domingo, 20 de mayo de 2018

​Folie à Deux (locura compartida): os casos máis estranos

Resultado de imaxes para heavenly creatures



A Folie à Deux ou trastorno psicótico compartido é un desos fenómenos que teñen difícil explicación. ¿Cómo pode ser que dos persoas cheguen a compartir un brote psicótico? Non existe o coñecemento de motos casos, pero a súa presenza aínda é descoñecido para os psicólogos e psiquiatras do mundo enteiro, que seguen sorprendidos pola posibilidade de que isto ocorra.

A rareza da Folie à Deux  inspiroua distintas novelas e películas. Levouse ao cine coa película Heavenly Creatures, na que dous rapazas xoves sufrían o delirio compartido de que necesitaban asasinar á nai dunha delas para seguir xuntas, e na películo Intruders. Ademais, nun dos capítulos da famosa serie Expediente X, un individuo provoca que todo o mundo pense que o seu xefe é un monstruo.                  

trailer heavenly creatures: heavenly creatures

Qué é a Folie à Deux?

Cando falamos sobre o que é a realidade, acostumamos a entendela como a verdade obxectiva que sempre permanece aí, aínda que nadie lle preste atención ou reflexione sobre ela. A realidad é, polo tanto, o obxectivo, o que non depende dos puntos de vista. Así, é fácil que unha persoa chegue a desenvolver unha visión distorsionada da realidad, pero enténdese que o diálogo entre diversas xentes  permítenos aproximarnos a unha visión máis realista das cousas. Pero... ¿qué pasa cando dous ou máis persoas perciben a realidade dun modo totalmente ilusorio? Esto é o que pasa na Folie à Deux.

'Folie à Deux' significa locura de dous

A denominación Folie à Deux, que literalmente significa locura de dous, ten unha orixe francés porque se usou por primeira vez para describir o caso do matrimonio de Margaret e Michael. Esta parella experimentou este trastorno psicótico compartido. Os psiquiatras non sabían cal dos dous comenzou o ciclo da psicose, pero ambos sumerxironse nun circuito de retroalimentación que reforzou os delirios do matrimonio.

Ambos pensaban que a súa casa estaba no punto de mira de distintas persoas ao azar. Estas persoas xamais lles robaron nin intentaron destrozarlles o seu fogar, senón que esparcían polvo ou anacos de pelusa arredor da casa, ou camiñaban cos zapatos da parella ata que gastaban as seas suelas.

¿Quén pode sufrir Folie à Deux?

En xeral, as persoas que sofren Folie à Deux adoitan ter unha estreita relación e un nivel de illamento social significativo. Por iso pode darse entre os membros dun matrimonio, entre irmáns ou entre pais e fillos.

O caso das irmás Úrsula e Sabina Eriksson

Un caso que se fixo moi famoso ocorreu en 2008, cando Úrsula e Sabina Eriksson, dúas irmás xemelgas , estaban sendo detidas por intentar suicidarse cruzando a autopista. Tras increpar aos axentes e aos paramédicos e acusalos de querer robarlles os órganos e de que non eran reais, conseguiron cruzar a autopista e ser impactadas por dos vehículos.

Úrsula quedou seriamente ferida tras ser arrollada por un camión, mentras que Sabrina, tras ser atropellada por un coche, recuperouse aos poucos días. Tras pasar unha noite no calabozo por intentar agredir aos axentes, continuou cos seus delirios. O mesmo día de salir á rúa asasinou a un home e volveu a intentar suicidarse. Foi condeada a cinco anos de cárcere. O suceso foi grabado polas cámaras da policía. (As imaxes son duras)

Folie a Trois: outro estrano caso de trastorno psicótico compartido

Outro caso que se fixo famoso é o de tres irmás americanas que protagonizaron un caso de Folie à Trois. Ningunha de elas sufrira abusos ni tiña unha historia clínica caracterizada por trastornos mentais. O trastorno emerxeu repentinamente cando as tres estreitaron os seus lazos, posto que a maior necesitaba axuda para coidar dos seus fillos. As outras dúas irmás  mudáronse a unha casa preto, polo que pasaban moito tempo xuntas.

