domingo, 25 de febrero de 2018

Instituto Tavistock

                Instituto Tavistock: Lavados de cerebro

Oficialmente o Tavistock Institute é unha institución dedicada ao estudo da psicoloxía de grupos con orientación psicoanalítica, fundada en Londres en 1947 por Henry Dicks, Leonard Browne, Ronald Hargreaves, John Rees Rawlings, Luff Maria e Wilfred Bion.
O obxectivo principal do Instituto Tavistock consiste no estudo do comportamento de grupos e organizacións. Pero eso forma parte da súa tapadera oficial para operar, en realidade este instituto é unha organización dedicada ao estudo e aplicación sobre técnicas de lavado de cerebro masivo que foron utilizadas por primeira vez de forma experimental nos prisioneiros americanos da guerra de Corea. Os seus experimentos sobre métodos de control de masas foron ampliamente aplicados sobre o público, modificando o comportamento individual a través da psicoloxía de tópicos, condicionando as nosas mentes, o noso pensamento e a nosa forma de actuar.

                                            



máis fontes de información: tavistock institute







sábado, 17 de febrero de 2018

relacionado co experimento de zimbardo

 Imaxe relacionadaResultado de imaxes para experimento de stanford




Resultado de imaxes para experimento de stanford 




Entrevista con Zimbardo:

Tamén hai unha ou dúas películas baseadas no experimento: 

      Trailer: el experimento         
Resultado de imaxes para experimento de stanford película

E Zimbardo escribiu un libro: reseña do libro (efecto Lucifer)

Experimento Zimbardo


Resultado de imaxes para experimento zimbardo

 Experimento da cárcere de Stanford

 É un coñecido estudo de psicoloxía social acerca da influencia dun ambiente extremo, a vida en       prisión, nas condutas desenvolvidas polo home  dependiendo dos roles socias que desenvolvían  (cautivo, ou preso). Levouse a cabo en 1971 por un grupo de investigadores liderado por da  universidade de Stanford. Reclutáronse voluntarios que desempeñarían os roles de guardas e prisioneiros dunha cárcere ficticia. O experimento frisoles pronto das manas, polo que cancelouse  na primeira semana. 
As preocupacións éticas que envolven aos experimentos famosos a miúdo establecen comparaciones con o experimento de Milgram , que levouse a cabo en 1963 na Universidade de Yale, por Stanley Milgram, un antigo amigo de Zimbardo. 

Guardiáns e prisioneiros

Todos os participantes fueron escolléronse mediante un proceso de selección homoxéneo, sen distinguir entre prisioneiros e guardiáns. Dos 70 candidatos, o equipo de investigadores quedouse con 24, impoñendool equilibrio mental e unha boa saúde psicolóxica como principais factores de selección. Dos 24, todos eran estudantes universitarios e a maioría respondían ao habitual perfil de varón blanco de clase media.

A todos eles  prometeuselles un pago de 15 dólares diarios pola súa contribución á investigación. Unha vez aceptaron, o grupo  dividiuse en dous de forma aleatoria. Aquela primeira división causou o primer conflicto: moitos dos prisioneros decían que era evidente que os guardiáns  escolléronse por ter en xeral un físico máis rocoso e grande que o dos prisioneros.
  
 En realidade o sorteo fora tal, sen unha influencia hacia un resultado determinado, e nin sequera      había diferenczas reais entre o físico duns e outros. Máis ben foi produco da suxestión dos que quedaron no papel de prisioneiros, o cal dice bastante de cómo iba a continuar o experimento.

Unha vez foron seleccionados os 24, se mandóuselles regresar ás súas casas hasta que recibiran unha visita que indicase que o experimento daría comenzo.

A cárcere 


Habitualmente falase da cárcere de Stanford, como se tivera lugar nunha cárcere, pero o experimento non ten lugar nunha real. Os sótanos departamento de psicoloxía da universidad modificouse e decorouse de maneita que parecer una cárcere. 



A participación dos investigadores é de moi relevante importancia; Zimbardo tomou o rol de superintendente, e un asistente seu. o de alcaide.

