Neurobioloxía e Psicoloxía

martes, 24 de abril de 2018

Seguindo a historia dun asasino en serie

Ed Gein " el carnicero de Plainfield": Vida e retrato psicolóxico.


Parte I

O contexto da vida e os asasinatos de Ed Gein

Resultado de imaxes para ed geinPara mellor entendemento da historia de Gein, debemos trasladarnos á América profunda dos anos 50, unha sociedade moi marcada por prexuízos e ideais sexistas xa desfasados nos nosos días. Un claro exemplo sería a censura que se facía nas radios e televisións con rspecto á vida matrimonial (moitos  mostrábanse en programas ou anuncios televisivos durmindo en camas separadas na mesma habitación), ademais dunha evidente voluntad de eliminar todos aqueles símbolos e imaxes que puideran incitar a cometer ‘pecados carnais’.

Ed Gein naceu e  criouse nuhna granxa ás aforas dun pobo chamado Plainfield (condado de La Crosse, Wisconsin), fruto da unión de George, un alcohólico maltratador que se caracterizaba pola súa falta de devoción hacia á súa familia, e Augusta. Ela, que era unha fanática relixiosa con fortes conviccións que despreciaba aos homes, consideraba ás mullres o obxecto de pecado do que debía mantener alexados aos seus dous fillos, Henry (1902) y Ed (1906). 

Este matrimonio  caracterizouse por un estilo de crianza deficiente que supuso o primeiro factor relevante que contribuiu a crear a personalidad antisocial de Ed: moitos sociópatas sono, non só por características inherentes que os moldean desa forma, senón moito máis importantee, por  recibir unha educación dos sus proxenitores que os  alexaron de toda actividad prosocial e os abocaron cara a  unha socialización desviada, volvéndoos incapaces de asumir responsabilidades e/ou adaptarse ás reglas e expectativas da sociedad na que viven. 

Por consevuencia, a infancia de Ed e o seu irmán foi moi dura: a súa  impúxolles unha estricta disciplina e constantemente castigáballe e daba palizas, incapaz de mostrar nunca ningún afecto ou amor polos seus fillos; mentras o pai gastaba todo o seu diñeiro na taberna do pobo. Contrariamente ao que anos despois puidera parecer, Ed Gein sentía unha gran aversión polo sangue e as matanzas ou sacrificios de animais, actividades por oytro lado típicas en pobos dedicados á gandaría. De feito, quedou mi marcado cando, de adolescente, presenciou a hurtadillas a través do cristal da puerta do matadeiro da tenda dos seus pais cómo el sostiña a un cerdo plas patas mentras a outra, armada cun largo e afiado coitelo, abríalle o ventre en canal e sacáballe as tripas cunha gran habilidade ao animal, que agonizaba entre estridentes gritos.

A personalidade de Ed Gein: unha adolescencia tormentosa

A pesar disto, tamén é certo que Ed se aficcionou a leer cómics, revistas e libros acerca de asasinatos, morte ou violencia ("Tales from the Crypt", entre outros) e incluso sobre as torturas que se levaron a cabo nos Campos de Concentración nazis. Estos temas causaron unha gran fascinación en él, chegándolle a absorber e aislar ata perder a noción da realidade. Aínda que asistía á escuela,  a súa nai  prohibiulle forjar ningunha amizade cos seus compañeiros ( e moito menos compañeiras) alegando, Biblia en mano e a golpe de versículos, que éstos eran pecadores e debía afastarse de eles. 

Si ben a primeira responsabilidad parental consiste en proporcionar as necesidades básicas dos fillos (alimentar, cobijar e protexer), a segunda función máis importante é a socialización dos mesmos, e poden llevala a cabo os dous proxenitores, o pai ou a nai. Neste caso, a nai. De modo que debido á incompetencia de Augusta en educar a Ed, otorgarlle os recursos necesarios para poder vivir en sociedade e permitirlle socializar cos seus pares, éste aumentou a súa tendencia ao retraimento, á marxinalidade e á soledad, refuxiándose nas fantasías de morte e depravación dos cómics e libros que lía pechado no seu cuarto. Esta predisposición ermitaña e obsesiva compondrían o segundo factor que forxou a súa personalidaed e o definiron para o resto da súa vida.

A muerte do pai, George Gein

Resultado de imaxes para ed gein y su padreTras anos de borracheiras, palizas á súa muller e fillos, vexacións e  desprezos, George Gein morreu en 1940 aos 66 anos. Desde ese momento, o negocio familiar comezou a ir mal, e Ed e Henry tiveron que buscar traballo e aportar diñeiro á casa. Esto fixo que  a súa relación se estreitara, non obstante volveuse tensa cando Henry observou a relación de dependencia e o evidente complexo de Edipo  ( unha expresión que Sigmund Freud utilizaba para referirse ao suposto conflicto que experimentan os nenos ao sentir un desexo incestuoso pola súa nai, mentres que cara ao seu pai e calquera que amenace esa relación os sentimientos son de hostilidad e ira) desenvolvido  no seu irmán pequeno. Por iso Henry optou por afastarse e intentar manterse á marxe desa relación tan tóxica, opoñéndose ás ordes da súa nai. 

 Pouco despois, Augusta Gein sufriu un ataque ao corazón e Ed cuidona devotamente ata a súa morte doce meses despois. Tras o sucedido, cpechou con chave a habitación da súa nai, conservándoa intacta tal e como ella a deixara, e empezou a realizar pequenos traballos para os seus veciños.

A perda da súa nai significou o tercer factor que moldeou a personalidad de Ed Gein e supuxo o detonante dos asasinatos e actos que cometeu, que tiveron dous claros motivos:                     o
  1. A voluntad de manter viva a idea ou ilusión de que a súa nai seguía con vida e en casa. 
  2. A obsesión polo xénero feminino producto de anos de represión, reprimendas e castigos que Augusta exercera sobre el.