Co tempo, teiñan fortes crencias relixiosas e a pequena empezou a cuestionarse como podía haber distintas interpretacións da biblia. No seu delirio compartido, ela era a elixida para por orden a esta situación. Tras tres días rezando, sen dormir, as irmás creron que debían empezar o seu traballo nunha casa que non era súa. Foron a esa casa e pediron aos donos de forma amable que lles deixaran entrar. Cando fueron rexeitadas, intentaron entrar á casa. Entón a policía fixo acto de presencia, o que provocou que as tres  atacaran aos axentes.

Causas do Trastorno Psicótico Compartido

A pesar de que non está nada claro a orixe deste trastorno, un rasgo característico que a miúdo aparece nestos casos, ademais da estreita relación, é o illamento social de ambos membros. Ademais, unha situación estresante pode desencadear os síntomas psicóticos.

Os expertos pensan que entre os actores desta psicopatoloxía hai unha persoa dominante que é a primeira que sofre o trastorno, e unha persoa dependente que se considera unha persona inducida ao trastorno.

Tratamentos posibles para este trastorno

O obxectivo do tratamento é separar á persona inducida e tratar de estabilizar á persoa dominante. Por tanto, pode existir un tratamento distinto para ambos afectados.

Dito tratamento require paicoterapia para axudar ao pacente a recoñecer que ten a patoloxía. Así como para tratar os problemas emocionais e relacións que están presentes no trastorno. O tratamento farmacolóxico tamén é necesario para actuar de maneira directa sobre os síntomas psicóticos. Por tanto, é necesario administrar antipsicóticos para estabilizar ao paciente con delirios.





jueves, 17 de mayo de 2018

SÍNDROME DE ESTCOLMO (II)


Un pouco de historia.



Jan Erik Olsson.


O coñecemento do Síndrome de Estocolmo é relativamente recente, unha persoa de máis de cinconta anos probablement nunva oíra tal cousa, foi descrito poli psiquiatra Nils Bejerot en 1973 tras un atraco e secuestro en Estocolmo.

Jan Erik Olsson é un cidadán sueco, nado na localidade de Ekeby no condado de Skane en Suecia. Durante a súa adolescencia foi internado nun correccional de menores na cidade de Kalmar, por diversos actos delictivos cometidos. Alí coñeceu a un delincuente, Clark Olofsson, coñecido atracador de bancos. Entre ambos xurdiu unha forte amizade, baseada na gran admiración de Jan Erik polo atracador.

A principios de 1973, Jan Erik Olsson intentou liberar ao seu amigo volando con dinamita o muro da prisión. O intento fracasou, pero esto non desanimou ao xoven sueco. O 23 de agosto do 1973, Jan Olsson entrou nos almacéns Pressbyran e se disfrazou. Desde alí dirixuse cunha metralleta baixo a chaqueta cara ao banco Kreditbanken, no distrito de Norrmalm, en pleno centro de Estocolmo.

                 

Jan Erik Olsson, el secuestrador.

El Atraco de Norrmalm.

A intención de Olsson era efectuar un rápido roubo na sucursal bancaria. Para a súa desgracia, a policía foi alertada inmediatamente e produciuse un forte tiroteo. Un dos axentes resultou ferido. O atracador tomou catro rehenes, tres mulleres e un home, y se atrincheru no interior do banco.  A noticia do atraco correu como a pólvora e os medios de comunicación fixéronse eco da noticia. O intento de roubo tivo o dubidoso honor de ser o primeiro suceso retransmitido en directo pola televisión sueca.

O atracador púxose en contacto coa policía e pediu, a cambio dos rehenes, a liberación do seu amigo Clark Olofsson. Ademáis esixiu tres millóns de coroas suecas, diverso armamento e un vehículo para escapar. A policía liberou a Olofsson para que actuara como mediador.