Sadismo 

Os guardias acabaron atacando amos prisioneros rociándolles con extintores como "armas"        improvisadas,  obligarónos a ir desnudos para humillalos,  negaronlles o dereito a ir ao lavabo para convertilo nun privilexio ou unha costosa recompensa, hasta  decidiuse convertir a comida nun premio en lugar de mantelo como dereito fundamental. 

     De ahí pasouse a prácticas aún más crueis, como obrigar a algúns prisioneiros a dormir no solo de formigón, desnudos, tras quitarlles tanto as súas túnicas como os colchóns das súas celdas. Tamén se lles impuxeron castigos en forma de exercicio físico forzado e incluso ter que limpiar retretes coas mans desnudas, o cal é un síntoma claro de que se abrazou rápidamente a humillación    gratuita, xa nin sequera os castigos normais eran suficientes.

A medida máis eficaz e que máis fixo desmoronarse psicolóxicamente aos prisioneiros foi unha actuación improvisada pero que resultó teer precedentes en outras prisións de Estados Unidos: decidiuse separar os prisioneros en "celdas para buenos" e "celdas para malos" de forma semialeatoria, dando a sensación de que había chivatos que se delataban entre eles. A partir dese momento creceu a desconfianza entre os prisioneros, hasta entón unidos por un enemigo común, e naceu a impotencia. De formar un equipo de oprimidos pasouse a individuos incapaces  de reaccionar, de rebelarse, de loitar.

 Os gardas comezaron a exercer prácticas de sadismo puro, especialmente cando se facía de noite e crían que as cámaras que grababan os seus movementos estaban apagadas. Cando chegou o cuarto día do experimento, chegou aos oídos tanto de Zimbardo como do equipo de guardas o rumor de que os prisioneiros estaban preparando un plan para fuxir da falsa prisión. A súa reacción foi tratar de que o experimento se trasladase a unha cárcere real, ou polo menos a un conxunto de celdas reais, as da policía de Palo Alto. A policía no quixo prestarse a elo e Zimbardo chegou a enfadarse pola  súa pouca cooperación.  


Houbo unha gran sinal de que cada un aceptou moi ben o seu papl, cando se lleus propuxo unha libertade condicional a cambio de renunciar á paga, que mais tarde eliminouse, e dixéronlles que foi rexeitado ese propósito, e a pesar de que supostamnete perderan o diñeiro, non abandoaron o experimento,contnúaron. 

Consecuencias

Os prisioneros, tras ser sometidos a un trato sádico, a humillacións reiteradas e a unha opresión brutal que lles deixaba físicamente extenuados e mentalmente bloqueados, sufriron transtornos e desórdenes emocionais moi graves incluíndo depresións profundas. Nalgúns casos chegaron a ter o seu reflexo físico, como o dun sarpullido psicosomático que  saliulle a un prisionero cando a súa libertade condicional foi rexeitada.

Non se podía pensar con claridade. A comunicación entre prisioneiros  fíxose difusa. oíanse chantos en las celdas. El estrés y el pánico dominaban. Mentras tanto, o sadismo dos guardas continuaba desenvolvéndose. Os prisioneros sufriron traumas tan graves que foron reemplazados durante o experimento. Un dos seus reemplazos quedou tan impactado polo trato que os guardias sometían aos seus compañerios que iniciou unha folga de fame. 

Como castigo, o recluíron nun pequeno cubículo e  obligarono a soster as salchichas que se había negado a comer. Os seus compañeiros prisioneros, en lugar de velo como un recén chegado que  decidira solidarizarse coa súa durísima situación, o interpretaron como un alborotador que acabaría causándolles problemas a todos. Cando os guardias detectaron esta actitude, decidiron usala no seu propio beneficio (sádico).

Ofreceron aos prisioneiros renunciar as mantas e terminar co confinamento ao recluso en folga de fame, ou no seu lugar conservar as mantas e permitir que o confinamiento durase toda a noite. Os reclusos escolleron quedarse coas mantas, aínda que ao final Zimbardo entrou en escena e obligou a permitir que o preso en folga de fame volvese á súa celda.




Fin do experimento


Cando pasaron seis días desde que comezou o experimento, Zimbardo decidiu cancelalo. O motivo foi a visita dunha estudante, Christina Maslach, ás instalacións onde tiña lugar para realizar algunhas entrevistas. Ela, que non tivera constancia de cómo era a rutina alí, cuestionou a ética e a moralidade dese entorno, desas condicións.