Os seus primeros asesinatos

O 8 de decembro de 1954, un granxeiro do pobo chamado Seymour Lester entrou na taberna dos Hogan e encontrouna deserta a pesar de estar a porta aberta e as luces encendidas. Ao ver que nadie saliu a atenderlle, indagou pola estancia e encontrou un cartucho calibre 32 xunto a un rastro de sangue seca que empezaba xusto detrás da barra e conducía hasta máis alá da puerta traseira. 

O rastro conducía ata o aparcamento de detrás do local, onde o home puido observar que o coche da propietaria, Mary Hogan, seguía aparcado no seu sitio habitual e que o río de sangre se perdía xunto a unhas marcas de neumáticos recén fecitas na neve.

A noticia acerca da desaparición de Mary Hogan causou un gran impacto na pequena localidade de Plainfield  dispersouse polos pobos dos arrededores. Todos os habitantes do pobo especulaban acerca do que lle puido suceder. O dono do aserradeiro recordou ver a Ed Gein sentado a fondo da barra da taberna de Hogan, só e absorto nos seus pensamentos, contemplando á propietaria con ollos fríos e inexpresivos. El e moitos outros vecinos  conversaran con Ed, recordaron como este bromeaba frecuentemente sobre o paradero de Mary Hogan con frases como “Non desapareceu… De feito está agora mesmo na miña granxa”. 

Pero ningún destos comentarios alarmaron nunca a nadie, posto que o atribuían a outra mostra máis do comportamento excéntrico do granxeiro.

Parte II

Más asasinatos a sangue frío

O 16 de Novembro de 1957, cando o caso xa empezaba a quedar no olvido, Ed Gein asasinou á dona dunha ferretería, Bernice Worden, disparándolle un tiro na cabeza cun rifle de caza. Da mesma maneira que tres anos antes, arrastrou o corpo ata a parte traseira do local, cargándoo na súa furgoneta e llevándolo de alí. Pero esta vez cometeu un erro: Ed entrara coa excusa de comprar líquido anticonxelante para a súa furgoneta e o seu nome non figuraba apuntado no libro de contabilidade da tenda como último cliente.

Mentras dous axentes de policía arrestaban a Ed, outros dos foron a rexistrar a súa granxa e o que viron ao entrar no cobertizo das ferramentas heloulles o sangue: o cadáver dunha muller colgaba boca abaixo dunhas poleas, decapitado e desnudo. Fora aberto en canal desde o peito ata a base do abdomen e vaciado por dentro. As tripas estaban metidas dentro dunha bolsa de esparto y noutra bolsa apareceu a cabeza de Bernice Worden. Tiña uns garfios atravesando as orellas, preparada para colgar do techo a modo de decoración.

La policía se percata de los actos macabros de Ed Gein

Ao seguir inspeccionando a granxa, ademais dunha gran acumulación de basura e desperdicios, encontraron un espectáculo macabro: unha colección de cráneos humans, algúns enteiros e outros cortados transversalmente para ser usados como cuncos, máscaras feitas con pel humana que decoraban a habitación de Ed Gein, así como cadeiras e varias prendas de vestir confeccionadas da mesma maneira. Había caixas con ósos humanos dentro, e na cociña acharon unha olla hirvndo co corazón de Bernice Worden nela. Tamén hacharon a cabeza de Mary Hogan nunha das bolsas. A única habitación de toda a casa que estaba intacta era a da súa nai, que estaba sellada con tablóns de madeira desde que faleceu.

Xa en comisaría, Ed admitiu que moitas veces sentía a necesidad de acudir ao cementerio e exhumar os cadáveres das mulleres muertas que lle recordaban á súa nai, moitas das cales coñecera en vida. Ás veces levábase os corpos enteiros, mentras que outras veces simplemente aquelas partes que máis lle interesaban. Según dixo, nunca mantivera sexo cos cuerpos, porque dicía que “olían mal”.

Asimesmo, Ed Gein recoñeceu que moitas noites oía a voz da súa antes de durmirse e que dealgunha maneira, lle instaba a matar. De acordo con esto, según a clasificación de Holmes e DeBurger (1988) dos asesinos en serie, formaría parte do tipo de asesino “visionario”, que é aquel que mata movido por un trastorno mental evidente. Este trastorno provoca en quen o padece unha ruptura coa realidade e, debido a delirios e alucinacións (a maioría de veces de tipo auditivo), cumple as órdes de matar a un tipo de persoas, que adoitan reunir unhas características común entre elas. Estos mandatos adoitan provenir de seres doutro mundo ou do mismísimo diablo, pero tamén de seres que, por unha razón u outra, exerceron un gran dominio sobre os asasinos,que llegan a percibilos como deidades de innegable autoridade.

Os traumas do carnicero de Plainfeld

Imaxe relacionada
Neste caso, os sentimientos de amor e odio que Ed tiña hacia a súa nai o levaron a vela como alguén que seguía tendo unha enorme influencia a pesar de levar anos falecida. Según declarou ante o sheriff, Mary Hogan e Bernice Worden eran o tipo de mulleres que encarnaban todo o que a súa nai detestaba, así que seguindo o estricto código moral que ella lle impuxo, asasinounas para intentar evitar que continuaran coa súa (según cría el) indecente vida pecaminosa. A acumulación de probas forenses na escena do crime (o cartucho de escopeta, rastros de sangue ou as marcas na neve da furgoneta, por non falar de todo o encontrado na súa granxa) sería outro factor máis á hora de considerar a Ed Gein dentro desta tipoloxía.
Sin embargo, parece que hai elementos que non encaixan, xa que os asasinos visionarios sadoitan abandonar a arma e o cadáver na mesma escena do crimen. Asimismo, as súas vítimas son elexidas ao azar e, polo que alegaron os testigos y o propio Ed Gein, éste estivéralles rondando durante algún tempo.
Existe un elemento engadido de gran relevancia nesta historia, e é que o propósito de Ed Gein ao matar a aquelas mulleres e desenterrar os cuerpos do cementerio non era únicamente o de revivir á súa nai, senón que quería convertirse nela: a confrontación do amor que sentía, cos sentimentos de ira e frustración por negarlle o contacto con mulleres, mesturados cun desarrollo sexual tardío e anómalo, causaron que, ao morrer Augusta, Ed Gein dera rienda solta a fantasear coa transexualidade. Estas ideacións de cambio de sexo e a súa admiración pola muerte e os desmembraientos foi o que levou a Ed Gein a confeccionar todas aquelas prendas de vestir coa pel das súas víctimas. Moitas noites enfundábase nos seus traxes e se paseaba pola súa casa imitando os xestos e a voz de Augusta, comportándose como si continuara viva, sentándose na súa butaca, etc.