O secuestro durou seis días, durante os cales o secuestrador mantivo contacto coas máis altas instancias do gobierno sueco. O entonces primeiro ministro sueco, Olof Palme, recibiu dous chamadas de teléfono. Na primera amenazabase con matar aos catro rehenes, si non se cumprían todas as esixencias. Na outra chamada o secuestrador puxo á fala a unha das retidas, Kristin Enmark, co primeiro ministro.




Robo e secuestro en Norrmalm.
Kristin Enmark.

Para sorpresa de todo o mundo, na conversación co primeiro ministro, a muller criticou con dureza os métodos policiais. Kristin pediu a liberación do secuestrador, acompañado polos rehenes e o cumprimento das demandas.

O 28 de agosto a policía interveu con gases lacrimóxenos. Liberou aos catro rehenes e detivo ao mediador Clark Olofsson e ao secuestrador Jan Erik Olsson.

Tras a súa liberación, Kristin Enmark non colaborou coa policía en ningún momento. Manifestou a súa simpatía polo secuestrador e criticou o labor policial. S atitude desta muller, unha das tres retidas no banco, foi analizada polo psiquiatra Nils Bejerot, colaborador da policía sueca durante os seis días de secuestro. Tras o estudo do caso, acuñou o termo síndrome de Estocolmo para denominar a conduta das vítimas, que simpatizan e defenden ao agresor.

Kristin Enmark pasaría á historia como a primeira muller que sufriu o síndrome de Estocolmo.

En declaraciones posteriores á BBC, Kristin manifestou:

“Olsson  dicíame ‘A ti non che va a pasar nada’. Para quen non vivse unha situación como aquela é difícil comprender o que esas palabras significaron para mí. Había alguén a quen lle importaba. Quizais era algún tipo de dependencia.”

“Non me sinto culpable por sentir aquilo: fíxeno para sobrevivir”.

O atracador, Jan Erik Olsson cumpliu dez anos de prisión en Suecia. Viviu quince anos en Tailandia, volveu a Suecia e pediu publicamente perdón polos seus actos. Na actualidade está xubilado tras traballar varios anos nun taller mecánico de vehículos.




Kristin Enmark, unha das secuestradas.

Patricia Hearst.

vídeo rtve: Patricia Hearts rtve

William Randolph Hearst foi un magnate lexendario que levantou un impoñente imperio periodístico na primeira metade do século XX.  O director Orson Welles inspirouse na súa vida a la hora de rodar su más famosa película “Ciudadano Kane”.

Patricia Hearst, é unha neta de William Randolph Hearst, que agora ten 64 anos. Leva unha acomodada vida en Nueva York e pasou á historia por ser secuestrada fai 43 anos por un grupo marxista americano.

O 4 de febreiro de 1974, Patricia Hearst de 19 anos , que estudaba na universidade de Berkeley, en California, foi secuestrada no piso do seu mozo por un grupo terrorista, que se identificou como o Exército Simbiótico de Liberación (SLA). 

Os guerrilleiros pediron un rescate de máis de seis millones de dólares. Dixeron que o diñeiro sería repartido entre os pobres de California. As ordes dos secuestradores chegaban á familia mediante grabacións. Nalgunha delas podese oír a voz de Patricia suplicando que paguen. A 
familia pagou o rescate, pero tras facelo non houbo noticias do paradero de Patricia.


Patricia Heart, cun rifle na man.
Exército Simbiótico de Liberación (SLA).

A familia recibiu unha grabación de Patricia en abril de 1974.  Nesa comunicaba que decidirá unirse  ao SLA. Que cambiárase o seu nome por Tania, en honor de Tamara Bunke, compañeira revolucionaria do Che Guevara. Ao final da cinta gritaba en castelán: “Patria ou muerte. Venceremos”. 

Uns días máis tarde foi fotografiada rifle en man no asalto dunha sucursal do banco Hibernia. O fiscal xeneral cambiou o seu status de secuestrada polo de delincuente común.