Zimbardo caeu na conta de que nadie hasta entón cuestionara algo tan evidentemente reprobable. Os guardias estaban disfrutando do seu rol, os prisioneros parecían aceptar  o seu sometemento e as súas condicións, e os investigadores estaban atendendo ao experimento en sí sin ter en conta o factor humano e os límites dunha investigación con persoas como suxeitos. Mentres tanto, algúns pais dos voluntarios do experimento reclamaron a suspensión do experimento e a "liberación" dos seus fillos. O facían tras algúns horarios de visita concertados durante o mesmo. Aínda que Zimbardo ordenaba que tanto os voluntarios como as súas celdas estivesen limpos nesas ocasiones, esta petición foi inevitable. Desestimabase en todo momento.


Outros experimentos psicolóxicos de conduta: experimento milgram








Fobia/Medo

Diferenzas entre medo e fobia


En xeral, aparece o uso de medo e fobia en mesma cantidade, no mesmo contexto, porque a maioría da gente pensa que son o mesmo, pero a realidade é totalmente diferente. A continuación imos desenvolver 6 diferenzas entre os dois conceptos:

1- O medo é unha emoción caracterizada por un sentimento intenso xa sexa de desagrado ou de rexeitamento, que en xeral é provocado pola percepción dun perigo. A fobia é un trastorno psicolóxico ante cousas concretas. 

2- O medo é unha emoción primaria ocasionada pola aversión natural ao rico ou a unha amenaza. A fobia ten a veces sentimentos de odio hacia algo que xenera problemas emocionais ou sociais. 

3- O medo é normal aínda que irracional; pódese superar con vontade. A fobia requere dun tratamento suxerido baixo un estudo previo do paciente. 

4- O medo é aprendido, ás veces ven por malas experiencias. A fobia é o medo persistente por un obxecto ou unha idea e que é en xeral sen xustificación. 

5- O medo pode ter a influencia de persoas que signifiquen algo importante na vida do outro. A fobia dase por no enfrentar o obxecto ou a situación.
6- O medo pode ser controlado pola persoa dalgunha maneira. A fobia non pode ser manexada de forma racional. A persoa sente que é superior a ela.


Fobias curiosas: as 12 fobias mais extrañas

Terapia con delfines

DELFINOTERAPIA


A terapia con delfines úsase  como tratamiento de moitos trastornos infantís, como o Autismo, o Síndrome de Down ou incluso en nenos con parálise cerebral. Os seus beneficios son innumerables. Entre outros, a redución do estrés, a tensión e o medo dos nenos ,ou a mellora do sistema nervioso grazas ás ondas ultrasónicas que emiten estos animais.

A delfinoterapia en nenos consiste en entrenar a un ou varios delfines  e utilizalos como ferramenta de axuda en programas terapéuticos xunto cos coidadores de delfines e dirixidos sempre por especialistas da saúde ou da educación.

Resultado de imaxes para niños con delfines



O traballo terapéutico con delfines pode realizarse con moitas edades sendo o más habitual desde os 2 aos 50 años. E hai que ter en conta que non ten relación ningunha co turismo, no se usa como atracción turística, vai mota más alá, e o único fin é o bienestar e mellora das personas que padecen as enfermidades.

En xeral, a delfinoterapia  é unha terapia acuática que se pode traballar con nenos e nenas con discapacidade posto que é un ambiente que lles estimula, lles motiva e  adoitan coller afinidade  cos delfines rápidamente, como pasa en outro tipo de terapias con animais como a caninoterapia (terapias con cans) ou a equinoterapia (terapias con cabalos).

Este tipo de terapias adoitan ir dirixidas aos nenos con Trastornos Xeneralizados del Desenvolvemento (TGD), Parálise Cerebral (PC), Síndrome de Down e tamén en nenos e nenas con Autismo. Coas terapias con delfines  enténdese que se poden conseguir multitude de beneficios como favorecer a comunicación e a linguaxe verbal, mellorar a atención, favorecer a interacción social, corrixir problemas de conducta, mellor autocontrol, mellora o ton muscular, estimular a capacidade cognitiva e un largo etc. Aínda que se debe saber que dependerá de cada neno e as súas características individuais, os obxetivos a conseguir en cada un; posto que non se poden xeneralizar nunha terapia,  cada persoa necesitará cousas diferentes.