No interrogatorio policial  administrouselle a prueba de intelixencia de Weschler, cuxos resultados reflexaron unha intelixencia dentro da media, chegando incluso a superala. Pero tamén se detectaron grandes dificultades para expresarse e comunicarse. Complementariamente a estas conclusións, os psicólogos do hospital onde foi internado dictaminaron que padecía un trastorno emocional que lle llevaba a comportarse de forma irracional, combinado con periodos de lucidez durante os cales sentía remordimentos polos crímes que acumulaba no seu historial.

Internamento e muerte

Ed Gein ingresou no manicomnio de Mendota en 1958 por tempo indefinido, decisión que non gustou aos familiares das vítimas, que pedían un xuízo que nunca chegou a celebrarse. Tras convertirse nun recluso modélico, destacando polo seu bo comportamento tanto con gardas como co resto dos internos, así como realizando labores e varios traballos que lle valeron unha boa reputación, en 1974 pediu a libertade. E o juez que levaba o caso solicitou que se lle practicara un segundo informe levado a cabo por catro psicólogos, que determinaron unánimemente que Gein continuara confinado.

Ed Gein morreu por unha insuficiencia respiratoria o 26 de Xulio de 1984 no Hospital Xeriátrico para Enfermos Mentales de Mendota. 
Da vida de Ed Gein podemos extraer ceertas conclusiones acerca dos factores de risco que conduciron  a súa vida criminal ata o extremo de ser catalogado como un asasino en serie:
  • A súa procedencia dun fogar disfuncional, cunha historia familiar de desatención parental, abuso de alcohol e malos tratos, entre outros, foi  o primer compoñente que posibilitou o desarrollo da súa personalidad psicopática e violenta.
  • En segundo lugar,  o illamento social sufrido durante a adolescencia  incapacitoulle para entablar as relacións sociais necesarias durante este período e así ser capaz de conectar emocionalmente coas persoas.
  • E por último, o retraimento e a soledad que lle levaron á xeneración de fantasías e ao desenvolvemento do comportamento antisocial, basado na creencia de que o mundo é un lugar hostil. Canto máis solitario se volvía Ed Gein, máis incrementaba a dependencia hacia as súas fantasías. Co tempo, estas fantasías volvéronse máis violentas e retorcidas.























Publicado por Unknown en 15:55 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

Psicoloxía criminal: ¿como é un asasino en serie?


Psicoloxía do asasino en serie, psicoloxía criminal

Quizais pola alarma que xenera, pola súa crudeza ou o desafío intelectual que o seu estudo esixe, os asasinatos en serie son desde a aparición da Psiquiatría forense un dos principais fundamentos do estudo do criminal. Hasta hoxe non se pudo establecer de maneira definitiva cal é o perfil psico-clínico que delimita ao asasino en serie dun ciudadán normal.

Sábese que os antecedentes psicolóxicos do perfil dun asasino en serie é o dun neno humillado, maltratado e violentado. Na metade dos casos sufriron a ausencia paterna e consideran á súa nai como un perigo do que é preciso protexerse.

Investigacións

Nun recente descubrimento presentado no New England Journal of Medicine constátanse as diferenzas anatómicas entre os asasinos en serie e as personas correntes. No asasino en serie apréciase un lóbulo frontal de maior tamaño e por iso máis funcional, característica que lles confire maior agresividade e menor empatía que a media.

No lóbulo frontal residen a conducta, a estratexia, a memoria de traballo e a capacidade de planificación. Podrísea afirmar que é a parte máis “humana” do noso cerebro. A súa hipertrofia indica unha alta agresividade e, á súa vez, un aumento na capacidad de estratexia así como unha baixa capacidade de empatía que pode desembocar en certo risco de sadismo.

A neuroquímica do asasino en serie

Según o Dr Reid Meloy, outra característica diferencial entre os asasinos en serie e o resto da población é un nivel anormalmente alto de manganeso, ferro e cobre, tal que ten un impacto directo sobre a disminución de dopamina e serotonina, que son sustancias relaxantes que diminúen os niveis de testosterona (hormona que provoca non só a agresividade desmedida senón a necesidade de dominio), de tal maneira que o individuo sofre unha alteración conduyual que lle empuxa ao acto criminal nun intento desesperado por impoñer a súa superioridade respecto os seus semellantes.

Lamentablemente, incluso co avance deste descubrimiento, que nos permite aproximarnos un pouco máis á mente do asasino en serie referencial, estos achados clínicos non nos permiten todavía poder predecir ou prevenir a pulsión sádica destos suxeitos.

É preciso descifrar a combinación exacta de factores que conlleva a esta conducta criminal. ¿La ciencia tiene respuesta a este reto? Sen dúbida, posiblemente en poucos anos se achará a resposta.