En setembro de 1975, tras algúns atracos e tiroteos, foi detida en san Francisco, xunto a outros integrantes do SLA. En fotos da época, aparecía sonrinte, orgullosaey desafiante co  brazo en alto e o puño pechado, tras a súa detención.

O xuízo polo atraco ao banco Hibernia, foi considerado “o xuízo do século”. A defensa argumentou que a xoven padecía o síndrome de Estocolmo. Argumentaron que vírase obrigada a unirse aos terroristas e non era responsable dos seus actos. 

A estratexia da defensa non funcionou e foi condenada a sete anos de cárcel. Recibiu un indulto parcial en 1979 por parte do presidente americano Jimmy Carter. En 2001, grazas ao presidente Bill Clinton obtivo o perdón completo. Non chegou a pasar máis de dous anos en prisión.

En 1981 publicou as súas memorias e contou como os secuestradores mantivérona encerrada nun armario durante 51 días. Estaba atada y cos ollos vendados. Neste tempo, foi obxecto de toda clase de agresións físicas e sexuais. Recibiu un exhaustivo lavado de cerebro por parte dos seus secuestradores e iso  impulsouna a unirse ao grupo guerrilleiro.


Detención e xuízo de Patricia Hearst.

SÍNDROME DE ESTOCOLMO (I)

                                 Concepto e xénesis


Concepto.

Co termo Síndrome de Estocolmo  denomínase ao comportamento que presenta un individuo obxecto dun secuestro e que desenvolve actitudes amistosas e sentimentos de simpatía cara aos seus captores. Poderíamos dicir que durante o tempo que dura o secuestro, a vítima va desenvolvendo unha identificación co  agresor. Esta identificación coas crencias, gustos ou pensamentos do agresor é un mecanismo de defensa, baseado no instinto de supervivencia, que se produce a nivel inconsciente.

Non é unha entidade psicopatolóxica recoñecida. Trátase máis ben dun conxunto de síntomas e rasgos de comportamento que aparecen en situacións moi concretas. Por este motivo, se buscamos o síndrome  nos grandes manuais de referencia mundial, usados para diagnosticar as enfermidades mentais, como son o DSM-5 da AMA ou o CIE-10 da OMS, veremos que non aparecen  por ningunha parte. É máis, aínda que se trate dunha corrente minoritaria, existen autores que dudan da existencia deste síndrome.

Que este tipo de comportamentos apareza só nos secuestros dificulta notablemente o seu estudo, debido ao baixo número de casos.

Co paso dos anos o xenuino síndrome de Estocolmo, que aparece en vítimas de secuestro, foise extendendo a outras situacións, que comparten semellanzas e onde existe unha parte que exerce a forza e a violencia ante unha vítima, que acaba desenvolvendo sentimentos de simpatía e afecto cara ao agresor.

Entrarían neste grupo as vítimas de violencia de xénero, o abuso e maltrato na infancia, prisioneiros de campos de concentración, agresións no entorno dunha secta, anciáns institucionalizados en precarias situacións, rehenes…

                                           

Xénese do síndrome de Estocolmo.

En todos estos casos o nexo común é o desenvolvimiento de sentimentos positivos hacia o agresor. Os estudos realizados indican que a aparición de estos lazos afectivos, están condicionados por fortes sentimentos de supervivencia. A vítima séntese ameazada de morte. Al pasar el tiempo y ver que el agresor no acaba con su vida, se siente agradecida hacia él.

