: Entradas (Atom)

Datos personales

Unknown
Ver todo mi perfil

Archivo del blog

  • ▼  2018 (35)
    • ▼  mayo (7)
      • ​Folie à Deux (locura compartida): os casos máis e...
      • SÍNDROME DE ESTCOLMO (II)
      • SÍNDROME DE ESTOCOLMO (I)
      • TEPT
      • Reseñas
      • ¿Existe unha relación entre drogas e creatividade?
      • Investigación revela por qué a marihuana pode caus...
    • ►  abril (7)
    • ►  marzo (7)
    • ►  febrero (8)
    • ►  enero (6)
  • ►  2017 (8)
    • ►  diciembre (2)
    • ►  noviembre (5)
    • ►  octubre (1)
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.