As terapias adoitan ser banos de entre 15 e 30 minutos e os nenos sempre tenrán que ir acompañados deos especialistas. Está demostrado que os delfines teñen unha gran sensibilidade adecuada para os nenos y nenas con discapacidad e as súas ondas ultrasónicas axúdaos a ter unha mellor conexión entre as neuronas ; ademais incentivan o bo funcionamento dos hemisferios cerebrais. Ademais e por si fora pouco axudan a conseguir bos resultados físicos, emocionales e cognitivos.

Resultado de imaxes para niños con delfinesResultado de imaxes para niños con delfines






Os detractores da delfinoterapia en nenos

Aínda que esta práctica  parece divertida e moi adecuada para as persoas con discapacidade, non está exenta de controversia polos defensores dos animaiss posto que opinan que é colocar os delfines a riscos innecesarios ,aínda que existan precaucións. Defenden que los animais poden ser feridos polas xoias ou as uñas dos participantes así como poderían recibir golpes por aquelos pacientes que teñan problemas de autocontrol, algo que o animal non merece. Ademais os defensores dos dereitos dos delfines defenden outras inxustizas como por exemplo que son capturados do seu medio natural de vida, moitos son feridos e algúns morren no proceso.

máis información: beneficios da delfinoterapia
outras terapias con animais: caninoterapíia  equinoterapia


martes, 13 de febrero de 2018

Videos de consellos para a mellora do alzheimer

Con alimentos  







Consellos xerais     


Estes videos subes como simples curiosidades sobre maneiras de mellorar esta enfermidade, pero non é para aconsejar verdadeiramente, non sei se é certo 100%

5 estrañas e curiosas terapias

Terapias especias

Cada vez máis xente recurre a terapias bastate estrañas, asegurando que son menos invasivas que non producen efectos colaterais. A continuación vou explicar algún destes curiosos exemplos de tratamento.

1- Masaxes con serpes

É exactamente como o les, e se tes demasiado medo obvio que esta terapia non é para ti. Segundo as fontes, habería que colocar á serpe sobre o corpo, a ao moverse iría presionando distintas zonas, o que axudaría a calmar a tensión y o estrés, e como a súa pel é fría, desinflamaría os músculos.

Resultado de imaxes para terapia  con serpientes

Servirían as boas constrictoras, que non son venenosas; e ben alimentadas, por suposto, para que non haxa perigo de estrangulamento. Esta terapia non ten unha comprobación científica.

2- Baños de cerveza

Sen dúbida, de entre as curiosas terapias esta quizá chame máis a atención. Coñecemos as bondades da cervexa, pero ¿bañarse con ela? Pois para a túa información, hoxe en día hai algúns spas que brindan esta terapia alternativa para o coidado da pel.

Resultado de imaxes para cerveza

En estos sitios, ofrecenche unha tina chea de cervexa tibia perfumada con herbas especiais; a teoría é que esta bebida é rica en vitamina B, a cal nutre e suaviza a pel, e ademais a temperatura axuda a que te relaxes, aliviando o estrés. ¿Serve? Pois non se sabe, polo menos desde a ciencia, porque non hai estudos que avalen esta práctica.


3- Ciruxía psíquica

É un tratamento bastante común en Filipinas, entre os círculos espiritistas e esotéricos. Suponse que é unha intervención quirúrxica onde “abren” ao paciente coa mente e as mans, e de onde extraen tumores, tecidos enfermos e incluso malas enerxías. A “incisión” cúrase máxicamente ao final.

Resultado de imaxes para cirujía

O comediante norteamericano Andy Kaufman  realizouse unha destas ciruxías psíquicas para tratarse o cáncer, pero deuse conta de que utilizaban órganos e sangue de animais –de feito, é o que utilizan–, e de que era tan só unha ilusión.

Cabe decir que esto non impide que haxa centos e miles de persoas que se fagan esta terapia.