Os rasgos máis comúns  son:
  • Atitude positiva e de gratitude cara ao secuestrador.
  • Aparición dunha atitud negativa e de rexeitamento cara á policía e forzas de orde público (libertadores)
  • Unha atitude que poderíamos calificar de “bondadosa” por parte dos captores. Deron un trato correcto ás vítimas e non exerceron unha violencia gratuita ou indiscriminada.
  • En todo momento mantívose o contacto e a relación entre vítima e secuestrador.
  • O secuestro dura bastante tempo, días ou semanas. Isto permite que xurdan os sentimentos positivos cara ao agresor.
  • A aparición de violencia ou maltrato por parte dos agresores é un factor que predispon á NO aparición do síndrome de Estocolmo.

martes, 15 de mayo de 2018

TEPT


TRASTORNO ESTRÉS POS TRAUMÁTICO



                      terapia-estres-trauma

O trastorno de estrés postraumático é uno dos máis coñecidos trastornos mentais, en moitos casos por velo en series e películas de televisión, asociado a personaxes que  viviron situacións extremadamente graves como agresións, participación en guerras, desastres naturais, etc.

Aínda que a maioría oímos hablar de el, non todos o coñecemos en detalle. Aquí contamosche cales son sos seus síntomas, que pode causalo e como se trata.

¿Que é o estrés postraumático?


O estrés postraumático é un trastorno mental englobado dentro do grupo dos trastornos relacionados con traumas e factores de estrés.

Está relacionado con algún evento ou situación previa extremos como unha agresión ou accidente, c
dos que os danos físicos poden ser tratados de forma inmediata , polo contrario, os danos mentais requieren más tiempo para aflorar y ser tratados. En muchos casos, los pacientes siguen sintiendo la presencia de una amenaza grave e inminente incluso mucho tiempo después de que haya desaparecido.
estrés-postraumatico

Desencadenantes do estrés postraumático


Como dicimos, o estrés postraumático está provocado por unha situación extrema vivida no pasado: unha agresión sexual, participación nunha guerra, torturas, accidentes graves, a morte deun familiar o persona cercana de forma violenta o inesperada, violencia doméstica, encarcelamiento, una catástrofe natural...

Sin embargo, ás veces poden aparecer los mismos síntomas despois de eventos menos estremos pero altamente estresantes, como enfermidades graves propias ou dun familiar, situaciónss laborais inusualmente exigentes, etc.

Estrés postraumático crónico o complejo

É unha variedade que aparece cando a situación desencadenante da patoloxía non se deu no pasado da persoa nun momento concreto ou de forma puntual, senón que foi algo continuado no tempo.
estres-postraumatico


Está relacionado sobre todo con situaciónss vividas na infancia, como o abandono, o abuso e a violencia, aínda que tamén aparece tras situacións de violencia doméstica continuadas, acoso e explotación laboral ou sexual, secuestros, esclavitued ou torturas entre outros.

Síntomas do estrés postraumático

Os síntomas  poden ser moi diferentes dependendo da persoa que os sufra e cales son as causas que o desencadenen.

Os síntomas máis comúns son os flashbacks ou a sensación, moi potente, de que o evento traumático se está repitiendo novvamente; insomnio, dificultades para durmir e pesadelos; explosións de ira cara ás persoas cercanas ou hacia descñecidos; sentimento de soidade e depresión; tristeza, culpa e preocupación.
trauma-estres


As persoas que padecen este trastorno adoptan evitar as situacións, persoas u obxectos que lle recordan ao evento traumático: as multitudes, conducir se padeceu un accidente de coche, as películas sobre catástrofes naturales o bélicas. 
Encóntranse en alerta a miúdo, como si se acercase de novo unha amenaza inminente; de aí os problemas de sueño e tamén de concentración, sobresaltos habituais ou evitar dar a espalda a portas ou vías de entrada, entre outros.

Tratamento del trastorno por estrés postraumático

O tratamento deste trastorno baséase sobre todo na terapia cognitiva, na que un terapeuta traballa co  paciente para entender e cambiar a forma na que pensa sobre o evento desencadenante, de forma que termine causándolle menos estrés e así poida manexalo e volver a levar unha vida normal.

Outro tipo de terapia é a de exposición, baseada na idea de que as persoas aprenden a temer os sentimentos e pensamentos que lles producen un recordo. A terapia baséase en recordar a propósito e a miúdo o  evento desencadenante para deixar de temer os pensamentos a respeto e que así non teñan un impacto negativo sobre o pacente.