Exemplos de asasinos en serie

Ed Gein" El carnicero de Plainfed"

Resultado de imaxes para ed gein
Ed Gein foi un dos asasinos máis tristemente célebres da historia criminal de Estados Unidos, tamén coñecido como “el carnicero de Plainfield” (Wisconsin), en honor á localidade onde cometeu os feitos. O seu caso inspirou moitos dos personaxes máis coñecidos e icónicos de obras literarias e cinematográficas de terror e suspense dos anos 60, 70, 80 e 90, como por exemplo, Norman Bates (“Psycho”, de Alfred Hitchcock, 1960), Leatherface (“The Texas Chainsaw Massacre”, de Tobe Hooper, 1974) ou Buffallo Bill (“The silence of the lambs", de Jonathan Demme, 1990).
Resultado de imaxes para jack the ripper

Jack "el destripador"

Durante 1888, os habitantes do distrito de Whitechapel (Londres), viviron aterrados ante unha ola de crímes que asolaron este barrio de clase obreira de finais do s. XIX.

Cinco prostitutas asasinadas entre agosto, setembro e novembro, e un regueiro de pistas levaron á búsqueda dun asasino incansable e escurridizo que burlou ao corpo de policía e de investigadores da época, quen, incluso hoxe en día, continúa sin ser identificado positivamente e de forma definitiva.






Publicado por Unknown en 14:12 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

sábado, 21 de abril de 2018

Os efectos psicolóxicos do encarcelamento

 ¿Qué pasa na mente dos reclusos?

Esstar encarcelado e privado de  libertad provoca unhas consecuencias psicolóxicas importantes. Estas poden desenvolver unha cadea de reaccións e distorsións afectivas, cognitivas, emocións e perceptivas, todo  provocado pola tensión emocional dentro do ambiente penitenciario. 

A prisonalización

É unha variable  que interven na conduca dos reclusos. Proceso polo que unha persoa asume inconscentemente o código de conduta e valores da subcultura carcelaria como efecto de estar en contacto directo con esta.

Existe unha diferenciación entre unha prisionalización superficial, que é o mínimo necesario para que unha persona poida adaptarse ao ambiente carcelario, e unha profunda, que xa sería unha institucionalización. Esto ocorre cando as condutas e ideas adquiridas sobrepasan a individualidad do interno.

Por outro lado, existen factores que determinan o grado de prisionalización nos individuos:
  • Personalidade: falando de madurez, intelixencia emocional, capacidade intelectual, estabilidade, etc. 
  • Conxunto de circunstancias externas aeredor da persoa: frecuencia de reingreso, duración de estancia, tipo de delitos y expectativas tanto familiares como personales. 
  • Idade y nivel cultural: entendidas como as experiencias personais , coñecementos e capacidadese, respectivamente. Mentres máis experiencias, coñecemento e capacidades teña, hai mayor facilidade de adaptación. 

Os tipos de delincuentes

Outra clasificación acerca do grao no que afecta a prisonalización ten que ver co tipo de delincuente ao que se pertenza: 

1. Delincuente primario
É a súa primeira vez en prisión, manten condutas prosociais polo que se rehúsa a apegarse ao código carcelario. O encarcelamento é un gran impacto.
2. Delincuente ocasional
É un individuo que non ten problemas para vivir baixo as normas da sociedade, pero no momento que se da a oportunidade, comete algún delito. Normalmente trata de minimizar o acto e xustificalo.
3. Delincuente habitual
O crimen é como o seu estilo de vida; consideran que as actividades ilegais  danlles maior satisfacción que as legais. Xa están completamente familiarizados coas normas do cárcere. 

Poderíase dicir que a maior tempo de estancia en prisión, maior será o grado de prisionalización. Se ben esto pode ser certo, tamén inflúe  que o interno saiba que xa pronto saldrá do cárcere e regresará á sociedade. Así que pode empezar a recuperar valores e atitudes olvidadas ou no aplicadas dentro do cárcere, para prepararse para unha reinserción e recuperar a súa vida.

Os efectos psicolóxicos da estancia en prisión

Ahora, pasando aos efectos psicolóxicos dos internos, estos son os seguintes:
1. Ansiedade
O nivel no que ésta aparece depende das circunstancias nas que se dé o encarcelamento e da personalidade do suxeito en sí. Enfrentanse ao descoñecido.
2. Despersonalización
Perda da súa individualidade. E feito de que ao entrar a prisión, se lle sea asignado a un número, a eso se rebaixa a súa persoa. Ademais vólvese parte dun colectivo rexeitado pola sociedade. 

3. Perda da intimidade
Xurde pola convivencia forzada con outros internos. Teñen pouco ou nada de tempo para concentrarse en sí mesmos. Isto se agrava cando o ambiente é violento e a súa seguridade está en xogo. 

4. Baixa autoestima
Dase por non cumplir expectativas propias o defraudar a imaxe que un tiña de sí mesmo, e polo frito de estar encarcelado. Porén, hai moitos outros cuxa autoestima non se ve afectada negativamente, xa que se senten satisfeitos levando unha vida delictiva.

5. Falta de control sobre su propia vida
Dase a causa dunha certa imposibilidade de tomar decisións personais, familiares o sociais; sí pode haber unha marxe de decisión, mais o abanico de opcións non é grande. O que máis se ve limitado é o control do interno ante a evolución de acontecementos externos. Esta situación causa frustración.
6. Ausencia de expectativas
Hai poucas expectativas na vida do recluso máis alá do seu desexo de liberdade. As persoas están condicionadas por unha idea recurrente: todo o tiempo que se perdeu e a forma máis rápida de recuperalo.
7. Cambios na sexualidad
Pode haber frustracións por non ter as rutinas sexuais acostumadas, poden aparecer disfuncións e se pode bloquear o desenvolvemento normal dunha práctica adecuada.

A necesidade de comprender ao recluso

Requírse unha análise de antecedentes personais e de circunstancias vitais que haxan levado á persoa a cometer un delito para poder darlle un abordaxe terapéutico óptimo que tome en conta todolos aspectos da súa personalidade. Así se pode cumplir directamente o obxectivo da prisión: unha reeducación das carencias ou valores perdidos e unha posterior reinserción positiva á sociedade.

