Ludopatía. 10 consellos para axudar a un ludópata.

A Ludopatía

Que é?

A ludopatía enténdese como un fenómeno que impide que unha persoa  poida resistir os impulsos a xogar.

No obstante, a catalogación desta alteración como enfermidade psicolóxica creou algo de controversia ao longo dos últimos anos.

Primeiramente, clasificouse a ludopatía como un trastorno do control de impulsos no cal, a persoa que o padece non posúe recursos suficientes como para resistirse aos seus impulsos de xogar.

Posteriormente, un gran número de investigacións reformularon as bases desta enfermidade mental, e concluíuse que a ludopatía constitúe un trastorno aditivo.
Así pois, a ludopatía non se caracteriza por unha simple incapacidade de controlar esos impulsos, senón que a persoa que o padece desenvolve  unha adición ao xogo.
Deste modo, a ludopatía  aseméllase en múltiples aspectos ás adicióna químicas ou drogadicións.
Mentres un drogadicto busca e deseza en todo momento o consumo dunha sustancia para o seu benestar e gratificación, un ludópata hace o propio co xogo.

Por conseguinte, a ludopatía remata por constituír  unha adición condutual, na que a persoa necesita xogar de forma reiterativa para cubrir as exixencias de gratificación do su cerebro.

Cando un ludópata se priva do su desexo máis preciado, é dicir, do xogo, pode experimentar sensacións parecidas ás que padece un drogadicto cando non pode consumir.

Con esta máis que breve revisión sobre este trastorno mental, vemos claramente que a persoa que padece ludopatía atópase enganchada ao xogo, polo que superar esta adición sempre será unha tarefa moi complicada.

10 consejos para ayudar ao ludópata.

1. Comprende su problema

O primeiro paso que debemos realizar se queremos axudar a un ludópata a revertir a súa situación é entender ben en qué consiste unha ludopatía.

Como comentei anteriormente, a ludopatía constitúe unha adicción, unha adicción conductual, pero que  poucas diferencias presenta respecto a unha adición a sustancias. Debemos entender que un ludópata se atopa enganchado al juego do mesmo modo que un cocainómano o está á cocaína.

A comprensión do su problema é un elemento clave xa que a as persoas que non somos adictos a ningunha sustancia ou conducta nos pode costar moito entender como alguén pode engancharse tanto a algo.Pero, poco poderemos axudar a un ludópata se non somos capaces de entender qué lle está pasando e qué papel ten o xogo na súa cabeza.

Pódenos parecer moi reprochable que unha persoa se convirta adicta ao xogo ou algunha substancia, creando problemáticas tanto a sí mesmo como aos que lle rodean.
Non obstante, se nos deixamos levar por posibles reproches ou recriminacións hacia a persoa que padece ludopatía,  seranos moi complicado poder axudarlle.

Así pois, é importante que nos centremos no presente, na situación que lle está tocando vivir e nas dificultades que pode presentar respecto ao xogo.

2. Pregunta sin xulgar

Hasta agora sabemos que a ludopatía é unha adición na que a persoa vese obrigada a xogar para responder ás súas esixencias psicolóxicas.

Mais, non todos os ludópatas presentan a súa adición dunha forma idéntica, polo que deberemos indagar cómo vive a ludopatía a persoa á que queremos axudar.

Así mesmo, debemos saber qué pensamentos ten o  ludópata sobre a súa adicción:
¿identifica o xogo como patolóxico? ¿considérase adicto ao xogo? É conscente dos problemas que lle orixina? ¿Quere cambiar a súa situación persoal? ¿Gustaríalle deixar de xogar e vivir unha vida máis organizada?

Todos estos aspectos debemos identificalos antes de comezar a axudarlle, xa que dependendo da sea situación persoal será necesario facer unhas cousas u outras.
Será moi diferente se queremos axudar a un ludópata que identifica a súa relación co  xogo como unha adición e que está convencido de que quere superalo, que se queremos axudar a un ludópata que nin sequera recoñece ter un problema co xogo.

Para facelo, é importante realizar preguntas como as que formulamos anteriormente sen realizar ningún xuicio de valor previamente. É mellor que a persoa responda segundo os seus propios pensamentos que en base ao que un lle dice.

Por exemplo, se un ludópata nega ter un problema co xogo, de nada servirá que ti lle digas que si e que ten que deixar de xogar, xa que el seguirá analizando a súa relación co xogo en base aos seus pensamentos previos.
Por moito que se insista, ningún ludópata deixará de xogar se non o quere facer, do mesmo xeito que ningún drogadicto deixará de consumir se no se o propón.

3. Relaciona el juego con problemas

Se do apartado anterior extraemos que a persoa que padece ludopatía non identifica o juego como un problema, deberemos facérselo ver dunha forma habilidosa.

Como dixemos antes, se un ludópata no é conscente de padecer unha adición ao xogo, de nada servirá que se lo digamos nosotros.Deste modo, existen técnicas máis eficaces que repetir constantemente a un ludópata que ten problemas co xogo e que ten que deixar de facelo:
Unha delas é relacionar o xogo que leva a cabo día a día con posibles problemas que o puideron ocasionálo.
Un ludópata pode negar hasta a extenuación a súa adicción co fin de poder seguir xogando sen ter remordementos de conciencia, pero  costarálle máis evitar a concienciación sobre os problemas que lle orixina o propio xogo.
Esta tarefa pode resultar relativamente sinxela xa que o juego patolóxico tende a orixinar un gran número de problemáticas.

Derroches de diñeiro, problemas económicos, conflitos de parella, problemáticas familiares, decremento de amistades, problemas co sono, consumo de alcohol, conflitos laborales, disminución do seu desempeño, pérdida da saúde…
Estos son sólo algunos ejemplos de los problemas que muy probablemente haya ocasionado el juego en un ludópata.

