Seguindo a historia dun asasino en serie

Ed Gein " el carnicero de Plainfield": Vida e retrato psicolóxico.

Parte I

O contexto da vida e os asasinatos de Ed Gein

Para mellor entendemento da historia de Gein, debemos trasladarnos á América profunda dos anos 50, unha sociedade moi marcada por prexuízos e ideais sexistas xa desfasados nos nosos días. Un claro exemplo sería a censura que se facía nas radios e televisións con rspecto á vida matrimonial (moitos  mostrábanse en programas ou anuncios televisivos durmindo en camas separadas na mesma habitación), ademais dunha evidente voluntad de eliminar todos aqueles símbolos e imaxes que puideran incitar a cometer ‘pecados carnais’.

Ed Gein naceu e  criouse nuhna granxa ás aforas dun pobo chamado Plainfield (condado de La Crosse, Wisconsin), fruto da unión de George, un alcohólico maltratador que se caracterizaba pola súa falta de devoción hacia á súa familia, e Augusta. Ela, que era unha fanática relixiosa con fortes conviccións que despreciaba aos homes, consideraba ás mullres o obxecto de pecado do que debía mantener alexados aos seus dous fillos, Henry (1902) y Ed (1906). 

Este matrimonio  caracterizouse por un estilo de crianza deficiente que supuso o primeiro factor relevante que contribuiu a crear a personalidad antisocial de Ed: moitos sociópatas sono, non só por características inherentes que os moldean desa forma, senón moito máis importantee, por  recibir unha educación dos sus proxenitores que os  alexaron de toda actividad prosocial e os abocaron cara a  unha socialización desviada, volvéndoos incapaces de asumir responsabilidades e/ou adaptarse ás reglas e expectativas da sociedad na que viven. 

Por consevuencia, a infancia de Ed e o seu irmán foi moi dura: a súa  impúxolles unha estricta disciplina e constantemente castigáballe e daba palizas, incapaz de mostrar nunca ningún afecto ou amor polos seus fillos; mentras o pai gastaba todo o seu diñeiro na taberna do pobo. Contrariamente ao que anos despois puidera parecer, Ed Gein sentía unha gran aversión polo sangue e as matanzas ou sacrificios de animais, actividades por oytro lado típicas en pobos dedicados á gandaría. De feito, quedou mi marcado cando, de adolescente, presenciou a hurtadillas a través do cristal da puerta do matadeiro da tenda dos seus pais cómo el sostiña a un cerdo plas patas mentras a outra, armada cun largo e afiado coitelo, abríalle o ventre en canal e sacáballe as tripas cunha gran habilidade ao animal, que agonizaba entre estridentes gritos.

A personalidade de Ed Gein: unha adolescencia tormentosa

A pesar disto, tamén é certo que Ed se aficcionou a leer cómics, revistas e libros acerca de asasinatos, morte ou violencia ("Tales from the Crypt", entre outros) e incluso sobre as torturas que se levaron a cabo nos Campos de Concentración nazis. Estos temas causaron unha gran fascinación en él, chegándolle a absorber e aislar ata perder a noción da realidade. Aínda que asistía á escuela,  a súa nai  prohibiulle forjar ningunha amizade cos seus compañeiros ( e moito menos compañeiras) alegando, Biblia en mano e a golpe de versículos, que éstos eran pecadores e debía afastarse de eles. 

Si ben a primeira responsabilidad parental consiste en proporcionar as necesidades básicas dos fillos (alimentar, cobijar e protexer), a segunda función máis importante é a socialización dos mesmos, e poden llevala a cabo os dous proxenitores, o pai ou a nai. Neste caso, a nai. De modo que debido á incompetencia de Augusta en educar a Ed, otorgarlle os recursos necesarios para poder vivir en sociedade e permitirlle socializar cos seus pares, éste aumentou a súa tendencia ao retraimento, á marxinalidade e á soledad, refuxiándose nas fantasías de morte e depravación dos cómics e libros que lía pechado no seu cuarto. Esta predisposición ermitaña e obsesiva compondrían o segundo factor que forxou a súa personalidaed e o definiron para o resto da súa vida.

A muerte do pai, George Gein

Tras anos de borracheiras, palizas á súa muller e fillos, vexacións e  desprezos, George Gein morreu en 1940 aos 66 anos. Desde ese momento, o negocio familiar comezou a ir mal, e Ed e Henry tiveron que buscar traballo e aportar diñeiro á casa. Esto fixo que  a súa relación se estreitara, non obstante volveuse tensa cando Henry observou a relación de dependencia e o evidente complexo de Edipo  ( unha expresión que Sigmund Freud utilizaba para referirse ao suposto conflicto que experimentan os nenos ao sentir un desexo incestuoso pola súa nai, mentres que cara ao seu pai e calquera que amenace esa relación os sentimientos son de hostilidad e ira) desenvolvido  no seu irmán pequeno. Por iso Henry optou por afastarse e intentar manterse á marxe desa relación tan tóxica, opoñéndose ás ordes da súa nai. 