É fundamental que haxa intervención de calidaed por parte de profesionais, específicamente psicólogos, para favorecer a súa reinserción social. O ámbito carcelario pode afectar aos reclusos de gran maneira e é importante que, antes de que sexan liberados, recuperen a súa esencia positiva, reconstrúan valores e se reencontren con eles mesmos.

No é suficiente que se fagan propostas xenerais para abordar o tema, tense que ter un plan individualizado con cada un xa que teñen diferentes personalidades e necesidades. Aínda que sexan delincuentes, seguen sendo seres humanos.






Publicado por Unknown en 9:56 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

miércoles, 18 de abril de 2018

Gua, a chimpancé criada como un bebé humano

   

                                    GUA e DONALD

Winthrop N. Kellogg era un psicólogo doctorado na Universidad de Columbia e profesor da Universidade de Indiana, cuxa área de especialización accábase no estudo do condicionamiento, a conduca a a aprendizaxe. Una vez estudada a capacidade do ser humano para adaptarse á ecolocalización, decidiría extender a súa investigación a descubrir qué separaba ao humano do animal. 
Donald y Gua

É así que realizaría en 1931 a súa obra máis famosa: “El simio y el niño” un estudo no cal se utilizaría a un chimpacé bebé e a un humano de menos de 1 ano, co  fin de facelos convivir como se foran irmáns, utilizando a mesma roupa, xoguetes e utensilios, para así observar e estudar a evolución e a aprendizaxe de ambos baixo un entorno similar.
Para o experimento Kellogg utilizaría unha chimpacé recén nacida, Gua, e asombrosamente ao seu propio fillo de 10 meses, Donald. 


    
   
                                                           Parte I




                                 


                                             Parte II


                                 




máis vídeos: GUAU A CHIMPANCÉ "HUMANA"










Publicado por Unknown en 7:53 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

domingo, 15 de abril de 2018

Personas cínicas: sus 7 características y rasgos típicos

                                        O cinismo

Os cínicos son individuos caracterizados entre outras cousas por non ter reparos por mostrar dun modo bastante aberto que non se axustan ás reglas que para a maioría son importantes. Son acusadas frecuentemente por actuar con descaro, e isto fai que nun instante poidan pasar a gañarse a enemistade de moitos.

Aínda que o cinismo é un patrón de comportamento aprendido, normalmente exprésase de maneira bastante consistente ao longo que pasa o tempo, a non ser que experiencias vitais puntuais ou a simple maduración da persoa fagan cambiar iso.

 
                                    Resultado de imaxes para cinismo

Características das persoas cínicas

Estas son as características que mostran unha tendencia ao cinismo nunha persoa. Non están ordenadas según un criterio determinado, nin deben darse todas á vez necesariamente. En todo hai diferentes niveis de intensidade, e é moi difícil encontrar a persoas que leven todas estas características hasta o extremo máis puro do que é o cinismo.

1. Tendencia ao uso de falacias básicas

As persoas cínicas non teñen ningún reparo á hora de utilizar trampas na súa maneira de argumentar, xa que en ocasións tratan de persuadir ao resto aproveitando a nosa propensión a pensar a través de atajos cognitivos, aínda que isto implique facernos chegar a unha conclusión falsa.

Por iso, realizan comparacións falaces, critican á persoa en vez de ao argumento, apelan á opinión de unha suposta autoridade no tema sen mostrar por qué está no certo, etc. Normalmente, o feito de que nunha mesma discusión poidan aparecer moitas falacias fai que moitas delas sexan detectadas como tales de inmediato, pero ás persoas cínicas isto non lles adoita importar.

2. Tendencia ao egocentrismo

Outra das características máis importantes das persoas cínicas é que viven casi totalmente orientadas hacia elas mesmas, e por iso non se senten especialmente mal ao pensar que outros poden ter unha mala opinión de eles. Ademais, outra consecuencia deste egocentrismo é que fácilmente danse situacións nas que dañan a alguén voluntaria ou involuntariamente, para conseguir algo que só elas disfrutarán.

3. Facilidade para finxir

As persoas cínicas non son simplemente individuos que non están conformes coas convencións sociais; tampouco se axustan a unha moral na que a honestidade ten valor. Por iso, non lles custa esfoerzo finxir que se preocupan polos demais e, cando lles interesa, rompen totalmente esa ilusión para actuar tal e como realmente senten y pensan, prácticamente sen ningunha vergoña.

4. Perspectiva pesimista sobre a sociedade

Normalmente, as persoas cínicas non esperan gran cousa da sociedade como conxunto. En todo caso, poden vela como unha suma de individuos que se poñen de acordo para non dañarse uns aos outros durante un tempo, só para non recibir danos. Trátase dunha maneira individualista de concebir as relacións sociais.

5. Se muestran desconfiadas

Ao ter unha visión máis ben negativa da vida, as persoas cínicas non se sinten empuxadas a gañarse a simpatía doutros se non é por motivos concretos relacionados con vantaxes específicas.

6. Poden decir o que pensan, sen vergoña

En moitas ocasións non o fan respondendo a un propósito práctico, pero alí donde facelo non ten consecuencias negativas claras, as persoas cínicas poden ser moi transparentes, o que significa que se non dicen algo que sería relevante nunha conversación, é máis fácil que non sexa por medo ao qué dirán ou por vergoña, elementos que son máis ben irracionais. Isto pode ser bo ou malo, dependendo do caso e da sensibilidade de quen escoita ou le.

7. Minten con facilidade

Como non hai un “tope” moral para iso, a mentira é considerada unha ferramenta máis nun mundo no  que todos mira polo seu. Por conseguinte, as persoas cínicas tenden máis a mentir para conseguir os seus obxectivos.