4-Picadas de abellas (e formigas)

Hai pobos indíxenas que se fan picar por formigas para tratar diversas doencias, como a artritis; esta práctica ten un largo percorrido, incluso na ciencia occidental, xa que o naturalista inglés John Ray aisló  o ácido fórmico en 1671 a partir de gormigas y de abellas.
Resultado de imaxes para abejas

O problema destas curiosas terapias é que, si ben teñen fundamento, hai que ter moito coidado co paciente e descartar posibles alerxias, pois apenas unha soa picada de abellas podería desencadear serias consecuencias.

5- Biomagnetismo

Esta terapia creouse en 1988 polo doctor mexicano Isaac Goiz Durán, quen aseguraba que no noso corpo hai distintos puntos de enerxía magnética, e a aparición de enfermidades débese ao desequilibrio entre eles. Para restablecer o equilibrio aplicaba imáns nos puntos afectados, e afirmaba que con este método podía curar enfermidades crónicas como a diabetes, o cancro ou o sida.


Imaxe relacionada



Con todo, a Confederación Médica Latinoamericana e do Caribe, así como o Colexio Médico de Chile, fixeron estudos e determinaron que polo menos para estas enfermidades o biomagnetismo no servía, e  acusárono de fraude en 2007 e 2008.




lunes, 12 de febrero de 2018

Ludopatía. 10 consellos para axudar a un ludópata.



A Ludopatía

Que é?

A ludopatía enténdese como un fenómeno que impide que unha persoa  poida resistir os impulsos a xogar.

No obstante, a catalogación desta alteración como enfermidade psicolóxica creou algo de controversia ao longo dos últimos anos.
Primeiramente, clasificouse a ludopatía como un trastorno do control de impulsos no cal, a persoa que o padece non posúe recursos suficientes como para resistirse aos seus impulsos de xogar.
Posteriormente, un gran número de investigacións reformularon as bases desta enfermidade mental, e concluíuse que a ludopatía constitúe un trastorno aditivo.
Así pois, a ludopatía non se caracteriza por unha simple incapacidade de controlar esos impulsos, senón que a persoa que o padece desenvolve  unha adición ao xogo.
Deste modo, a ludopatía  aseméllase en múltiples aspectos ás adicióna químicas ou drogadicións.
Mentres un drogadicto busca e deseza en todo momento o consumo dunha sustancia para o seu benestar e gratificación, un ludópata hace o propio co xogo.
Por conseguinte, a ludopatía remata por constituír  unha adición condutual, na que a persoa necesita xogar de forma reiterativa para cubrir as exixencias de gratificación do su cerebro.

Cando un ludópata se priva do su desexo máis preciado, é dicir, do xogo, pode experimentar sensacións parecidas ás que padece un drogadicto cando non pode consumir.
Con esta máis que breve revisión sobre este trastorno mental, vemos claramente que a persoa que padece ludopatía atópase enganchada ao xogo, polo que superar esta adición sempre será unha tarefa moi complicada.

10 consejos para ayudar ao ludópata.

1. Comprende su problema

O primeiro paso que debemos realizar se queremos axudar a un ludópata a revertir a súa situación é entender ben en qué consiste unha ludopatía.

Como comentei anteriormente, a ludopatía constitúe unha adicción, unha adicción conductual, pero que  poucas diferencias presenta respecto a unha adición a sustancias. Debemos entender que un ludópata se atopa enganchado al juego do mesmo modo que un cocainómano o está á cocaína.

A comprensión do su problema é un elemento clave xa que a as persoas que non somos adictos a ningunha sustancia ou conducta nos pode costar moito entender como alguén pode engancharse tanto a algo.Pero, poco poderemos axudar a un ludópata se non somos capaces de entender qué lle está pasando e qué papel ten o xogo na súa cabeza.

Pódenos parecer moi reprochable que unha persoa se convirta adicta ao xogo ou algunha substancia, creando problemáticas tanto a sí mesmo como aos que lle rodean.
Non obstante, se nos deixamos levar por posibles reproches ou recriminacións hacia a persoa que padece ludopatía,  seranos moi complicado poder axudarlle.

Así pois, é importante que nos centremos no presente, na situación que lle está tocando vivir e nas dificultades que pode presentar respecto ao xogo.

2. Pregunta sin xulgar

Hasta agora sabemos que a ludopatía é unha adición na que a persoa vese obrigada a xogar para responder ás súas esixencias psicolóxicas.
Mais, non todos os ludópatas presentan a súa adición dunha forma idéntica, polo que deberemos indagar cómo vive a ludopatía a persoa á que queremos axudar.