En ocasión, tamén se utilizan algúns medicamentos. A maioría son compostos que aumentan os niveis de serotonina no cerebro, unha substancia cuxa ausencia ou niveles demasiado baixos  asócianse coa ansiedade e a depresión.

sábado, 12 de mayo de 2018

Reseñas



                   Recomendacións personáis

Essta entrada do blog está decicada a das recomendacóns, una película e un libro, ambos relacionados coa psicología, que están mi ben para os fines amantes da psicoloxía.



Recuerda

Esta é unha película do famoso cieneasta Alfred Hitchcock, centrada nunha psiquiatra e un paciente. Trata centralmente a psicanális e. 
Ficha filmográfica: reuerda

Fragmento:




Hacia el amanecer

Libro sobre a historia de Michael Greenberg (o autor) e a súa filla, que un día perder a cordura.

Resultado de imaxes para hacia el amanecer michael greenber
O libro é unha crónica dos sucesos do verán de 1996, no que a filla de Michael, perdeu a cordura tras unha crise nerviosa. A partir dese momento pai e filla ven a súa vida cambiada totalmente.

O viaxe dun home ao longo da enfermidade da súa fila, no que descubre a fraxilidade humana, pero tamén a capacidade de loita, e a forza do amor. 
No principio da historia, está devastado, non quere recoñecer na súa totalidade o que lle ocorre a sally, pero ao longo dos sucesos apreciamos como crece a súa relación, como de importante é loitar polo que queres, e o forte que pode ser o mor que fai q fagas o imposible por aquela persoa que amas.

Algunha frase do libro:

“Síntome como si estivera viaxando sen parar, sen ningún sitio ao que volver”- Sally
"Estar en presencia dunha rara forza da natureza, como unha grave ventisca ou inundación: destrutiva, pero á súa maneira asombrosa”- Michael (en referencia á súa filla enferma)



















¿Existe unha relación entre drogas e creatividade?

A actividade cerebral, a creatividade e o consumo de drogas

                                    
Imaxe relacionada

Primeiramente mencionar que isto é únicamente unha entrada informativa desde o punto de vista curioso, non para fomentar as drogas, que non son boas para nada.

As drogas e narcóticos son unha serie de substancias consumidas coa intención de alterar o estado de ánimo, experimentar sensacións alternativas e nalgúns casos intentar potenciar o rendimento físico e mental. Mais os seus efectos secundarios sobre o organismo poden chegar a ser sumamente nocivos e perigosos.

É necesario saber qué efectos directos exercen as drogas sobre o noso funcionamiento cerebral e así poder discernir si realmente facilitan os procesos creativos ou, polo contrario, inhíbeos e dificultaos.

A nivel xeral, os estupefacentes , tanto legais como ilegais, provocan unha serie de cambios no organismo. A súa actuación sobre as reaccións bioquímicas do cerebro estimulan o inhiben o funcionamiento neuronal, causando numerosos efectos tanto a nivel físico como psicolóxico.

- O cannabis, este tende a actuar sobre os procesos metabólicos que regulan o estado de ánimo e a dor, entre moitos outros.
- A cocaína é coñecida por aumentar notablemente os niveis de dopamina no corpo, xerando grandes cantidades de enerxía pero sendo tamén altamente aditiva.
- A heroína, provoca unha sensación e vivencia de éxtasis na persona moi asociada a sentimentos de felicidade extrema, pero os seus efectos sobre a función respiratoria pueden llegar a ser letales.

¿Potenciar a creatividade con substancias? 


Resultado de imaxes para creatividad

Independentemente do tipo de substancia de abuso que se consuma, esta va a cambiar a maneira na que funciona o noso cerebro. 
Ahora ben, a ciencia deberá establecer si estos cambios se dan directamente sobre os procesos cerebrais relacionados coa creatividad ou se é un efecto secundario ou colateral das sensacións placenteras e da éxtasis que estas provocan.