 Pouco despois, Augusta Gein sufriu un ataque ao corazón e Ed cuidona devotamente ata a súa morte doce meses despois. Tras o sucedido, cpechou con chave a habitación da súa nai, conservándoa intacta tal e como ella a deixara, e empezou a realizar pequenos traballos para os seus veciños.

A perda da súa nai significou o tercer factor que moldeou a personalidad de Ed Gein e supuxo o detonante dos asasinatos e actos que cometeu, que tiveron dous claros motivos:                     o

1. A voluntad de manter viva a idea ou ilusión de que a súa nai seguía con vida e en casa. 
2. A obsesión polo xénero feminino producto de anos de represión, reprimendas e castigos que Augusta exercera sobre el.

Os seus primeros asesinatos

O 8 de decembro de 1954, un granxeiro do pobo chamado Seymour Lester entrou na taberna dos Hogan e encontrouna deserta a pesar de estar a porta aberta e as luces encendidas. Ao ver que nadie saliu a atenderlle, indagou pola estancia e encontrou un cartucho calibre 32 xunto a un rastro de sangue seca que empezaba xusto detrás da barra e conducía hasta máis alá da puerta traseira. 

O rastro conducía ata o aparcamento de detrás do local, onde o home puido observar que o coche da propietaria, Mary Hogan, seguía aparcado no seu sitio habitual e que o río de sangre se perdía xunto a unhas marcas de neumáticos recén fecitas na neve.

A noticia acerca da desaparición de Mary Hogan causou un gran impacto na pequena localidade de Plainfield  dispersouse polos pobos dos arrededores. Todos os habitantes do pobo especulaban acerca do que lle puido suceder. O dono do aserradeiro recordou ver a Ed Gein sentado a fondo da barra da taberna de Hogan, só e absorto nos seus pensamentos, contemplando á propietaria con ollos fríos e inexpresivos. El e moitos outros vecinos  conversaran con Ed, recordaron como este bromeaba frecuentemente sobre o paradero de Mary Hogan con frases como “Non desapareceu… De feito está agora mesmo na miña granxa”. 

Pero ningún destos comentarios alarmaron nunca a nadie, posto que o atribuían a outra mostra máis do comportamento excéntrico do granxeiro.

Parte II

Más asasinatos a sangue frío

O 16 de Novembro de 1957, cando o caso xa empezaba a quedar no olvido, Ed Gein asasinou á dona dunha ferretería, Bernice Worden, disparándolle un tiro na cabeza cun rifle de caza. Da mesma maneira que tres anos antes, arrastrou o corpo ata a parte traseira do local, cargándoo na súa furgoneta e llevándolo de alí. Pero esta vez cometeu un erro: Ed entrara coa excusa de comprar líquido anticonxelante para a súa furgoneta e o seu nome non figuraba apuntado no libro de contabilidade da tenda como último cliente.

Mentras dous axentes de policía arrestaban a Ed, outros dos foron a rexistrar a súa granxa e o que viron ao entrar no cobertizo das ferramentas heloulles o sangue: o cadáver dunha muller colgaba boca abaixo dunhas poleas, decapitado e desnudo. Fora aberto en canal desde o peito ata a base do abdomen e vaciado por dentro. As tripas estaban metidas dentro dunha bolsa de esparto y noutra bolsa apareceu a cabeza de Bernice Worden. Tiña uns garfios atravesando as orellas, preparada para colgar do techo a modo de decoración.

La policía se percata de los actos macabros de Ed Gein

Ao seguir inspeccionando a granxa, ademais dunha gran acumulación de basura e desperdicios, encontraron un espectáculo macabro: unha colección de cráneos humans, algúns enteiros e outros cortados transversalmente para ser usados como cuncos, máscaras feitas con pel humana que decoraban a habitación de Ed Gein, así como cadeiras e varias prendas de vestir confeccionadas da mesma maneira. Había caixas con ósos humanos dentro, e na cociña acharon unha olla hirvndo co corazón de Bernice Worden nela. Tamén hacharon a cabeza de Mary Hogan nunha das bolsas. A única habitación de toda a casa que estaba intacta era a da súa nai, que estaba sellada con tablóns de madeira desde que faleceu.

Xa en comisaría, Ed admitiu que moitas veces sentía a necesidad de acudir ao cementerio e exhumar os cadáveres das mulleres muertas que lle recordaban á súa nai, moitas das cales coñecera en vida. Ás veces levábase os corpos enteiros, mentras que outras veces simplemente aquelas partes que máis lle interesaban. Según dixo, nunca mantivera sexo cos cuerpos, porque dicía que “olían mal”.