Así mesmo, debemos saber qué pensamentos ten o  ludópata sobre a súa adicción:
¿identifica o xogo como patolóxico? ¿considérase adicto ao xogo? É conscente dos problemas que lle orixina? ¿Quere cambiar a súa situación persoal? ¿Gustaríalle deixar de xogar e vivir unha vida máis organizada?

Todos estos aspectos debemos identificalos antes de comezar a axudarlle, xa que dependendo da sea situación persoal será necesario facer unhas cousas u outras.
Será moi diferente se queremos axudar a un ludópata que identifica a súa relación co  xogo como unha adición e que está convencido de que quere superalo, que se queremos axudar a un ludópata que nin sequera recoñece ter un problema co xogo.

Para facelo, é importante realizar preguntas como as que formulamos anteriormente sen realizar ningún xuicio de valor previamente. É mellor que a persoa responda segundo os seus propios pensamentos que en base ao que un lle dice.

Por exemplo, se un ludópata nega ter un problema co xogo, de nada servirá que ti lle digas que si e que ten que deixar de xogar, xa que el seguirá analizando a súa relación co xogo en base aos seus pensamentos previos.
Por moito que se insista, ningún ludópata deixará de xogar se non o quere facer, do mesmo xeito que ningún drogadicto deixará de consumir se no se o propón.

3. Relaciona el juego con problemas

Se do apartado anterior extraemos que a persoa que padece ludopatía non identifica o juego como un problema, deberemos facérselo ver dunha forma habilidosa.

Como dixemos antes, se un ludópata no é conscente de padecer unha adición ao xogo, de nada servirá que se lo digamos nosotros.Deste modo, existen técnicas máis eficaces que repetir constantemente a un ludópata que ten problemas co xogo e que ten que deixar de facelo:
Unha delas é relacionar o xogo que leva a cabo día a día con posibles problemas que o puideron ocasionálo.
Un ludópata pode negar hasta a extenuación a súa adicción co fin de poder seguir xogando sen ter remordementos de conciencia, pero  costarálle máis evitar a concienciación sobre os problemas que lle orixina o propio xogo.
Esta tarefa pode resultar relativamente sinxela xa que o juego patolóxico tende a orixinar un gran número de problemáticas.
Derroches de diñeiro, problemas económicos, conflitos de parella, problemáticas familiares, decremento de amistades, problemas co sono, consumo de alcohol, conflitos laborales, disminución do seu desempeño, pérdida da saúde…
Estos son sólo algunos ejemplos de los problemas que muy probablemente haya ocasionado el juego en un ludópata.

Comentarlle estas problemáticas que foi padecendo e relacionálas coas horas que  destinou ao xogo é o método máis eficaz para que o ludópata colla conciencia de que a súa relación co xogo pode estarlle perxudicando.

4. Infórmale sobre el juego patológico

Unha vez o ludópata sexa capaz de relacionar a súa relación co juego coas problemáticas que se lle presentaron,  podemos comezar  a informarlle sobre a ludopatía. Neste momento, o ludópata estará empezando a analizar a súa relación co xogo, polo que probablemente non esté tan cerrado á información que lle poidas proporcionar sobre a súa situación.

Non obstante, débese proporcionar a información con certa cautela, sen caer en determinismos o catalogacións.
Do mesmo modo que comentábamos no inicio, de nada serve que lle digas  a un ludópata que padece ludopatía, xa que debe ser el mesmo quen o descubra para que sexa consciente delo e poida comezar a realizar accións para cambiar.

Así pois, conven explicar que é a ludopatía e qué relación existe entre xogo patolóxico y adición, de tal modo que el mesmo poida sentirse identificado e comezar a tomar conciencia de que quizá el está padecendo esta alteración psicolóxica.

5. Cambia el foco de atención

A pesar de que un ludópata pode ser consciente de que ten un problema co xogo, a súa propia adición pode levarlle a negalo e interpretar os sus problemas dunha forma distinta.
Deste modo, pode ser consciente dos seus problemas e da súa complicada relación co xogo, pero non otorgarlle a este último a plena responsabilidade sobre as súas dificultades.