Publicado por Unknown en 15:32 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

domingo, 8 de abril de 2018

Os 3 principais tipos de motivación homicida en asasinos





                           Resultado de imaxes para homicidio


Posiblemente, o acto de arrebatar a vida a outro ser humano sexa dos máis mediáticos e repudiados na nosa sociedade, e dos más difíciles de comprender. Qué motivaciones “moven” aos asasinos en serie e por qué se manteñen ditas condutas homicidas? Hai que ter en conta que en cada caso estas motivacións variarán en maior ou menor grado

O concepto da motivación homicida

A motivación homicida é un construto multidimensional, é dicir, que existen varios conceptos clásicos a ter en conta vinculados á motivación dos asasinos en serie, como por ejemplo: o modelado (aprender ou mellorar unha conduta por imitación), as técnicas de ensaio e error (perfeccionan o seu modus operandi), a aprendizaxe vicario (ver unha conduta para aprender de ela), o autorreforzamento e condicionamento da conduta e as propias xustificacións do asasino que perpetúan a comisión destos asasinatos.
Os asasinos poden chegar a aprender e a modelar as súas conducas. É máis, un dos “problemas” que existen nas prisións é que moitos presos penados chegan a aprender a cometer asasinatos de forma máis precisa grazas ás explicacións doutros delincuentes.

Os 3 tipos de motivación en homicidios

Aínda que os procesos motivacionais básicos son semellantes aos doutras persoas non homicidas, os asasinos adoitan ter uns obxectivos determinados, unhas atribucións distintas e, sobre todo, cognicións erróneas. Digamos que os procesos cognitivos asociados a uns actos son reevaluados mediante os mesmos procesos cognitivos distorsionados.

O foco para coñecer a motivación delictiva en homicidios está no tipo de violencia utilizada. O modo e os medios empleados proporcionarános pistas cruciais sobre a sú motivación. Por esto a análise da   escena do crimen é tan sumamente importante, pois refléxanos o estado de ánimo do agresor e os seus sentimientos, o que nos pode dar pistas para saber por qué cometeu ese crimen.           Imaxe relacionada
A continuación; os 3 motivos de homicidio, que ningún excluye a outro, pero en cada persona é mas forte un determinado:

1. Venganza y xustificación

A motivación principal destes homicidas é vengarse da forma máis ou menos específica daqueles que cren que contribuíron ás súas desgracias.

Estos asasinos xustifican os seus actos como lícitos e xustos; para eles, o asasinato é unha consecuencia natural polo maltrato ou o rexeitamento inxustificado que padeceron. Sinten que deben castigar a un perfil de persoas por algo que fixeron ou polo que representan (p. ex., un agresor que de xoven foi rexeitado en varias ocasións por mulleres, anos máis tarde vengaráse por estes feitos asasinando a varias mulleres que non teñen nada que ver co asunto, pero que se parecen ás que inicialmente o rexeitaron).

2. Control y poder

Si existe algo  totalmente reforzante para un asasino é a sensación de poder, aínda que esta sexa fugaz. Teñen o control e o poder absoluto sobre a vítima, sobre a súa vida ou a súa morte. É común o sentimento de ser “omnipotente”, é dicir, ser como unha especie de Deus. Trátase dunha experiencia que se pode volver totalmente adictiva para o agresor, convertíndose nunha fonte moi potente de satisfacción persoal. Pode chear o vacío que senten en outros aspectos da súa vida, como por exemplo o aburrimento, o pasar desapercibido, o ser “un máis”...

Esta sensación de control-poder reforza e manten as condutas agresivas, polo que é moi probable que si o asssino se move por este tipo de motivación volva á acción.

3. Éxtasis-Alivio

Ante un estado xeral de malestar ou excitación non aliviada, inténtase buscar unha conduta ou actividade que os libere desa tensión. Presentan un estado de ansiedade, nerviosismo e intranquilidade que en moitas ocasións maniféstase en alcoholismo ou en comportamentos antisociais, e outras veces acaba nun acto homicida.

O momento catártico de expresión de sentimentos e de ira é o asesinato en sí, e é habitual un sentimento intenso de euforia e éxtasis. Despois do acto homicida sobreven unha sensación de calma intensa e placentera, de alivio. Porén, esta sensación de alivio non dura para sempre, e o máis habitual é a aparición ao cabo dun tempo de novos sentimentos de intranquilidade, ansiedade, tensión, ira acumulada… Aprenderon que para “aliviar” estas sensacións unha vía infalible é a comisión dun asasinato.

Reflexión final sobre la motivación en asesinatos (sacada de mente e psicoloxía)

Debemos facer algúns matices sobre a motivación delictiva en homicidios: a motivación dun asasino é implícita, individual e non xustificada. Encontraremos tantas motivacións como asasinos existan: é difícil identificar todas as motivacións dos homicidas dentro dos tres tipos anteriormente citados, aínda que dita clasificación pode ser de axuda inicial de cara a entender as súas motivacións.

Neste sentido, as motivacións para cometer un asasinato foron sempre moi heteroxéneas: existen motivacións ideolóxicas, relixiosas (proba de iso é o terrorismo do ISIS), motivacións pasionais, egoístas, económicas, venganzas, etcétera. Obviamente, a mellor maneira de coñecer as motivacións de homicidas seriais é falar directamente con eles, realizar unha entrevista meticulosa por parte dun profesional entrenado e sacar conclusións. Algunhas entrevistas moi famosas dentro deste ámbito son a realizada a Jeffrey Dahmer e a Ted Bundy.

O máis importante, máis que poder encadrar ao homicida nun tipo de motivación u outro dentro da clasificación, é poder predicir qué é importante para el e por qué o fai, poder entender cal é a súa motivación criminal persoal, cal é a súa historia. Desta maniera poderemos predicir con maior seguridade o seu comportamento, analizar con maior detalle as súas condutas e poder detenelo.





Publicado por Unknown en 15:18 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest

sábado, 7 de abril de 2018

Sonámbulos homicidas: 5 casos insólitos de morte accidental


En todo o mundo existe unha gran cantidade de xente que padece sonambulismo; é coñecido o feito de que estas personas deambulan pola casa e en ocasións realizan accións complexas, e incluso tarefas do fogar, estando inconscientes, de forma automática.