Comentarlle estas problemáticas que foi padecendo e relacionálas coas horas que  destinou ao xogo é o método máis eficaz para que o ludópata colla conciencia de que a súa relación co xogo pode estarlle perxudicando.

4. Infórmale sobre el juego patológico

Unha vez o ludópata sexa capaz de relacionar a súa relación co juego coas problemáticas que se lle presentaron,  podemos comezar  a informarlle sobre a ludopatía. Neste momento, o ludópata estará empezando a analizar a súa relación co xogo, polo que probablemente non esté tan cerrado á información que lle poidas proporcionar sobre a súa situación.

Non obstante, débese proporcionar a información con certa cautela, sen caer en determinismos o catalogacións.
Do mesmo modo que comentábamos no inicio, de nada serve que lle digas  a un ludópata que padece ludopatía, xa que debe ser el mesmo quen o descubra para que sexa consciente delo e poida comezar a realizar accións para cambiar.

Así pois, conven explicar que é a ludopatía e qué relación existe entre xogo patolóxico y adición, de tal modo que el mesmo poida sentirse identificado e comezar a tomar conciencia de que quizá el está padecendo esta alteración psicolóxica.

5. Cambia el foco de atención

A pesar de que un ludópata pode ser consciente de que ten un problema co xogo, a súa propia adición pode levarlle a negalo e interpretar os sus problemas dunha forma distinta.

Deste modo, pode ser consciente dos seus problemas e da súa complicada relación co xogo, pero non otorgarlle a este último a plena responsabilidade sobre as súas dificultades.

“Sí, gasto bastante diñeiro co juego pero o outro día gañei 300 euros, polo que os meus problemas económicos non os causa só o xogo”.

“Sí, cando volvo tarde a casa despois de estar jugando discuto coa miña muller, pero sempre foi así, ten un carácter moi forte e sempre me recrimina cualquera cousa”.

Estas dous frases poden ser racionalizacións que faga un ludópata sobre a súa situación.
Como vemos, en ambas hai unha mínima aceptación de que a súa relación co xogo pode orixinarlle problemas, pero en ningunha identifícase unha clara adición ao xogo.

Ante estas situacións, o que podemos facer é cambiar o foco de atención,no que o obxectivo no sexa abandonar o juego en si mesmo. Se plantexamos obxectivos que sexan relevantes para o ludópata, será máis sinxelo que aumente a súa motivación que se o obxectivo en si consiste en simplemente abandoar a conducta que máis lle gusta realizar.

Deste modo,  pódese plantexar, “hasta agora  intentaches mellorar a túa economía mentres gastabas diñeiro co xogo e non  deu resultado, imos a cambiar a estratexia deixando de xogar a ver se así temos mellores resultados”.

Utilizar a  resolución de problemas importantes para o ludópata como incentivo para deixar de xogar pode resultar unha estratexia eficaz para que se convenza a sí mesmo de superar a súa adición.
 

6. Proporciónale alternativas

Cando o ludópata está convencido de que quere deixar de xogar para mellorar varios aspectos da súa vida, é importante proporcionarlle alternativas.

As persoas que son adictas ao xogo tenden a invertir moitas horas a xogar, polo que se quere deixar de facelo deberá atopar oturas actividades coas que ocupar ese tempo.
Buscar activiades que sexan incompatibles co xogo como facer exercicio, ler, quedar con amigos ou ir a pasear acostuman as ser moi adecuadas para que o ludópata consiga evitar o xogo nas horas que acostumaba xogar.

7. Motívale para el cambio

É moi importante motivar ao ludópata para que consiga deixar de xogar.

Como dixemos, superar unha adición é unha tarefa moi complicada e a base do éxito  baséase na motivación para conseguir os obxectivos.
Deste modo, recordar as cousas que está gañando ao deixar de lado o xogo, a melloría na súa calidad de vida e todos os beneficios que supón superar unha adicción será gasolina pura para que o ludópata poida seguir resistiéndose ao xogo.

Así mesmo, será importante remarcar todos os seus logros por pequenos que sexan, darlles valor e incentivalo a que siga esforzándose para superar a súa adición.

8. Ayúdale a evitar situaciones peligrosas

Aunque una persona esté muy convencida y motivada para dejar el juego, puede haber ciertas situaciones en las que se le haga extremadamente complicado evitar el juego.

Estar cerca de lugares con maquinas tragaperras, bingos, casinos o momentos en los que pueda consumir alcohol constituirán situaciones peligrosas que pueden incitar una recaída.

De este modo, puedes ayudarle a hacer una lista de “situaciones peligrosas” y confeccionar una agenda que permita evitarlas por completo.

9. Incítalle a realizar actividades recreativas saúdables

A ludopatía tende a estar ligada a un estilo de vida pouco saúdable, consumo de alcohol, poucas horas para o coidado e vida desorganizada.

Así pois, se o ludópata consigue iniciar un estilo de vida con actividades saúdables como facer exercicio, coidar a súa imaxe ou practicar algún deporte, o juego lo tendrá máis complicado para acceder ao  seu día a día.

Así mesmo, promover unha vida organizada, con horarios ben establecidos, bo descanso pola noite, bo ambiente familiar e alimentación saúdable, son outros aspectos importantes para evitar recaídas.

10. Bríndalle apoio

Finalmente, é importante que durante o proceso de cambio poidas brindarlle o apoio que necesite.

Superar unha adición é unha tarefa complicada polo que moi probablemente, o ludópata viva momentos de estrés e angustia nos  que necesite alguén en quen apoiarse.

Bríndalle a  túa axuda, no sexas excesivamente duro, intenta empatizar co seu sufrimento e exténdelle a mano para axudarlle a camiñar hacia o cambio.