domingo, 17 de diciembre de 2017

Neurobioloxía do maltrato infantil (parte 2)


O maltrato infantil: Desenvolvemento posnatal e maltrato



Desde o nacemento hasta o periodo adulto  prodúcese un desenvolvementoo físico, condutual  e emocional progresivo, paralelo aos cambios observados na maduración cerebral . As expansións das células neuronaiss e dendritas das neuronas corticais comezan a desenvolverse uns meses antes do nacemento, aínda que dun modo bastante rudimentario. Durante o primeiro ano de vida, as prolongacións de cada neurona  desenvólvense  para establecer as conexións neuronais definitivas. Deste modo, as neuronas nacen e chegan a diferenciarse unhas doutras hasta que migran a distintas rexións e establecen así as súas propias conexións . Aínda  que este proceso está xenéticamente determinado, o papel do ambiente no que se produce o desenvolvemento va a ser definitivo para o mantemento de determinadas conexións, xa que poderá  favorecer que se produzan os cambios neurales responsables de procesos como a aprendizaxe, o consumo de drogas ou os producidos como consecuencia de danos, desnutrición e situacións de estrés agudo a idades tempranas. Este fenómeno  coñécese como plasticidad neuronal . 

Outro proceso posnatal importante é a mielinización, ou formación de mielina arrededor dos axóns co  obxectivo de favorecer a condución de impulsos nerviosos. A mielinización está íntimamente asociada ao desenvolvemento da capacidade funcional das neuronas, polo que as neuronas amielínicas teñen unha velocidade de condución lenta e mostran unha fatiga precoz, mentras que as neuronas mielinizadas conducen máis rápidamente e contan coun largo periodo de actividad antes de que se produza a fatiga. A mielinización máis intensa  prodúcese pouco tiempo despois do nacemento e continúa durante anos. Comeza na médula espiñal e despois  exténdese ao encéfalo posterior, medio e anterior. Se se producen fracasos no proceso de mielinización,  obsérvase inhibción no desenvolvementoo satisfactorio das funcións cognitivas, motoras e sensoriais, de modo que se impide aa integración daa información . 

Os malos tratos a idades tempranas poden producir cambios intrínsecos, que afectan principalmente a neurotransmisores, hormonas neuroendocrinas e factores neurotrópicos, moi implicados no desenvolvemento  normal do cerebro . A exposición a situacións altamente estresantes durante a infancia leva asociada un aumento nas respostas de estrés. Deste modo, os mecanismos que actúan ante os niveis de ansiedade aos que  vése sometido o neno activan os sistemas biolóxicos de resposta de estrés e se producen, como consecuencia, cambios cerebrais adversos . Os principais cambios observados son a pérdida acelerada de neuronas, retrasos no proceso de mielinización, anormalidades no desenvolvemento apropiado da poda neural, inhibición na neuroxénesis ou estrés inducido por factores de crecemento cerebral . Á sua vez,  obsérvanse importantes efectos neurobiolóxicos funcionais e estruturales que parecen desempeñar un papel relevante, cunto con outros factores ambientais e xenéticos, no desenvolvemento posterior de diversas psicopatoloxías. Obsérvanse tamén cambios respecto ás zonas cerebrais que regulan as funcións executivas en nenos que sufriron malos tratos . 

Polo tanto, o maltrato, os abusos e o abandono durante a infancia poden considerarse como axentes que interrompen o desenvolvemento cerebral normal e que, dependendo ademáis da idad de inicio e da duración dos malos tratos, poden incluso chegar a producir modificacións considerables nalgunhas estruturas cerebrais. Moi probablemente estos cambios estean relacionados coa maior vulnerabilidad destos nenos a sufrir certas psicopatoloxías –especialmente TEPT, depresión e consumo de drogas–, así como a ter problemas de aprendizaxe, atención e memoria . A pesar da alta probabilidade de que estos problemas e modificacións cerebrais estean presentes nos nenos con historia de abusos, non todolos menores maltratados desarrollan este tipo de dificultades , polo que destaca o papel das diferencias individuais.