Sea cual sea a conclusión, os efectos secundarios destas poden chegar a ser tan nefastos, e incluso mortais, que é necesario pararse a pensar si realmente merece a pena arriscarse.

¿Qué dicen los estudios?

 Zsolt Demetrovics levou a cabo unha , cun obxetivo,  que era  demostrar si as afirmación de que as drogas favorecen a creatividade eran só un mito ou se, polo contrario existen evidencias empíricas que la respaldan.

Demetrovics y sus colaboradores realizaron unha revisión sistemática de los artículos relacionados con este asunto, a raíz de lo cual descubrieron que solamente existían 14 estudios empíricos y 5 estudios de casos en los que se intentaba dar respuesta a la relación entre drogas y creatividad. Un número moi pequeno en relación á importancia do tema.
Tras realizar una revisión exhaustiva destos artículos encontrouse que existía unha asociación moi xeral entre a creatividad e o consumo de substancias.Pero ningunha lograba proporcionar ningún tipo de proba substancial do que o consumo de drogas aumentara a creatividade de maneira directa. Polo tanto, a conclusión á que chegou Demetrovics era que realmente non existe ningún tipo de vínculo directo entre estos dous factores.

Por outra parte, sí se chegou a percibir unha tendencia que asociaba ás persoas cunha alta creatividade co consumo de drogas. Ademais, tamén evidenciouse que as drogas tiñan a capacidade de alterar substancialmente o enfoque artístico dunha persoa, pero non por iso aumentar a produción creativa deesta.

Finalmente, Demetrovics participou nun estudo cualitativo cunha mostra de 72 persoas que se dedicaban profesionalmente ao mundo da arte. A maioría destes participantes puxeron de manifiesto que o consumo de substancias como o alcohol e o cannabis axudábanlles a equilibrar os estados emocionais intensos propios do proceso creativo, facilitando así a aparición de novas ideas e a creatividade.
                             Resultado de imaxes para creatividad y drogas

Ciencia, arte e consumo de drogas


Non son poucos os casos e historias que relacionan a grandes celebridades do mundo da arte, a música, a literatura e ata a ciencia co consumo de drogas, chegando ata o punto de que os propios artistas declararon públicamente que estas facilitaban e potenciaban o proceso creativo.

1. Drogas e música: el caso de Jim Morrison  

É de sobra coñecido que un gran número de artistas e compositores recorren ao consumo de drogas para encontrar a inspiración, así como para aumentar o seu rendimento en escena. Aínda que existen decenas de casos, o de Jim Morrison é un dos máis coñecidos, tanto polo seu talento como pola seu desgraciado final.

O vocalista de The Doors, atravesou numerosos episodios depresivos e traumáticos que intentou superar a través das súas creacións musicais e o consumo de drogas. Seguramente, o inmenso talento de Jim Morrison fora independiente do consumo de drogas pero el  aferrouse a elas como motor de inspiración e como medio para recuperar forzas.

Sin embargo, a adicción ás drogas foi desgastando cada vez máis a súa capacidade creativa, así como o seu estado físico, ocasionándolle a morte con tan só 27 anos.

Resultado de imaxes para creatividad y musica          Resultado de imaxes para jim morrison


Resultado de imaxes para aldous huxley

2. Aldous Huxley e a inspiración mediante LSD


O prolífico escritor, autor de grandes obras como Un mundo Feliz (1932) o La isla (1962), o cal chegou a probar sorte ca pintura e incluso coa parapsicoloxía; chaguo a atribuír ao consumo do LSD o potencial da súa creatividad.

Non obstante, el mesmo advirtiu dos perigos do seu consumo, así como da dependencia que estas poden chegar a ocasionar.
Resultado de imaxes para creatividad y ciencia

3. Ciencia, tecnoloxía e drogas

Existen outras moitas historias sobre a tendencia ao consumo de drogas dunha gran cantidade de famosos inventores, científicos e xenios da tecnoloxía. Uno deles é o famoso inventor Thomas Alva Edison, coñecido por consumir unha substancia coñecida como “elixir de cocaína"   a cual contiña esta substancia combinada con vino.