“Sí, gasto bastante diñeiro co juego pero o outro día gañei 300 euros, polo que os meus problemas económicos non os causa só o xogo”.

“Sí, cando volvo tarde a casa despois de estar jugando discuto coa miña muller, pero sempre foi así, ten un carácter moi forte e sempre me recrimina cualquera cousa”.

Estas dous frases poden ser racionalizacións que faga un ludópata sobre a súa situación.
Como vemos, en ambas hai unha mínima aceptación de que a súa relación co xogo pode orixinarlle problemas, pero en ningunha identifícase unha clara adición ao xogo.
Ante estas situacións, o que podemos facer é cambiar o foco de atención,no que o obxectivo no sexa abandonar o juego en si mesmo. Se plantexamos obxectivos que sexan relevantes para o ludópata, será máis sinxelo que aumente a súa motivación que se o obxectivo en si consiste en simplemente abandoar a conducta que máis lle gusta realizar.
Deste modo,  pódese plantexar, “hasta agora  intentaches mellorar a túa economía mentres gastabas diñeiro co xogo e non  deu resultado, imos a cambiar a estratexia deixando de xogar a ver se así temos mellores resultados”.

Utilizar a  resolución de problemas importantes para o ludópata como incentivo para deixar de xogar pode resultar unha estratexia eficaz para que se convenza a sí mesmo de superar a súa adición.
 

6. Proporciónale alternativas

Cando o ludópata está convencido de que quere deixar de xogar para mellorar varios aspectos da súa vida, é importante proporcionarlle alternativas.
As persoas que son adictas ao xogo tenden a invertir moitas horas a xogar, polo que se quere deixar de facelo deberá atopar oturas actividades coas que ocupar ese tempo.
Buscar activiades que sexan incompatibles co xogo como facer exercicio, ler, quedar con amigos ou ir a pasear acostuman as ser moi adecuadas para que o ludópata consiga evitar o xogo nas horas que acostumaba xogar.

7. Motívale para el cambio

É moi importante motivar ao ludópata para que consiga deixar de xogar.

Como dixemos, superar unha adición é unha tarefa moi complicada e a base do éxito  baséase na motivación para conseguir os obxectivos.
Deste modo, recordar as cousas que está gañando ao deixar de lado o xogo, a melloría na súa calidad de vida e todos os beneficios que supón superar unha adicción será gasolina pura para que o ludópata poida seguir resistiéndose ao xogo.

Así mesmo, será importante remarcar todos os seus logros por pequenos que sexan, darlles valor e incentivalo a que siga esforzándose para superar a súa adición.

8. Ayúdale a evitar situaciones peligrosas


Aunque una persona esté muy convencida y motivada para dejar el juego, puede haber ciertas situaciones en las que se le haga extremadamente complicado evitar el juego.

Estar cerca de lugares con maquinas tragaperras, bingos, casinos o momentos en los que pueda consumir alcohol constituirán situaciones peligrosas que pueden incitar una recaída.

De este modo, puedes ayudarle a hacer una lista de “situaciones peligrosas” y confeccionar una agenda que permita evitarlas por completo.

9. Incítalle a realizar actividades recreativas saúdables


A ludopatía tende a estar ligada a un estilo de vida pouco saúdable, consumo de alcohol, poucas horas para o coidado e vida desorganizada.

Así pois, se o ludópata consigue iniciar un estilo de vida con actividades saúdables como facer exercicio, coidar a súa imaxe ou practicar algún deporte, o juego lo tendrá máis complicado para acceder ao  seu día a día.

Así mesmo, promover unha vida organizada, con horarios ben establecidos, bo descanso pola noite, bo ambiente familiar e alimentación saúdable, son outros aspectos importantes para evitar recaídas.

10. Bríndalle apoio

Finalmente, é importante que durante o proceso de cambio poidas brindarlle o apoio que necesite.
Superar unha adición é unha tarefa complicada polo que moi probablemente, o ludópata viva momentos de estrés e angustia nos  que necesite alguén en quen apoiarse.
Bríndalle a  túa axuda, no sexas excesivamente duro, intenta empatizar co seu sufrimento e exténdelle a mano para axudarlle a camiñar hacia o cambio.