Por norma xeral é un problema que pode resultar molesto e xerar confusións e sustos para quen o observa; no peor dos casos, a proximidade de fiestras o portas que dan á rúa pode levar a situacións perigosas.
Porén, nalgunhas ocasións as actividades que se levan a cabo son más estrañas: existen pintores que únicamente son capaces de crear en estado de sonambulismo, ou ben persoas que chegan a cometer crímes en dito estado, como violacións ou asasinatos. Neste último caso estamos falando de sonámbulos homicidas.

O sonambulismo

Antes de falar en profunidadede do  que supoñe un sonámbulo homicida, é necesario facer un breve repaso sobre qué é exactamente eso do sonambulismo.

O sonambulismo defínese como un trastorno do sono incluído dentro das parasomnias, ou trastornos da conduta durante o sono, que non altera a cantidade de sono e vixilia total. No caso do sonambulismo atopámonos con suxeitos que levan a cabo actividades motoras en estado de inconsciencia, xeneralmente durante a fases 3 o 4 de sono no REM. Estas accións xeralmente limítanse a levantarse e camiñar, ás veces incluso cos ollos abertos.

Trátase dun trastorno relativamente habitual na poboación, especialmente durante a etapa de desenvolvemento infantil. Prodúcese unha alteración nos ciclos do sono, concretamente entre o paso do sono no-REM ao REM. O sistema motor non se paraliza, como ocurriría na maioría dos casos, e o corpo actúa sen que a conciencia poida facerse cargo da situación.
Artículo relacionado: "Los 7 principales trastornos del sueño"

Do sonambulismo al homicidio

É neste contexto no que poden aparecer condutas anómalas. Isto débese a que o sistema motor está activo mentras que a conciencia só está-lo en parte co que poderían chegar a realizarse diferentes accións axenas á propia voluntad. E dependendo do caso esto podería xerar condutas violentas en persoas suxeitas a un gran estrés, frustración e que xeneren respostas agresivas.

Un sonámbulo homicida é aquela persoa que comete un homicidio nun estado non vixil: é dicir estando dormido. O suxeito non tendría conciencia da situación e esta sería axena á súa voluntad e control. Como ocorre na maoría de casos, o sonámbulo non recorda o sucedido posteriormente, aínda que pode conservar algunha imaxe fragmentada da situación.

Trátase dun fenómeno que non é moi frecuente, pero que técnicamente é posible (comprobáronse alteracións cerebrais durante o sono nalgúns suxeitos estudados) e de feito ocorreu en varias ocasións ao longo da historia (existindo máis de cinconta casos rexistrados). Ahora ben, é necesario reiterar que son casos moi poco frecuentes: a maioría de sonámbulos no cometen este tipo de actos e limítanse  a deambular.
Quizás te interese: "Terrores nocturnos: pánico durante el sueño"

Algúns sonámbulos homicidas coñecidos

A pesar de que pode parecer unha excusa utilizada para solicitar a inimputabilidade ou ser usada como atenuante nun xuicio, o certo é que existíron ocasións nas que se dictaminaron que un homicida actuaba dormido ou en estado de semiinconsciencia, resultando o suxeito declarado inocente. Algúns dos casos de sonámbulos homicidas que se rexistraron ao respecto  mostranse a continuación.

1. Robert Ledru

O caso de Robert Ledru é un dos máis antigos dos que se ten constancia. En 1887, este inspector xefe da policía francesa (considerado un dos mellores investigadores franceses do século XIX) foi enviado a investigar un asesinato ocurrido na playa de Le Havre. A vítima foi André Monet, que morrera dun disparo. Non se apreciaba ningún móvil evidente, e o suxeito non era coñecido na zona e conservaba encima todas as súas pertenencias.

A única pista que se encontrou ademais da bala (a cual pertenecía a un tipo de arma moi común na época) foi unha serie de pegadas cerca do corpo. Candool inspector  acercouse  pudo observar que en ditas pegadas apreciábase a falta de pulgar no pé dereito. Tras un momento no que pareceu asustarse, ordenou que sacaran un molde en yeso das pegadas, que posteriormente examinou. Tras dito exame comunicou que xa sabía quen era o asasino.




Unha vez na comisaría, Ledru entregouse: a mañá posterior ao asasinato sorprendérase ao notar que os seus calcetíns e roupa estaban húmidos, e tras analizar a escena do crimen observou que á súa arma faltáballe unha bala do mesmo calibre que la que acabó coa vítima. E o máis destacable:  faltáballe o pulgar do pé dereito, correspondendo ás pegadas achadas coa súa.

O inspector declarou non ter conciencia de cometer o crimen, realizado probablemente durante o sono. Porén, solicitou ser detido ao considerar que podería ser un perigo para a seguridade doutros cidadáns. Para comprobar este feito, decidiuse encerralo nunha celda cunha pistola con balas de fogueo. Unha vez o axente quedouse durmido, levantouse e empezou a disparar contra os gardas que o vixiaban antes de volver a tumbarse para seguir durmindo. Considerouse certo e decidiuse que pasaría o resto da súa vida recluido nunha granxa nos arredores, vixiado bao control médico.

2. Kenneth Parks

Un dos casos máis famosos e coñecidos é o de Kenneth Parks, en 1978. Este home, xogador compulsivo e con numerosas deudas, saliu da súa casa para coller o coche e ir á casa dos seus sogros. Unha vez alí, matou á súa sogra cunha barra e estrangulou ao seu sogro. Tras iso conduciu ata unha comisaría e entregouse. O suceso ten a particularidade de que durante todo o proceso, o suxeito  atopábase durmido.


Kenneth, que era sonámbulo desde facía moito tempo, foi analizado coa técnica da encefalografía e a medición das súas ondas de sono reflectiu que cambiaba de ciclos de sono de maneira rápida e brusca. Estando nun período de sono non profundo, puido cometer os actos sen ter conciencia real de levalos a cabo. Foi declarado inocente.