Imaxe relacionada

Neurobioloxía do maltrato infantil ( parte 1 )

O maltrato infantil: " o ciclo da violencia"

O maltrato a unha idade temprana pode ter consecuencias psicolóxicas e neurolóxicas irreversibles, xa que o cerebro humano continua desenvoléndose durante a niñez, adolescencia e parte da periodo adulto. As experiencias traumáticas ou o estrés afectan ao menor física e cognitivamente.
 Existen tres tipos de maltrato:
1) Falta de atención adecuada (negligencia e abandono)
2) Feitos que lesionan a saúde física (maltratato físico ou abuso sexual)
3) Accións que atentan contra a saúde mental (maltrato psicolóxico)
 O maltrato físico: acción  non accidental por parte dos pais ou cuidadores que provoca danos físicos ou enfermidades, ou prolonga o risco de padecelas.
Abuso sexual: contacto sexual cunha persoa menor de 18 anos por parte dun adulto desde unha posición autoritaria ou de poder. Diferenciamos entre incesto e violación, dependendo do contacto físico (se hai alguna relación familiar)
Maltrato psicolóxico: formas de hostilidade verbal crónica (insultos, desprezos, críticas ou ameazas de abandono), e constante bloqueo das iniciativas de interacción infantís por calquera adulto do grupo      famliliar, incluíndo formas de atemorizar, humillar ou rexeitar aos menores.
Neglixencia: maltrato por omisión, cuyo caso extremo é o abandono. Fracaso dos coidadores en salvagardar a saúde, seguridade e benestar  do neno. Diferenciamos:
 - N.Física: actitude pasiva do coidador para proporcionarlle as  necesidades mínimas ma vivenda ( roupa, calzado, hixiene e seguridade).
 - N.Médica: descuido de proporcionar tratamentos para manter a saúde física e mental.
 - N.Emocional: rexeitamento de coidados psicolóxicos e atención inadecuada.
 - N. Educacional: alta permisividad de malas condutas, fracaso escolar...

A grandes rasgos provoca, entre outros efectos, alta mortalidade e morbilidade, xa que se calcula que máis dun 10% dos nenos que padecem retraso mental ou parálise cerebral débese ao maltrato (produce un mal desenvolvemento cerebral). Estes presentan déficit de linguaxe, problemas emocionais e comportamentos autodestrutivos.
Os maltratos infantiles reducen a calidade de vida relacionada coa saúde física e mental. Poden presentar psicopatoloxías; os trastornos de maior prevalencia son a depresión, os problemas de conduta e delincuencia, os trastornos de conduta antisocial e oposicionista, e os trastorno de deficit de atención e hiperactividad (TDAH)  e o  postraumático (TEPT)


(video sobre o tdah para máis información desta enfermidade:)--


Desde o punto de vista neurobiolóxico, o mal- trato infantil  asóciase con importantes alteraciónes do sistema nervioso central (SNC), do sistema nervioso autónomo (SNA), do sistema endocrino e do sistema inmune. Por outra parte, os estudos xenéticos mostraron que as vítimas de malos tratos durante a infancia presentan a largo prazo cambios na expresión do xene NR3C1 –relacionado coa regulación dos receptores de glucocorticoides no hipocampo– e, polo tanto, alteracións na resposta de estrés do eixe hipotálamo-pituitario-adrenal, co que pode aumentar o risco de suicidio.






jueves, 30 de noviembre de 2017

O SONO. A súa importancia

Que é o sono ?

Podemos definilo como un proceso fisiolóxico fascinante, só recentemente alguns misteriosa da súa orixe (fisiolóxica e funciona biológicas aclaráronse, pero aínda queda moito por estudar.
É un proceso vital para a saúde integral do ser humano, isto afírmase mediante a investigación da súa bioloxía e efectos clínicos dos seus trastornos.

Co paso do tempo vése incrementada a cantidad de trastornos do sono, isto débese á reducción das horas de sono que presentan unha gran parte da poboación, a nivel mundial. Según certos estudos, a parte dapoboación más afectada é a xuventude, afectada por dous factores: os factores esternos e ( sociais e ambientais) e a distintos hábitos que afectan á calidade ( consumo de drogas, alcohol, cafeína...). As característcas, duración e función varían nas disintas especies.


Por qué durmimos?  

Aínda non se ten unha idea clara, é máis,  tense moi presenta a posibilidade dunha existencia de múltiple resposta, moito máis probable que o razoamento cunha única argumentación.
Existen actualmente varios razoamentos:
1- O restablecemento ou conservación da enerxía.
2- A eliminación de radicais libres acumulados durante o día
3- Distintos tipos de regulación, entre ellas a térmica e a da  actividade eléctrica cortica (do cerebro)
4- A activación inmunolóxica 
5- A consolidación da memoria
[...]