Asimesmo, Ed Gein recoñeceu que moitas noites oía a voz da súa antes de durmirse e que dealgunha maneira, lle instaba a matar. De acordo con esto, según a clasificación de Holmes e DeBurger (1988) dos asesinos en serie, formaría parte do tipo de asesino “visionario”, que é aquel que mata movido por un trastorno mental evidente. Este trastorno provoca en quen o padece unha ruptura coa realidade e, debido a delirios e alucinacións (a maioría de veces de tipo auditivo), cumple as órdes de matar a un tipo de persoas, que adoitan reunir unhas características común entre elas. Estos mandatos adoitan provenir de seres doutro mundo ou do mismísimo diablo, pero tamén de seres que, por unha razón u outra, exerceron un gran dominio sobre os asasinos,que llegan a percibilos como deidades de innegable autoridade.

Os traumas do carnicero de Plainfeld

Neste caso, os sentimientos de amor e odio que Ed tiña hacia a súa nai o levaron a vela como alguén que seguía tendo unha enorme influencia a pesar de levar anos falecida. Según declarou ante o sheriff, Mary Hogan e Bernice Worden eran o tipo de mulleres que encarnaban todo o que a súa nai detestaba, así que seguindo o estricto código moral que ella lle impuxo, asasinounas para intentar evitar que continuaran coa súa (según cría el) indecente vida pecaminosa. A acumulación de probas forenses na escena do crime (o cartucho de escopeta, rastros de sangue ou as marcas na neve da furgoneta, por non falar de todo o encontrado na súa granxa) sería outro factor máis á hora de considerar a Ed Gein dentro desta tipoloxía.

Sin embargo, parece que hai elementos que non encaixan, xa que os asasinos visionarios sadoitan abandonar a arma e o cadáver na mesma escena do crimen. Asimismo, as súas vítimas son elexidas ao azar e, polo que alegaron os testigos y o propio Ed Gein, éste estivéralles rondando durante algún tempo.

Existe un elemento engadido de gran relevancia nesta historia, e é que o propósito de Ed Gein ao matar a aquelas mulleres e desenterrar os cuerpos do cementerio non era únicamente o de revivir á súa nai, senón que quería convertirse nela: a confrontación do amor que sentía, cos sentimentos de ira e frustración por negarlle o contacto con mulleres, mesturados cun desarrollo sexual tardío e anómalo, causaron que, ao morrer Augusta, Ed Gein dera rienda solta a fantasear coa transexualidade. Estas ideacións de cambio de sexo e a súa admiración pola muerte e os desmembraientos foi o que levou a Ed Gein a confeccionar todas aquelas prendas de vestir coa pel das súas víctimas. Moitas noites enfundábase nos seus traxes e se paseaba pola súa casa imitando os xestos e a voz de Augusta, comportándose como si continuara viva, sentándose na súa butaca, etc.

No interrogatorio policial  administrouselle a prueba de intelixencia de Weschler, cuxos resultados reflexaron unha intelixencia dentro da media, chegando incluso a superala. Pero tamén se detectaron grandes dificultades para expresarse e comunicarse. Complementariamente a estas conclusións, os psicólogos do hospital onde foi internado dictaminaron que padecía un trastorno emocional que lle llevaba a comportarse de forma irracional, combinado con periodos de lucidez durante os cales sentía remordimentos polos crímes que acumulaba no seu historial.

Internamento e muerte

Ed Gein ingresou no manicomnio de Mendota en 1958 por tempo indefinido, decisión que non gustou aos familiares das vítimas, que pedían un xuízo que nunca chegou a celebrarse. Tras convertirse nun recluso modélico, destacando polo seu bo comportamento tanto con gardas como co resto dos internos, así como realizando labores e varios traballos que lle valeron unha boa reputación, en 1974 pediu a libertade. E o juez que levaba o caso solicitou que se lle practicara un segundo informe levado a cabo por catro psicólogos, que determinaron unánimemente que Gein continuara confinado.

Ed Gein morreu por unha insuficiencia respiratoria o 26 de Xulio de 1984 no Hospital Xeriátrico para Enfermos Mentales de Mendota. 

Da vida de Ed Gein podemos extraer ceertas conclusiones acerca dos factores de risco que conduciron  a súa vida criminal ata o extremo de ser catalogado como un asasino en serie:

• A súa procedencia dun fogar disfuncional, cunha historia familiar de desatención parental, abuso de alcohol e malos tratos, entre outros, foi  o primer compoñente que posibilitou o desarrollo da súa personalidad psicopática e violenta.
• En segundo lugar,  o illamento social sufrido durante a adolescencia  incapacitoulle para entablar as relacións sociais necesarias durante este período e así ser capaz de conectar emocionalmente coas persoas.
• E por último, o retraimento e a soledad que lle levaron á xeneración de fantasías e ao desenvolvemento do comportamento antisocial, basado na creencia de que o mundo é un lugar hostil. Canto máis solitario se volvía Ed Gein, máis incrementaba a dependencia hacia as súas fantasías. Co tempo, estas fantasías volvéronse máis violentas e retorcidas.