3. Simon Fraser

Outro caso coñecido é o de Simon Fraser, quen estando dormido soñou que unha criatura intentaba asesinar ao seu fillo. Aparentemente intentando protexelo, atacou á criatura, e pouco despois recobraríaa consciencia, para descubrir con horror que matara ao seu fillo, aplastado a súa cabeza contra a pared.

Fraser tiña un historial previo de actuacións violentas durante o soño; atacara ao seu pai e á súa irmá, e incluso autolesionárase mentres durmía. Nunha ocasión chegou a sacar á súa muller da cama polas pernas, ao soñar que había un incendio. Tras unha serie de estudos o suxeito foi finalmente considerado inocente e absolto, aínda que se estableceu que debía durmir separado doutras persoas nunha habitación pechada con chave.

4. Brian Thomas

Un caso máis de sonámbulo homicida encontrámolo en Brian Thomas, un home cun amplo historial de parasomnias que en 2009 estrangulou á súa esposa mentres durmía. Este británico estivera sometido a estrés, tras discutir cuns moxos nun momento en que el e a súa esposa estaban celebrando a conclusión dun tratamento contra o cancro. Tras acostarse, Thomas soñou cómo un dos xóvenes entraba na súa habitación e se situaba sobre a súa esposa, polo que se abalanzou contra o suposto xoven e pelexou con el. Pouco despois  despertaríase, para observar que durante o soño  matara á súa esposa. Foi declarado inocente.

5. Scott Faltar

Un caso dun presunto sonámbulo homicida atopámolo na figura de Scott Falater, quen en 1997 apuñalou hasta en 44 ocasións á súa esposa, tras o cal arroxaríala á piscina e gardaría o vestido manchado de sangue no coche. Tras ser detido, Falater non encontraba explicación aos actos que consideraba que en base ás probas debía haber levado a cabo él.

Un experto en trastornos do soño examinou ao homicida e dictaminou que podería ser posible que o autor dos feitos os cometese estando sonámbulo. Porén considerouse que as súas acciones foron excesivamente complexas para facerse estando durmido e sen planificación e tras ser declarado culpable foi condenado a cadea perpetua.

¿Causas?

Ante os exemplos que vimos, cabe preguntarse qué pode orixinar que unha persona mate a outra estando inconsciente.

O sonambulismo prodúcese por un desaxuste na activación e inhibición das diferentes rexións cerebrais que se van sucedendo ao longo das diferentes fases e ciclos do soño. Concretamente, o problema atópase na terceira e cuarta fase do soño (correspondente ao soño profundo de ondas lentas) e o posterior paso a fase REM. Pero as causas deste feito son descoñecidas.

Sí se coñece que o sonambulismo ten certa relación co  nivel de estrés psicosocial. En adultos, tamén pode aparecer ente trastornos mentais e orgánicos, ou como consecuencia do consumo de sustancias. Un factor que pode ter certa influencia á hora de alterar os patróns de soño e a presencia de factores como o estrés ou a depresión. Ademais, en case todos os casos de sonámbulos homicidas viuse cómo o agresor padecía ou padecera grandes niveis de estrés ou tensión e algún tipo de conflicto emocional previamente ao acto.

Pero o estar inconsciente non explica porqué nalgúns casos este sonambulismo acaba dexenerando en condutas violentas ou cómo pode chegar a xenerar un asasinato u homicidio. Especúlase que nestos casos o prefrontal pode encontrarse inactivo ou non rexir a conducta adecuada e a moral persoal, mentres que la amídala e o sistema límbico permanecerían activos e xerando a resposta agresiva.

Resultado de imaxes para homicida sonámbulo

A gran dúbida

 ¿Estamos ante casos reais de asasinatos cometidos de maneira inconsciente durante o soño, ou ante un intento de xustificar ou conseguir ser declarado inocente? Na maioría dos casos contouse coa asesoría de expertos no sono e os seus trastornos e realizáronse rexistros do soño para comprobar a posible existencia deste problema, así como o funcionamento cerebral durante o sono.

A resposta non é sinxela: como ocurre con outros trastornos mentais, tenese que ter en conta o nivel de conciencia do acusado no momento de cometer o crimen e se nese momento a súa afección xerou a súa conduta. Esto só se pode saber de forma indirecta, e cun marxe de error a ter en conta.

De feito, nalgúns dos casos citados houbo unha gran controversia: no caso de Brian Thomas, por exemplo, suscitou nalgúns expertos a dúbida de si realmente estaba inconsciente (estrangular a alguén require moita forza e unha situación de resistencia ou loita por parte da outra persoa), e a condena de Scott Falater que suscitou controversia ao considerar o experto que non estaba consciente pero que se aplicou debido á consideración do xurado de que os seus actos eran demasiado detallados como para ser realizados sen ningunha conciencia.





Publicado por Unknown en 3:18 No hay comentarios:
Enviar por correo electrónicoEscribe un blogCompartir en XCompartir con FacebookCompartir en Pinterest
Entradas más recientes Entradas antiguas Inicio
Suscribirse a: Entradas (Atom)

Datos personales

Unknown
Ver todo mi perfil

Archivo del blog

  • ▼  2018 (35)
    • ►  mayo (7)
    • ▼  abril (7)
      • Seguindo a historia dun asasino en serie
      • Psicoloxía criminal: ¿como é un asasino en serie?
      • Os efectos psicolóxicos do encarcelamento
      • Gua, a chimpancé criada como un bebé humano
      • Personas cínicas: sus 7 características y rasgos t...
      • Os 3 principais tipos de motivación homicida en as...
      • Sonámbulos homicidas: 5 casos insólitos de morte a...
    • ►  marzo (7)
    • ►  febrero (8)
    • ►  enero (6)
  • ►  2017 (8)
    • ►  diciembre (2)
    • ►  noviembre (5)
    • ►  octubre (1)
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.