Fases do sono 

Nun peiro lugar, para investigar o sono e poder dar coas fases, realízase un procedemento coñecido como electroencefalograma (EEG), que é unha representación gráfica e dixital das oscilacións que mostra a actividade eléctrica do cerebro.
Durante o estado de alerta, mentes os ellos están pechados, co EEG obsérvanse oscilacións atoradas entre 8-13 ciclos/segundo. Normalmente divídense en dúas grandes fases, que ao mesmo tempo dicídense en outras mais específicas:

O SONO NO MOR.  Caracterizada pola ausencia de movementos rápidos, nela distinguimos unha serie de fases chamadas fases N  :
 N1- Corresponde á fase da somnolencia  , inicio dun sono moi lixeiro, etapa con moita facilidade para despertarse, a actividade muscular diminúe e ás veces podemos observar unha breve sacudida correspondente a unha sensación de caída (miclonías hípitcas) 
 N2- Destaca a aparición de patrón específicos de actividade cerebral: husos do sono e complexos K. Diminúe a Tª, a frecuencia cardíaca e a respiración.
 N3,4- é dentro desta fase, a etapa máis profunda , cunhas oscilacións moi lentas e unha actividade de frecuencia mi lenta.

O SONO MOR. Caracterízase pola presenza de movementos oculares rápidos. A frecuencia cardíaca e respiratoria vólvese irregular, pode aumentar inclusive; diminúe o tono dos músculos, e existe a posibilidad ducha erección do pene ou do clítoris. É durante este proceso, no que temen lugar as ensoñacións, e se a persona desperta en medio desta, recordará vívidamente eses somos.

Participación do sono na aprendizaxe e na memoria. 

Desde principios do século XX, considerábase que a retención da memoria melloraba depois unha noite de sono. Hoxe en día, afírmase o efecto positivo do sono na mente, pero non se asegura que sexa un proceso cun papel activo no proceso de aprendziaxe e de memoria. 
Esta mellora pode afectar a distintos tipos de memoria: 
                 
 
Importancia delas na memoria: na delcarativa ten máis importancia a fase non Mor, e na procedimental, a fase Mor; sempre que falemos dun caso xeral.
Tamén  observams que o paso do tempo pode afectar á memoria procedimental, cando xa eres un ancián. No caso da declarativa, temos a misma en tóda-las etapas da vida.

Canto tempo é necesario para beneficio da memoria?

Depende moito do punto de vista. e da opinión dos científicos. Hai estudos que afirman que con tan só 6 minutos de descanso, a melloría de retención de información xa é moi notoria. Aínda que isto sea así, hai que deixar patente que manir número de horas de sono implica maior retención. Ás veces suxírense intervalos cortos (    3h) e outras veces largos ( 1 0h), falando dun tempo entre aprendizaxe e sono.

Se non durmimos, a nosa memoria poderiase ver afectada, xa que temos "unha débeda de sono". Esta falta de sono diferénciase en tres tipos:
1- A privación do sono ( anulamento do sono durante un periodo determinado)
2- Restrinción do sono ( diminución do tempo habitual de sono)
3- Fragmentación do sono (interrupción repetida e continua do sono)



En 2003 levouse a cabo un estudo sobre as alteracións do sono. A partir dese experimento demostrouse o mismo deterioro cognitivo en persoas ás que se lles restrinxiu o  sono durante 14 dias por 4 horas, e aos que se lles  privou de sono totalmente durante 72 horas seguidas.

Insomnio: débes á segregación dunha hormona . a hormona do estrés, que pode alterar a actividade neuronal e deteriorar as funcións cognitivas.

lunes, 20 de noviembre de 2017

SINDROME SERETONINÉRXICO: causas, sintomas e tratamentos.



A pesar de que as neuronas serotoninérxicas preséntanse en menor cantidade no cerebro, as súas funcións no SNC son muoi variadas, oies estas neuronas están mi ramificadas e levan a cabo gran cantidade de sinapses. Algunhas das funciós máis relevantes da serotonina son: regular o apetito, regular os estados de ánimo positivo e negativo, intervir no filtro de sensacións (polo que se relaciona coa concentración), controlar o nivel de temperatura corporal, etc.-HT2A a nivel central y periférico tiene efectos negativos para el organismo que pueden llegar a ser muy graves e incluso mortales. El conjunto de síntomas atribuidos a una actividad excesiva de la neurotransmisión serotoninérgica sobre estos receptores se conoce como Síndrome serotoninérgico, y fue descrito originalmente Oates en 1960.