Outro exemplo  é o do archicoñecido magnate da informática Steve Jobs, o cual recoñeceu consumir LSD nalgunhas ocasións co obxectivo de potenciar a súa creatividad e expandir os límites da súa mente.
Resultado de imaxes para steve jobs










jueves, 3 de mayo de 2018

Investigación revela por qué a marihuana pode causar esquizofrenia


NOVO DESCUBRIMENTO RELACINADO CO CANNABIS

      
                                Resultado de imaxes para marihuana

Un reciente estudio realizado polo CSIC, en España, en colaboración co Instituto Cajal, atopou probas sobre cómo os cannabinoides regulan a activación de determinadas rexións nerviosas do cerebro. 

Do mesmo modo, o consumo desorganizado de cannabis pode desactivar un mecanismo de forma máis intensa do que resulta necesario, ocasionando algúns trastornos mentais, como a psicose ou a esquizofrenia.

Marihuana e esquizofrenia: novas evidencias da súa relación, según un novo estudo do CSIC

Si certas alteracións no funcionamento dos neurotransmisores (como a dopamina ou o glutamato) se producen nunhas rexións cerebrais determinadas, dan lugar á manifestación de distintas condutas patolóxicas como a esquizofrenia. Varios son os factores xenéticos que aumentan a vulnerabilidade dalgúns individuos a esta patoloxía. Sin embargo, os factores ambientais e os hábitos perniciosos como o consumo de marihuana u outras substancias poden desencadear nunha aceleración dos síntomas, ou ben aumentar a súa intensidade.

Unha investigación sobre as posibles características xenéticas e epixenéticas descubriu que a alteración do sistema nervioso non sería o principal factor de risco na aparición de esquizofrenia, sino que la causa se hallaría en una mala función del receptor NMDAr, encargados da plasticidade neuronal e a memoria. Por esta razón, ao carecer de suficiente glutamato para contrarrestar os efectos da droga, a dopamina incrementa o seu efecto, dando como resultado unha maior predisposición á psicose e á esquizofrenia.

O rol do cannabis na esquizofrenia

Primordialmente, o sistema cannabionoide propio da nosa  química neuronal é positiva, porque regula a unión do glutamato co seu receptor NMDAr e permite certos procesos neurolóxicos como a aprendizaxe ou a memoria. Os cannabinoides desactivan este receptor, e deste modo se manteñen unha estabilidade fisiolóxica en todo o sistema neuronal. Non obstante, o sistema é endeble e a estabilidade vese comprometida fácilmente. Os cannabinoides exóxenos, esto é, os que producen o uso e abuso da marihuana, aumenta significativamente a inhibición do receptor NMDAr do neurotransmisor glutamato, permitindo un efecto moito máis, exacerbando o efecto da dopamina, e podendo provocar psicose.

O cerebro, nesta situación, trata de evitar que ese efecto se produza, e  habilítanse algúns mecanismos de liberación do receptor NMDAr, pero esta reacción pode desactivar o sistema neuronal, causando unha vulnerabilidade que podería desencadear a esquizofrenia.

Os expertos falan

Xavier Garzón Niño, un dos investigadores, explica:
“El abuso en el consumo de marihuana produce un desequilibrio entre la excitación (NMDAr) y la inhibición (cannabinoides propios o endógenos). Esto acaba rompiendo el equilibrio en favor de la inhibición, y en consecuencia genera una mayor actividad en los sistemas regulados negativamente por el NMDAr, como el sistema dopaminérgico"

Varios científicos do CSIC puntualizaron que o abuso no consumo inhalado de marihuana pode producir cadros de psicose transitoria. Pero no caso que o mal hábito non se eliminara, o deterioro do sistema nervioso central podería ser permanente. Si a esos malos hábitos engadímoslle unha predisposición xenética, as probabilidades de desenvilver esquizofrenia aumentan.