Nos últimos aos poñéronse moi de moda o consumo de antidepresivos, e esta é a principal causa do aumento de casos de este síndrome. Os antidepresivos que inhiben a recaptación de serotonina son o tratamiento de elección para a depresión, os trastornos de angustia, ansiedad xeralizada, trastorno obsesivo-compulsivo, estrés postraumático, diaforético premenstrual e a bulimia nerv.

A sobredosis ou a combinación destos fármacos pode levar a un individuo a padecer o Síndrome serotoninérgico, e xa que son moitos medicamentos que poden causar esta condición, a continuación móstranse as sustancias farmacolóxicas máis coñecidas que se asocian ao Síndrome serotoninérgico:
Medicamentos Psiquiátricos
Antidepresivos heterocíclicos: amitriptilina, imipramina, inhibidore de la monoaminooxidasa (IMAO) Inhibidores selectivos de recaptación de serotonina: citalopram, escitalopram, fluoxetina (prozac), paroxetina, sertralina
Inhibidores selectivos de recaptación de dopamina y/o noradrenalina: bupropion, duloxetina, venlafaxina
Estabilizadores de humor: carbamazepina, litio
Medicamentos Neurológicos
Agentes parkinsonianos: levodopa, amantadina, bromocriptina
Agonistas opioides: meperidina, fentanil, hidrocodona, pentazocin
Anfetaminas: metilfenidato, anfetaminas
Medicamentos para la cefalea: sumatriptán, eletriptán, rizatriptán
Antieméticos: ondansetrón, granisetrón, metoclopramida
Antitusígenos: dextrometorfano
Otros medicamentos
Antibióticos: linezolid
Dorgas de abusp: cocaína, éxtasis, LSD
Sustancias naturales: hipérico, cafeína, l-triptófano, ginseng
Otros anestésicos: tramadol





Os síntomas do Síndrome serotoninérgico comezan ás poucas horas da sobredose ou da interacción entre fármacos que aumentan a presencia de serotonina, e se caracterizan polo que se coñece como triada: disfunción autonómica, neuromuscular y neurolóxica. Se no se diagnostica a tempo e se toman as medidas oportunas, a toxicidade serotoninérgica asóciase a elevada mortalidad.








Neurotransmisores

 NEUROTRANSMISORES

Dixémos noutras entrada do blog a función xeral dos neurotransmisores, agora imos profundizar un pouco máis nalgún destos, nos más coñecidos.

SEROTONINA.
 Este neurotransmisor é sintetizado polo triptófano, un aminoácido que o noso corpo non pode sintetizar, polo que introducímola a través da nosa dieta. A serotonia é comúnmente coñecida como  "hormona da felicidade", xa que baixas cantidades desta asócianse á depresión e á obsesión. 
A parte da  súa relación cos estados de ánimo, tamén desempeña distintas función dentro do organismo, entre as que destaca: o se papel fundamental na dixestión,  o control da temperatura corporal, a sea influencia no desexo sexual, ou o seu papel na regulación do ciclo sono-vixilia.


DOPAMINA.
Este é outro dos neurotransmisores mais cometidos por dous aspectos: o seu papel na aparición das actividades adictivas, e que é a causa das sensacións placenteiras. Entre as suas funcións tamén atopamos a coordinación de certos movimentos musculares , a regulación da memoria, os procesos cognitivos asociados á aprendizaxe, e a toma de decisións.


ENDORFINAS:
Defínise como unha droga natural, liberada polo noso corpo, que nos produce pracer e euforia. De ahí que ás veces, cuando hacemos ejercicio, céntimo felices, debes á liberación de endocrinas


ADRENALINA.
É un neurotransmisor que desencadena mecanismos de  supervivencia. Asóciase ás situación nas que temos que estar alerta a activados, porque permite reaccionar en situación de estrés. Cumpre función fisiolóxicas e psicolóxicas.



NORADRENALINA.
Está implicada cunha serie de funcións do cerebro, e relaciónase coa ira, o placer sexual e a motivación. Un desajuste dela asóciase á depresión e á ansiedade.









































sábado, 18 de noviembre de 2017


Resultado de imagen de trepanación

TREPANACIÓN 


Práctica que consiste en perforar o cerebro. Na antigüidade, o obxectivo desta práctica era eliminar calquera enefermidade considerada de  orixen cerebral, mentres que na actualidade utilízase como acceso quirúrxico nalgunhas operación de  neurociruxía, como é o caso dos tumores cerebrales ou para tratar o hematoma subdural (acumulación de sangre na membrana que cubre ao cerebro), cuando cursan una hipertensión intracraneal (incremento de presión no interior do cráneo).

A trepanación levouse  a cabo non só por razóns médicas, senón tamén por algunas místicas, e a súa práctica  está vixente desde o neolítico, pois descubríronse algúns cráneos perforados daquela era.
Pénsase que, según está reflexado nas pinturas prehistóricas, o home neolítico cría que servía como solución para ataques epilépticos, de migrañas, e desorden mentais. A asociación mística, débese a que hai personas que asociaban as enfermidades relacionadas co encéfalo á presencia do demo, que tiña que ser expulsado mediante a perforación craneal.

Na antiga Grecia, Hipócritas explicaba o procedemento da trepanación: consistía en sedar a perdona con herbas, embriagándoa, estirpábanlle a parte do óso da cabeza en malestado, e substituíana por unha placa de metal. Descoñécese se esta tivo un resultado positivo.





sábado, 4 de noviembre de 2017

Estudo da neurobioloxía



Campos estudados


Plasticidade sináptica:

Que é? Trátase dun proceso mediante o cal os puntos fortes das conexións sinápticas son alterados. Por exemplo, os cambios a largo prazo na conexión sináptica poden dar lugar a máis receptores postsinápticos situados na membrana postsináptica, o que resulta nun fortalecemento da sinapse.

Que é a sinpase? é o proceso  polo que dúas neuronas aproxímanse para poder realizar o paso de impulsos nerviosos dunha a outra.




Neurotransmisión:



Resultado de imagen de neurotransmisión
A neurotransmisión lévase a cabo durante a sinapse, e trátase do paso de impulsos nerviosos ducha célula a outra.

Temos unhas biomoléculas, chamadas neurotransmisores, que son as que permiten que este proceso suceda. Temos moitos tipos de neurotransmisores, entre eles: serotonina, acetilcoina, dopamina, adrenalina...                                                                            

                                           




Neuroxenesis:

É o proceso de creación de novas células a  partir de células nai e células proxenitoras. A partir de mecanisos xenéticos, fórmase un linaxe xenético e podemos distinguir grupos de neuronas excitadoras e inhibidoras. Este proceso é moi activo durante a etapa de desarrollo prenatal, aínda que sigue activo durante todos as etapas de vida, recentemente demostrouse a neuroxenesis adulta.





















Sinaptoxéneis 





















jueves, 19 de octubre de 2017

Neurobioloxia: definición e historia

Que é a neurobioloxía?


É o estudo das células do sistema nervioso, e a organización destes dentro de circuítos de funcionamento que procesan información e median o comportamento.
Imagen relacionada                                                          
         Esta parte da ciencia, é unha disciplina de :
         
         1ª- A bioloxía: ciencia que estuda os seres vivos
         2ª- Neurociencia: estudo biolóxico do cerebro . Campo
              moito máis amplo ca neurobioloxía.

Campos estudiados:
  - Plasticidade sináptica
  - Neurotransmisión
  - Neuroxénesis
  - Sinaptoxénesis
                                                        -  Canles irónicos das células.

A súa historia:

O estudo do sistema nervioso remóntase ao Antigo Exipto, onde xa se realizaban trepanacións. En que consisten estas? é a práctica quirúrxica que consiste en perforar o cerebro, co obxectivo de curar dores de cabeza, enfermidades mentais e aliviar a presión craneal.Esta práctica ten a súa orixe no Neolítico.
As primeiras observacións  sobre o cerebro foron  que era un "relleno craneal".
Os exipcios pensaban que a intelixencia residía no corazón, e esta permaneceu ate a aparición de Hipócrates, o pai da mediciña, que cría que o cerebro a parte de estar relacionado coas sensación, tamén radicaría nel a intelixencia.
En Al-Andalus, o pai da ciruxía moderna, creou unha serie de materiais e diseños técnicos, que hoxe en día aínda úsanse na neurociruxía.